Soninetravel - usa

All eyes on Florida

2012-02-01T02:48:00.003+01:00

Allereerst wil ik je bedanken voor alle reacties, het is en blijft erg leuk om die ‘s morgens als eerste te lezen en het is een stimulans om het blog bij te houden.

@Michael: goed geraden, in de toekomst staat geschreven dat we hier nog heel vaak gaan genieten ;-).

Eerst even wat rechtzetten. Toen ik het stukje over Epcot schreef hoorde ik op de televisie veel over de Oscar uitreiking, ik ging er vanuit dat het diezelfde avond zou zijn, nou nee, foutje, de uitreiking is pas op 26 februari. We willen er graag op wachten maar helaas dan zitten we waarschijnlijk de Elfstedentocht te kijken. De weers-berichten uit Nederland klinken ons als horror in de oren.

We hebben zelfs geprobeerd om ons verblijf te verlengen, de vliegreis was geen enkel probleem maar Cane Island en andere accommodaties zijn volledig volgeboekt. De snowbirds (gepensioneerde overwinteraars) strijken in grote getale neer in Florida en dat drijft ook meteen de prijzen op als je al iets kunt vinden. Zo komt het dat wij vrijdag gewoon naar Nederland vliegen. :-(

Wifi heeft het inmiddels opgegeven, op de e-reader en tablet staat dat je verbonden bent maar we krijgen geen verbinding. Het lijkt Ziggo wel op één van hun mindere dagen. Gelukkig werkt het kabeltje perfect op de notebook. Maar… inmiddels een ander unsecured netwerk gevonden dus we gaan weer vrolijk verder.

Het weer is nog steeds fantastisch, ongewoon voor deze tijd van het jaar. Door de wind en lage humidity zijn er echter 27! wildfires in Central Florida.

Verder is Florida in de ban van de voor-verkiezingen, de republikeinen gaan naar de stembus om hun voorkeur uit te spreken voor de uitdager van President Obama, op de TV hoor je weinig anders. Het thema vandaag op CNN was dan ook ‘all eyes on Florida’. In de commercials gooien de kandidaten een dirt over elkaar uit, niet te geloven.

We hebben ook weer gezellig bijgekletst met Ina en Arjan en woensdag gaan we hun nieuwe townhome in Coral Cay bekijken.

Aan het eind van de middag zijn we voor de laatste keer deze vakantie naar Seaworld gereden, we wilden persé de Shamu show nog eens zien. We gingen voor de show van 17.30 uur, dat is een aanrader, het stadium was half gevuld en we hadden prima seats. Omdat ik er geen genoeg van krijg, nog éénmaal een fotoserie van deze prachtige dieren.

De show eindigt om 18.00 uur en dan sluit in deze tijd van het jaar ook het park.

In de sunset van Florida reden we, lekker nababbelend, huiswaarts waar ik op de I4 werkelijk bijna een ongeluk veroorzaakte, ik verwisselde van rijbaan, keurig naar de linkerbaan, richtingaanwijzer uit, maar waar de andere auto vandaan kwam, geen idee, ik heb hem stomweg niet gezien. Gelukkig is het goed afgelopen.

We hebben ‘thuis’ gegeten en een borrel voor de schrik genomen.

Epcot en eindelijk Soarin

2012-01-30T03:37:00.003+01:00

Vandaag stond onze tweede favoriete park op het programma Epcot Center, dit is een educatief park waar de geschiedenis en de toekomst van de mens in beeld wordt gebracht.

Het park bestaat uit twee delen, de toekomst en de, rond het meer gelegen, world showcase. Hierin zijn paviljoens van verschillende landen met attracties, food en shops.

We zijn begonnen in Spaceship earth, altijd een leuke ride, het was niet zo druk zodat we binnen een mum van tijd binnen waren. Het viel me voor het eerst op dat Judi Dench, M uit de James Bond films, het verhaal van de evolutie vertelt.

In al die jaren dat we in Florida komen was het ons nog nooit gelukt Soarin te ‘doen’, vandaag waren we vastbesloten dat die op het programma zou staan. Dus op naar The Land om een fast pass te halen, om half elf kregen we een fastpass tussen 15.30 en 16.30 uur, zo dat was gelukt! Daarna zijn we gaan lopen en lopen en tussendoor alle attracties bezocht die we maar tegenkwamen.

Bij de world showcase hebben de verschillende landen bezocht.

We moesten flink doorlopen, want om 15.00 uur was er een British rock show bij offcourse United Kingdom die we graag wilen zien. Dit was de aankondiging:

‘The British are coming—and they're ready to rock! The group British Revolution headlines this spirited show and pays tribute to famed musical artists from across the Atlantic, including The Beatles, Led Zeppelin and The Police.’

jong en oud

Dit is een geweldige show, we hebben ervan genoten.

Eindelijk was het tijd voor Soarin’, met de fastpass konden we binnen tien minuten boarden en begon de ride. Wat een fantastische ervaring, op een glider door de Nationale Parken, Los Angeles, San Francisco, over Golden Gate bridge naar de ocean, je ruikt sinaasappels, het laat zich moeilijk beschrijven, maar wat een ride, onvegetelijk. Ik begrijp nu waarom de wachttijden hiervoor zo lang zijn.

Zoals altijd was het heerlijk in Epcot, we liepen op ‘teckelpootjes’ naar de uitgang en nu kunnen we niet veel anders dan bankhangen. Maar vanavond is de Oscar uitreiking, als we puf hebben gaan we dit live bekijken.

Titanic the experience

2012-01-28T00:16:00.001+01:00

Vanmorgen werden we verrast door een zachte regen, het was bewolkt maar nog steeds een prima temperatuur. De weerman vertelde dat het rond het middaguur zou opknappen. We besloten de ochtend te gebruiken voor een opknapbeurt bij de kapper in de Florida Mall, die konden we wel gebruiken. Uiteindelijk is alleen Ray onder het mes geweest, het zou voor mij te lang duren, (uitgroei hé na 6 weken) en daar had ik geen zin in.

Bij Macy’s was de nieuwe zomercollectie van Ralph en Tommy binnen en die ziet er zo mooi uit, ik heb me weer laten verleiden.

Na een lunch bij de foodcourt, waar we met de grootste moeite een tafeltje konden vinden, het was daar beredruk, bleek dat de zon zich nog niet liet zien, het was zelfs zwaar bewolkt.

We besloten naar de tentoonstelling over de grootste scheepramp aller tijden te gaan:

Titanic the experience op International Drive. We kochten tickets en realiseerden ons toen dat we de camera waren vergeten! Hoe dom, we besloten toch maar naar binnen te gaan de tickets waren nu eenmaal gekocht. De toegangsprijs is voor adults $ 21,95 en voor kids $ 12,95. Op ieder heel uur begint er een guided tour maar je kunt ook zelf rondlopen. De guided tour was al 20 minuten aan de gang en we hadden geen zin om te wachten zodat we op eigen gelegenheid zijn gaan lopen. Het is echt een exhibit, dus geen rides of spektakel, maar een mooi in beeld gebrachte tentoonstelling over deze vreselijke ramp. De beroemde staircase is nagebouwd en je hoort overal het geluid van stampende motoren. Het is er overigens ijskoud, een trui of vest heb je echt nodig. Het is indrukwekkend om de diverse authentieke stukken te zien die werkelijk uit de Titanic komen. Daarnaast de kranten die de beroemde reis aankondigden en de artikelen van de ondergang van het ‘onzinkbare’ schip. Muziek uit de film, het prachtige ‘My hart will go on’ van Celine Dion, het was af en toe echt kippenvel en niet alleen van de kou. Het is heel bizar als je het verschil ziet tussen de 1e , 2e en 3e class, niet alleen in luxe, de dining rooms, the smoking room maar ook het entertainment, de 3e class moest zelf maar muziek maken. Dit uit zich ook in het aantal overlevenden. De passagiers in de 3e class werden bij de evacuatie steeds teruggeduwd, eerst de 1e en 2e class, de poor souls hadden geen schijn van kans. Het is te zien aan het aantal overlevenden:

in de 1e class zijn 199 passagiers gered en 130 verdronken

in de 2e class zijn 119 passagiers gered en 166 verdronken

in de 3e class zijn 174 passagiers gered en 536 verdronken van de bemanning hebben 214 mensen het overleefd en verloren er 635 het leven.

Het drama van de Titanic wordt met deze tentoonstelling tot leven gebracht. Wij vonden het bijzonder interessant.

Deze exhibit vinden wij minder geschikt voor kleine kinderen, het is rondlopen, kijken en lezen.

Bij de uitgang is, zoals altijd, een shop, waar we meestal hard doorheen lopen. Deze vonden wij erg leuk, je kunt er kleine (ook grote hoor) en interessante aandenkens kopen.

We baalden enorm dat we geen camera bij ons hadden, we hebben foto’s gemaakt van de entreebewijzen en het shoppingtasje, die zijn op zich al heel apart.

Shoppen en een stranddag

2012-01-26T16:46:00.001+01:00

Dinsdag was het weer een shoppingdagje, the Premium outlet op International hadden we nog niet helemaal ‘afgewerkt’. Daarbij komt dat op dinsdag 50+ korting geldt, dus een extra reden om die nieuwe koffer te vullen. Het was bijzonder rustig in de oulet en in bijna iedere winkel was een soort meeting gaande, het winkelpersoneel kreeg extra instructie in de display van de artikelen en de begroeting van de klanten. Die meetings gebeuren overigens staande in een kring, iedereen moet schrijven en dat is dan wel heel ongelukkig, balancerend op één been en op het andere been je bloknote en schrijven maar. We hebben het gemerkt, je wordt overal al vriendelijk begroet maar vandaag ging er nog een schepje bovenop. We zijn leuk geslaagd en eind van de middag keerden we huiswaarts. We kwamen langs de LBV outlets en daar waren we nog niet geweest, je raadt het al, ook daar nog even rondkijken. Het was daar overigens uitgestorven.

Het gaat vast vervelen maar het is zulk geweldig weer, erg warm zelfs en we verlangden echt naar de Golf van Mexico. Woensdag zijn we naar het ons zo bekende St. Pete beach gereden.

Na Tampa rijd je via de Howard Frankland bridge naar St. Petersburg, altijd indrukwekkend, lange brug, blauwe Bay aan de ene kant en de Gulf aan de andere kant, de ruimte is heerlijk.

foto van internet

Als je aankomt via de causeway zie je het majestueuze Don CeSar hotel verrijzen, altijd een mooi gezicht. Suikerzoet roze met torentjes, de buitenkant is mooi van lelijkheid. Het hotel heeft een interessante historie.

foto’s ook van internet

Op de Gulf boulevard kun je ter hoogte van block 4900 (bij het Dolphin beach resort), op een openbare parkeerplaats parkeren en dan loop je zo het strand op. Aan de overkant is Dolphin plaza met een Publix, CVS enz. daar kun je water, broodjes en alles kopen wat je nodig hebt voor een stranddagje.

Het strand is spierwit, heel breed en je kunt er lekkere bedden huren, dat hebben we gedaan. Het eten van je broodje vergt wel iets van je creativiteit, zodra je een zakje pakt komen tientallen zeemeeuwen om je heen zitten en proberen brutaal het brood uit je handen te pikken. Halverwege de middag zijn we teruggereden en na een lekkere douche hebben we dag afgesloten met een heerlijk etentje bij The Olive Garden.

We hebben toch teveel zon gehad want we zijn behoorlijk verbrand. Ik zit nu dit stukje te schrijven in de condo met de airco vol aan.

Vandaag blijven we maar even uit de zon.

We gaan de laatste week van ons verblijf in en willen er nog het meeste uithalen voordat we naar het kille Nederland teruggaan. Misschien nog een keertje naar ons favoriete Seaworld, maar ook Epcot staat nog op het lijstje. Of misschien gewoon genieten van het schitterende weer, relaxte sfeer en de heerlijke shops.

Een rommeldagje

2012-01-24T02:07:00.001+01:00

Even iets goedmaken, helemaal vergeten om de oplossing van deze foto te geven, het zijn inderdaad de flippers van een zeeleeuw. We vonden het zo’n leuk gezicht.

Vandaag was een echte ‘rommeldag’, rustig opgestaan, uitgebreid ontbeten en eindeloos koffie gedronken. Daarna zijn we als eerste naar Hotelbeds gereden, er zijn een aantal zaken kapot, ook ontbreekt er wat serviesgoed en doet de vaatwasser het niet goed. Met de $ 500,— blokkade willen we wel graag dat ze hier een notitie van maken. Het was geen enkel probleem, de mensen daar zijn erg vriendelijk.

Vervolgens zijn we op zoek gegaan naar een extra koffer. Vorig jaar waren we voor de eerste (en meteen de laatste keer dachten we) op de Fleamarket geweest, maar we kregen het advies om daar toch eens naar koffers te gaan kijken.

foto van internet

Omdat we weinig zin hebben om die kostuumreistas weer mee terug te nemen, bedachten een plan. Vol goede moed vertrokken we naar de Fleamarket, nou het was geheel uitgestorven, geen enkele bezoeker. We zagen een mooie koffer die we wel wilden hebben en vervolgens zijn de onderhandelingen begonnen. Het resultaat: we hebben de tas ‘ingeruild met bijbetaling’ voor een mooie koffer.

We zijn er happy mee. Of Léonine zo blij is vragen we ons af, ze komt ons ophalen. Ze heeft bepaald geen kleine bak maar met 3 personen en 4 koffers wordt toch een uitdaging.

De rest van de middag hebben we luierend bij de pool doorgebracht, we zaten er met zijn achten, dus heerlijk relaxed, keuze uit stoelen, ligbedden en parasols.

We hebben heerlijk gegeten en tot nu toe is het muisstil boven, we vragen ons af waar ze zijn.

Down Town Disney

2012-01-23T02:40:00.001+01:00

Na een goede nachtrust en heerlijk ontbijtje zag de wereld er weer heel zonnig uit. We vinden we onze weg in de condo en zijn eigenlijk heel tevreden.

Vandaag stond Downtown Disney op het programma. We zijn zo vaak in Florida geweest maar hier nog nooit, hoogste tijd dus.

Het parkeerterrein was half vol en we vonden met gemak een plekje. Bij The house of Blues kwamen we binnen en we zagen dat je per watertaxi de diverse secties kunt bereiken, een soort hop on hop off dus.

Het is een gezellige plaats met veel vertier voor de kids, veel restaurantjes en winkeltjes.

Je hebt West side, Pleasure Island en Marketplace.

In Marketplace is het Lego Imagination center, zij pretenderen dat iedere Lego toy ter wereld daar te zien is.

We hebben veel gewandeld en ook per watertaxi de verschillende attracties bezocht.

Als je bij The Rainforest cafe bent dan kun je de watertaxi naar Port Orleans nemen, rechts aanhouden voor die boot. Deze is bestemd voor de gasten die in het Disney Resort Port Orleans French quarter verblijven, maar je kunt gewoon aan boord, niemand vraagt je wat. Je vaart met de taxi zo’n 20 minuten door een leuke route, langs het water zie je aan de rechterkant de hotelkamers op palen.

Als je in Port Orleans bent aangekomen loop dan even naar het restaurant, daar verkopen ze heel lekkere beignets, ze worden gebakken waar je bijstaat. Ze hebben trouwens ook erg lekkere chocolade cupcakes.

Je kunt uiteraard alleen terug naar Downtown Disney met de watertaxi en dit warme weer was dat geen straf. Overigens de watertaxi’s zijn gratis.

Aan het het eind van de middag zijn we naar Ina en Arjan gereden, zij zijn gisteravond aangekomen voor een verblijf van 3 maanden in hun villa. We hebben gezellig bijgekletst en we zullen elkaar de komen dagen nog zien.

Hierna Cane-waarts waar we een gemakkelijke maaltijd hebben gemaakt. De bovenburen dansen vanavond de Cha-Cha-Cha, Ton, het is zeker niet de wasmachine noch de vaatwasser;-)

De verhuizing naar Cane Island

2012-01-22T16:24:00.001+01:00

Oei wat laat ik het blog en de volgers in de steek, dat is zeker niet de bedoeling. Ik ga proberen het een beetje goed te maken.

foto van internet

Zaterdagmorgen hebben we de villa opgeruimd en in de middag hebben we de koffers gepakt.

Wat zijn we geschrokken, wat moest er veel in. We kwamen ook tot de conclusie dat we een verkeerde reistas hebben meegenomen, in plaats van een grote tas hebben we een kostuumtas meegenomen, nou daar passen onze aankopen echt niet in. Die tas moet dus ook weer mee terug en we zullen alsnog een nieuwe moeten kopen.

We hebben ons gemeld bij Hotelbeds en zijn ingeschreven. Je krijgt daar de keuze een verzekering af te sluiten (een soort WA) of je credit card voor $ 500,- te laten blokkeren, we hebben dat laatste maar gedaan.

Bij de condo aangekomen bleek dat de voordeur 3 sloten heeft (slik) en wat we ook probeerden, we kregen de deur echt niet open. We hebben bij de buren aangebeld en de deur ging een kiertje open en iemand riep ‘just a moment’, dat moment duurde en duurde en uiteindelijk kwamen 2 lieve gesluierde meisjes naar buiten, zij waren kennelijk bezig geweest zich te bedekken. Deze meisjes konden ons niet helpen. Ray ging op zoek naar hulp en kwam terug met een gezellige Amerikaan uit Missouri en hij maakte korte metten met ons probleem, ‘so, so and than this’ en de deur ging open. Hij liep gelijk maar met ons mee naar binnen want ‘hij wilde de condo wel eens zien’, hij zat hier voor 3 maanden. Hij was onder de indruk, ‘jullie hebben 3 slaapkamers en 2 badkamers en wij hebben 2 slaapkamers en 1 badkamer’.

De condo is ruim en schoon, alles is aanwezig. We hebben lekker ieder een badkamer in gebruik genomen.

De inrichting is gedateerd en we hebben niet veel zon, van 8.00 tot een uur of 11 schatten we, maar of dat nu zo erg is, het is nl behoorlijk warm en als we de airco uit kunnen laten dan gaan we daarvoor. We hebben wifi via een open unsecured network, we maken er blij gebruik van, maar er ligt ook een kabeltje, dus internet verzekerd.

Hieronder een indruk van de inrichting:

Nadat we hadden uitgepakt zijn we heerlijk gaan eten bij Olive Garden, wat is het eten daar toch lekker.

We hebben bovenburen en we denken dat die gisteren avond de pasa doble hebben geoefend, alles trilde, we hebben ons met een wijntje voor de ouderwetse TV geinstalleerd en geproost op de laatste 2 weken van onze vakantie war we nog volop van gaan genieten.

Seaworld revisited

2012-01-19T00:31:00.001+01:00

We hebben in Busch Gardens de mooie Cheetah Hunt gemist, Ben vroeg hoe we het vonden, niet geweest dus, volslagen over het hoofd gezien, jammer, misschien gaan we nog terug.

In het vorige verslag was de foto met de vogels in het haar van de vrouw, met de oude camera genomen, kennelijk toch niet zo verkeerd toestelletje.

We zijn gek op dieren en vonden het weer de hoogste tijd voor een bezoek aan Seaworld.

Het parkeerterrein was uitgestorven en we konden vlak voor de deur parkeren, we verheugden ons op een rustig dagje waar we alle shows op ons gemak konden gaan bekijken. Niets bleek minder waar, hordes Braziliaanse schoolkinderen bevolkten Seaworld, (schoolreisje of zo, wij gingen vroeger naar Lunteren).

Allereerst naar Blue Horizons, die hadden we deze vakantie nog niet gezien. We kwamen 10 minuten voor aanvang binnen en hadden moeite een plaatsje te vinden, het was bomvol.

Zoals altijd was de show fantastisch, dit was echt genieten. De foto’s laten te wensen over, te vroeg maar meestal te laat, het is zo’n spektakel, je weet gewoon niet waar je moet kijken.

Deze is te vroeg genomen:

en deze te laat:

Geweldige interaktie:

Mooie acrobatiek

De Shamu show van 12.15 uur ging aan onze neus voorbij, voortijdig werd omgeroepen dat het stadium ‘full capacity’ had bereikt en werd gesloten. In deze maand zijn er slechts twee shows per dag en de volgende was om 17.00 uur.

We zijn op ons gemak heerlijk gaan lunchen en hebben daarna rustig het park rondgelopen. We kwamen dit tegen:

enig idee wat het is?

De Penquin encounter is gesloten, die wordt verbouwd en zal in 2013! heropenen.

De lucht werd dreigend, het was behoorlijk warm, en zijn richting de villa gegaan, we komen hier nog wel volgende week.

Donderdag bezoekt President Obama Disney World, wij blijven uit de buurt, de wegen worden afgezet en dat kan een verkeerschaos tot gevolg hebben. Waarom zouden we gaan, in het voorjaar zijn Léonine en ik tenslotte bij hem thuis geweest ;-). Je kunt de ervaringen daarvan lezen in dit weblog van het voorjaar, op 9 mei 2011 om precies te zijn. Dat was overigens een onvergetelijke ervaring.

We zijn inmiddels bijna 5 weken in de villa, zaterdag komen Ina en Arjan terug, die kijken al erg uit naar hun verblijf in The Sunshine State!

Wij gaan voor de laatste 2 weken verhuizen naar het onvolprezen Cane Island. We zijn erg benieuwd hoe dat gaat bevallen na alle comfort in deze villa waar we zo van genieten.

Busch Gardens

2012-01-17T02:40:00.009+01:00

Allereerst even wat antwoorden op de leuke reacties, ga vooral door het is een feest om die 's morgens te lezen:

Ina: de koelkast ligt vol met zelfgevangen vis (not), alles gaat netjes terug hoor. De zon doet haar best, het blijft opwarmen en zaterdag is het heerlijk.

Saskia: een cursus fotograferen voor dummies, wat een super idee, die kan ik zo goed gebruiken (blijkt nu).

Shamugirl2012: een Nikon coolpix L120.

Marja: ja hij heeft zich goed moeten vasthouden, door die grote vissen werd hij steeds bijna het water ingetrokken ;-)

Teleton: zaterdag gaan we proefpakken, wie weet kunnen we nog shoppen :-0

Pieter: de Charger lijkt langer dan de Dodge caravan, dus welke grote bak ;-/

Vandaag was het de hoogste tijd om de nieuwe camera uit te proberen en waar kan dat beter dan in Busch Gardens, het was stralend weer en lekker warm.

Je rijdt in een uurtje naar Tampa en in deze auto is dat echt geen straf. Vanaf het parkeerterrein met het treintje naar de ingang, je bent meteen in de stemming. Het was niet zo druk, her en der wat drukke Braziliaantjes in de bekend T-shirts, maar heel relaxed. Allereerst een lekkere Starbucks genomen en vervolgens het park in. Gators en turtles liggen broederlijk naast elkaar en zien er eigenlijk wel heel vriendelijk uit.

Met de tram zijn we door de Serengeti plain gereden waar de giraffen, wildebeest, zebra's enz. te bewonderen zijn. De foto's hiervan zijn niet gelukt, ik ging iedere keer staan om een foto te maken maar werd genadeloos teruggefloten: 'You Have To Remain Seated At All Times' kreeg ik steeds naar mijn hoofd geslingerd. Oke, dan maar niet.

Eigenlijk is Busch Gardens een thrill park en de roller coasters zijn indrukwekkend, de jeugd beleeft hier veel plezier aan. Het ziet er heel aantrekkelijk uit om een ritje te maken en ik was ook heel even in de verleiding, maar uiteindelijk toch maar besloten om met beide benen op de grond te blijven. Als je lef hebt... doen, ik denk dat je je weer tiener voelt!

Bird Gardens is een absolute must, wat is dat leuk met al die mooie vogels, als je naar binnen gaat krijg je de waarschuwing dat de vogels op je kunnen landen en dat doen ze ook, uiteraard wat sneller als je iets te eten of drinken voor ze hebt.

We hebben ons super geamuseerd en als uitsmijter werden we getrakteerd op een uitstekend concert. Vanaf 18 januari tot 24 maart zijn er veel optredens in Busch Gardens, o.a. van The Osmond Brothers, Hermans Hermits, Tony Orlando, Rita Coolidge, The Ventures enz.

Het fotograferen heeft nogal wat voeten in aarde gehad, de camera is zwaarder dan mijn vorige en dan die enorme zoom, ik was iedere keer het onderwerp kwijt, het gaat vast wel wennen. De komende tijd wordt het veel oefenen, in ieder geval om de camera stil te houden.

Van de bovenstaande foto’s is er één met de kleine oude digitale camera genomen, kun je zien welke dat is?

Visserslatijn en Pieterburen

2012-01-15T16:16:00.002+01:00

In het vorige verslag ben ik iets vergeten. Als we in Florida zijn dan spelen Leonine en ik altijd in de Florida Lottery, dat is een gewoonte waar we gewoon lol in hebben. Soms winnen we een nieuw lot of het geweldige bedrag van een paar dollar maar meestal niets, een lot kost $ 2,-- dus waar hebben we het over. Voordat Leonine vertrok moesten we nog even naar de Publix en daar lieten we meteen de loten checken van de laatste trekking en wat bleek, de vrouw achter de counter zei: 'you won $ 55,--'. Nou je begrijpt daar kopen we iets leuks voor. Leonine heeft een goede en voorspoedige thuisreis gehad, ze had behoorlijk overgewicht maar hoefde niet bij te betalen, nou dat is bij United wel anders.

Als je hier wat langer zit krijg je contact met anderen. Ray is een enthousiaste visser en achter de wijk ligt een mooie kreek. Op een namiddag was hij daar aan het vissen en een Amerikaan riep naar hem: do'nt go there, daar bleken gators langs de kant te liggen, nergens hekken, gewoon een kreek midden in een woonwijk. De mannen raakten aan de praat en maakten vervolgens een afspraak om zaterdagmorgen om 6.00 uur (!) een fishing trip te maken. Een boot met captain gehuurd en off they went. Het was jammer genoeg was het erg koud maar de heren hebben het geweldig naar hun zin gehad en gooien nu geregeld samen een hengeltje uit. Mooie vangst overigens.

Zaterdag moesten we echt weer naar de Florida Mall;-). We zijn al een tijdje aan het kijken naar een wat betere camera. Bij Best Buy liepen we tegen een mooie aanbieding aan, een Nikon. Nu is er naast de tablet een volgende uitdaging, hoe werkt dat ding, er zijn zoveel mogelijkheden. We kunnen plaatjes schieten maar de gebruiksaanwijzing zullen we toch thuis moeten downloaden. In de volgende post probeer ik foto's van de nieuwe camera te gebruiken maar geen garantie ;-)

Het nieuws staat hier bol van het gezonken cruise schip maar ook van het vonnis van 'Joran Vandersloet', ze spreken hier van een mogelijke uitlevering van hem naar Amerika. We zitten het nieuws te bekijken en wat gebeurt er... een item over de aangespoelde zeehondjes en de opvang bij Lenie 't Hart. Dat was zo'n leuke reportage, gelukkig konden we van de televisie een paar foto's maken.

Het is nog steeds erg fris, morgen gaat het gelukkig weer wat opwarmen. We vervelen ons nog steeds niet, we begrijpen eigenlijk niet waar de tijd blijft.

Life is good!

2012-01-13T02:45:00.001+01:00

Wat een leuke reacties op onze vorige post, we hebben er echt om moeten lachen. Ja, krijg je een geweldige upgrade van de auto is het weer niet goed!

Gisteren zijn we eerst samen naar de luchthaven gereden om de auto om te ruilen. Het is wel een aparte ervaring, we rijden nu al voor de 2e keer naar de airport en we hoeven nog steeds niet weg! Jonathan had het goed met ons voor want er stond een nagel nieuwe zilverkleurige Dodge Charger voor ons klaar, wow wat een auto, hier

worden we blij van.

De bolide rijdt fantastisch, ruikt nieuw, een genot om over de wegen te zoeven. Aan de sleutels hangt een tag met de tekst: bij verlies wordt $ 225,- per sleutel in rekening gebracht.

Vervolgens zijn we met zijn drieën richting Florida Mall, wellicht was er nog iets waar we absoluut niet buiten konden. Jawel hoor, bij Macy's hadden Tommy en Ralph weer goede aanbiedingen. Bij mcy's of Dillards heb je, in tegenstelling tot de outlets, altijd de laatste mode en de prijzen doen eigenlijk niet onder voor de outlets. De middag hebben we afgesloten met een luxe pedi- en manicure bij Camilla's Spa. Wat is dat toch een genot en de handen en voeten knappen er ook zo van op. We hadden weer geparkeerd bij het Florida hotel, we moesten dus de lobby door op die leuke gekleurde teenslippertjes.

Ray heeft zich goed vermaakt in zijn eentje in de mall, want hij kwam beladen met tasjes terug. Hoezo houden mannen niet van shoppen.

Gisteravond zijn we gezellig uit eten geweest bij de Red Lobster, altijd lekker.

Overigens heeft het woensdag behoorlijk geregend, maar de natuur heeft het echt nodig en het was niet koud, zo'n echte Floridiaanse 'plakkerige' dag.

Vandaag was het weer stralend en warm, het was een echte rommeldag. Leonine heeft haar koffer gepakt, nou ja gepakt, het was een sport om iedere centimeter te benutten. De weegschaal gaf meer aan dan de toegestane 23 kg. Ze zou het erop wagen. Zuchtend en steunend heeft ze zich in lange broek gehesen, het was echt warm. Vanmiddag zijn we dus voor de derde keer richting Orlando airport gereden maar nu om haar weg te brengen. Zij vertrekt met Aer Lingus weer naar Nederland. We hebben zoals altijd erg veel plezier gehad.

Wij hebben nog ruim drie weken, er komt nu een koufront aan, de temperaturen gaan weer zakken maar het blijft heerlijk zonnig. We hebben nog niet alles gezien in Seaworld en ook Bush Gardens staat nog op het programma. Genoeg te doen de komende tijd.

Florida’s wildlife

2012-01-11T03:06:00.001+01:00

Bedankt voor de beterschapswensen voor Ray, het gaat nu echt goed; hij blaast zijn 'partijtje weer volop mee' en struint met ons door de shops. En hij is absoluut de beste koopjesjager van ons 3-en!

Het eerste wat we 's morgens doen is checken of er reacties zijn; die zijn altijd zo leuk om te lezen. Bedankt daarvoor. We proberen regelmatig te bloggen maar het lijkt wel of we steeds tijd tekort komen. We beloven beterschap ;-)!

Het was het weer wat tijd voor actie en gingen we op een heuse safari. Geïnspireerd door het reisverslag van Rick en Mandy zijn we, met de 'bus', richting de Florida Eco safari's gegaan. Het was een klein uurtje rijden en het laatste stuk ging nagenoeg door niemandsland. We vroegen ons af of we wel op de juiste weg waren.

Maar de TomTom was onverbiddelijk en we hebben braaf gehoorzaamd - uiteraard. Eindpunt: een prachtig stukje Florida.

We werden aller hartelijkst verwelkomd en konden na inschrijving meteen richting de Owl room om 'in the mood te komen' met een inleidende film. Daarna in de 'safari jeep' waar onze gids Brian gepassioneerd

over de diverse eco-systemen vertelde.

Onderweg (hotsebotseklos) prachtige vogels, behoorlijk wat gators, paarden, lokale koeien waaronder de echte Longhorns, (leuk 'merk') en bijzondere vegetatie.

Ik heb nu overigens echt geen zin meer in het Longhorn steakhouse.

Het ritje is een bumpy ride in een open coach op hoge wielen. Dames trek een stevige bra aan: wat een gehotsebotseklos! Een wilde attractie in één van de parken is er niets bij.

Na afloop hebben we heerlijk gelunched in het bijbehorende restaurant. Dit uitje is een absolute aanrader als je van de natuur houdt, de entree is $ 33,-- p/p voor een adult.

In de middag zijn we terug gereden naar de villa en hebben nog heerlijk in de zon gelegen. Tussendoor heeft Léonine haar tablet bij de Walmart opgehaald - we hebben er geen kind meer aan ;-)! Ray heeft inmiddels wat 'maatjes' opgedaan in de buurt en is in de namiddag met één van hen heerlijk gaan vissen.

Tijdens de terugweg thuis uitgebreid gesproken over de voors en tegens van onze auto. Conclusie (hier zal wellicht niet iedereen het mee eens zijn): de Dodge Grand Caravan is voor ons een beetje too much. Dat wil zeggen, té groot. Dus, je raadt het al, we hebben nog maar eens met Alamo gebeld. Er is sprake van een warm contact tussen Alamo's Jonathan en Léonine en dat werd vanavond nog maar weer eens bevestigd. Alle begrip, dus morgen staat er een andere auto voor ons klaar. Is dat service of is dat service? We gaan Jonathan morgen maar eens even in het zonnetje zetten bij Alamo! Met een zon die vandaag weer heerlijk scheen, is dat niet zo moeilijk.

Inmiddels loopt het verblijf van Léonine jammer genoeg ten einde, morgen is haar laatste volle dag. Die gaan we uiterst efficient benutten. Je mag drie maal raden wat we gaan doen…

Busje komt zo…

2012-01-08T21:36:00.001+01:00

Waar moeten we beginnen, er is veel gebeurd. Zet je maar schrap want je bent wel even bezig om dit blog te lezen; dus deze keer een co-productie.

De nachtvorst is verdwenen en het is heerlijk warm overdag en de temperaturen blijven stijgen.

Donderdag hebben we van de zon genoten en de elegante veestapel om de villa.

In de middag zijn Ray en Léonine gaan fietsen in het Shingle Creek regional park. Mooi tochtje en lekker om een 'frisse neus' te halen, zeker als je snotverkouden bent zoals Ray.

Daarna toch maar met de auto boodschappen gedaan voor het avondeten en toen we terugkwamen liep er een heel klein hondje met een heel lange riem op het estate. We hebben het hondje opgepakt en gelukkig zat er een adresplaatje aan zijn riem. Hij heette Cookie en bleek van het Waterford estate -de 'buren'- te komen en we zijn daar naartoe gereden, het hondje braaf bij Sonja op schoot. We draaiden Waterford op en meteen kwamen een paar kleine meisjes naar ons toe: "that is the dog of our best friend". Cookie overgedragen en wij blij dat we het hondje weer thuis hadden afgeleverd. Achteraf bleek het achterwerk van Cookie actief te zijn geweest want als dank voor de goede daad had het beestje bermuda en shirt 'versierd' met een aantal smelly shitty spots. 's Avonds nog even snel naar de Walgreens gereden om keelpastilles voor een écht niet fitte Ray te scoren. Op de kruising roken we een brandlucht en zagen we verderop veel brandweerwagens én een trauma helicopter. Eén en één is twee dus we gingen ervan uit dat dát de oorzaak van de brandlucht was.

Niets bleek minder waar want toe we de volgende middag op weg gingen richting Bealls - er moeten soms ook aankopen worden geruild - en daarna door naar de Publix, roken we de lucht weer!

Dat kon niet de brand van gisteren zijn dus moest de auto zijn? Ja hoor, de auto had een 'odeurtje' en niet te weinig ook.

''s Avonds hebben we gebeld met Alamo, de auto kon echt niet meer, wat een ‘burning rubber smell’, we konden de auto zaterdag omruilen bij Enterprise - gelukkig maar op 10 minuten afstand.

Zaterdag begon echter met een bezoek aan de dokter. De conditie van Ray werd er niet beter op dus doorgepakt en op naar de clinic. Anderhalf uur later en US $ 308,- armer, stonden we buiten mét medicijnen. (Het gaat nu echt gelukkig de goede kant met hem op, de medicijnen doen hun werk).

Vervolgens hebben we Léonine opgepikt en zijn we richting Enterprise gegaan. Hier bleek al snel dat de communicatie over onze probleemauto bepaald niet vlekkeloos was verlopen maar gelukkig was er nog één! beschikbaar.

Dus 'we saw the back of the car' -letterlijk-

maar zagen ook een nieuw leuk 'front of the car' of liever bus: Dodge Grand Caravan.

Met een empty tank -die van ons was halfvol- dat was dan wel weer iets minder! We moesten wachten want de auto moest nog worden schoongemaakt.

In het ‘busje’ zijn we snel richting de Florida Mall gereden om te scoren bij Macy's – er waren speciale morning deals tot 13.00 uur. Een rustige mall; het was duidelijk de dag van de grote uittocht van toeristen uit alle windstreken. Héérlijk relaxed geneusd bij de bekende shops Dillards, JC Penny's en Sears.

Omdat er voor Léonine een 'uitzwaaiprogramma' van de family op het programma stond, zijn we op tijd richting villa gereden. Om 16.45 uur belde 'zus and gang' dat ze op 3 kwartier van Orlando International reden, dus hop in de auto. Léonine zou op de luchthaven Alamo ook nog even met een 'bezoekje te vereren'. Maar eerst het meest belangrijke: het uitzwaaien van het speciale ontvangstcomité 29-12-2011. De family stond al bij de balie.

Opnieuw werden de nodige decibelen geproduceerd en na een bite + beverage, bijkletsen en een kort rondje samen koopjes scoren op het vliegveld, hartelijk afscheid genomen. Toen op naar Alamo! Ik kan niet anders zeggen dan dat ze de klachten zeer professioneel hebben afgehandeld. De halfvolle tank van de ingeleverde auto werd (cash) vergoed en daarbij kregen we US $ 75 aan vouchers. Nice deal!!

Overigens zit er wel een speciaal soort seatbelt system in deze Dodge. Ray heeft er absoluut geen moeite mee!

En dan tot slot: het leven van Léonine is nu (even?) zonder Keith; hij zit nu of in Connecticut of in Parrot Cay.

Een leuke ontmoeting, shoppen, wachten enz.

2012-01-06T02:35:00.001+01:00

Het blog loopt wat achter maar we hebben het ook zo druk, we genieten wat af...

Dinsdag hadden we een encounter met Jennyfer, zij is via New York en Tampa uiteindelijk in Kissimee gearriveerd. Het was behoorlijk koud en wat kun je dan beter doen dan, ja... shoppen. Ray was nog niet hersteld en bleef in de villa om verder uit te zieken. Trouwens shoppen met 3 vrouwen zou zijn herstel waarschijnlijk flink achterop hebben geholpen;-). We hebben Jennyfer opgehaald bij haar hotel en zijn naar The Loop gereden. We zijn meteen maar gaan lunchen bij Panera, we waren hier nog nooit geweest, wat een leuke 'tent', daar zullen we vaker naartoe gaan. Lekkere verse broodjes, salade's, goede koffie, als ik me goed herinner is dit de 'stamlunchkroeg' van een forumlid die hier verslaafd is aan de soep.

We hebben ons uitstekend geamuseerd en behoorlijk veel gekocht bij de verschillende shops. We hebben veel plezier gehad en de tijd vloog voorbij. We hebben Jennyfer aan het eind van de middag weer terug gebracht naar haar hotel. Op de terugweg naar de villa nog wat inkopen voor het avondeten gedaan en heerlijk gegeten. We waren behoorlijk 'versleten' en hebben 's avonds lekker een film gekeken.

Woensdagochtend was Ray zodanig hersteld dat hij ook wel wilde shoppen, hij heeft ons nu al twee dagen met de meeste leuke aanbiedingen zien thuiskomen, dat wilde hij ook. Het was weer een frisse dag maar wel met zeven zonnen© aan een strakblauwe hemel.

Het thema van deze dag bleek 'wachten' . We moesten even langs Alamo op de 192 en daar was een club Portugezen voor ons die het gepresteerd hebben om drie kwartier te doen over het huren van een auto. Na dit debacle zijn we naar de Premium International Drive gereden. Allereerst naar Starbucks, daar waren we wel aan toe, de bestelling opgeven en betalen was geen punt maar het bestelde ook daadwerkelijk krijgen was een enorme uitdaging. Op een gegeven moment ging er iets mis met iemands bestelling en vervolgens liep alles in het honderd. Een gedistingeerde Brit maakte de volgende understatement: 'I think the system has failed'. De drukte bij de shops viel reuze mee, behalve bij Tommy, my goodness wat een rijen. Maar... de aanbiedingen waren te mooi, bovendien hadden we nog een extra kortingskaart van Ina dus met een leuke buit zijn we achteraan aangesloten in de file voor de kassa, dus wachten.Voor ons was een vrouw die een kassabon had van een meter en een lading tassen die je niet met twee handen kon dragen. Ze had een buggy en aan de handvaten hing ze alle tassen en... ja hoor, de buggy kantelde achterover. Even was er paniek maar er bleek geen kind in de buggy te zitten, ze gebruikte het ding alleen als boodschappenkarretje. Voorlopig zijn we nu even uitgeshopped!

In de nacht van woensdag op donderdag heeft het hard gevroren, de daken waren wit en de auto dik onder het ijs.

In de loop van de ochtend ging de temperatuur snel omhoog en hebben we onze shopbenen rust gegeven en heerlijk in de zon gelezen.

Mijn leven met en zonder Keith (autobiografisch)

2012-01-03T16:04:00.001+01:00

Vandaag weer een vrolijke bijdrage van onze gast columniste Léonine:

De afgelopen dagen iedere ochtend wakker geworden naast Keith. Wauw wat een man!! Ik sta er mee op en ik ga er mee naar bed! Boeiende persoonlijkheid! En hij wil me maar niet loslaten ;-)! Lig ik op m'n zonnebed, hij ook, ben ik in de kamer, hij ook, ga ik slapen, hij ook! 'k Weet niet wat me overkomt!! Ok, het is bepaald geen straf maar toch ... Er is natuurlijk ook een leven zonder Keith. Hoewel ook Nieuwjaarsdag draaide voor het merendeel om hem.

Maar daar hebben we maandag verandering in gebracht. Wel samen wakker geworden maar daarna zonder hem met Sonja richting Florida Mall gegaan.

Helaas moest Ray ook verstek laten gaan, nu geveld door een behoorlijke verkoudheid, sneu hoor. We lieten hem goed verzorgd - medelijden is écht niet nodig; hij beschikt over één zeer dedicated private nurse en een ook dedicated assistent nurse - achter en togen richting Mall. Geparkeerd bij Het Florida Hotel -tip van Sonja!- en vervolgens de winkels ingedoken. Nou ja winkels, het bleef uiteindelijk beperkt tot de ons welbekende Macy's en Dillard's. Het was druk, beter zéér druk. Dus meerdere keren de -zeer herkenbare?- ervaring dat browsende shoppers onverwacht tot stilstand komen om zich iets af te vragen. Wat?? Geen idee!!! Maar 't houdt wel op en leidt tot de nodige 'bijna-botsingen' en licht irritatie. Maar daar was Macy's. En ja hoor gescoord - sales uiteraard! Vervolgens op naar het food court. Druk, of beter super druk. Geen tafeltje vrij op de hele court.

Wij zagen ons al rondcirkelen met 't blad volgeladen ... Maar met Sonja op de stand 'tafeltjesjacht' gaat dat niet gebeuren; in no time een aangename plek!

Met een voedzame lunch in onze maag, mocht Dillard's zich op onze klandizie verheugen. En Dillards means shoes and boots!! Ja hoor, gescoord!!!

Nee, niet één paar dat bestaat uit een rood en zwart exemplaar maar ... juist! Als Sonja zegt: "Nou, ik heb wel teckelpootjes", dan voelen die van mij vaak hetzelfde

en is dat het sein dat we onze 'shopping miles' voor die dag weer hebben gemaakt en huiswaarts keren

Bovendien was Ray alleen thuis dus: richting villa. De 'buit' geshowed én goedgekeurd door Ray. Keith was in geen velden of wegen te bekennen. Vast weer aan het componeren. Dat vindt 'ie leuk en daar is 'ie bepaald goed in. Luister maar eens naar deze compositie: http://www.youtube.com/watch?v=ZzlgJ-SfKYE

Na een gezellige borrel, lekker gegeten, heerlijke dumbofilm gekeken en toch maar weer met Keith gaan slapen. Het leven is goed!

Oudejaarsavond en een onverwachte striptease

2012-01-02T16:06:00.001+01:00

We kunnen er niet langer omheen, het z.g. lummelproces, wordt noodgedwongen mede opgelegd door een blessure die Ray in de sportschool heeft opgelopen. Enthousiast kwam hij vorige week terug van een paar uur sporten: "ze hebben hier zo'n geweldig apparaat, dat kennen ze in Nederland niet". Dat enthousiaste was er snel af toen in de loop van dag z'n knie pijnlijk dik werd en hij moeite kreeg met het lopen. De pijn was heftig en het was heel vervelend voor hubby om niet goed uit de voeten te kunnen. Inmiddels zijn we een paar (rust) dagen verder en heeft Walgreens zijn omzet zien stijgen door het aantal gekochte bandages en pillen. We kregen op een bepaald moment toch het stille vermoeden dat de situatie enigszins werd uitgebuit, de huishoudelijke bijdrages waren tot nul gereduceerd. Uiteindelijk hebben we een ultimatum gesteld, "als het morgen niet een stuk beter gaat dan ga je naar de dokter". Hij knapt totaal onverwacht zienderogen op dus ik vermoed dat de walk-in clinic links blijft liggen.

Even terug naar oudejaarsavond, we hebben een heerlijk buffet klaargemaakt. Dat was een makkie als je ziet hoe goed de villa is uitgerust. We hebben genoten van een erg gezellige avond met de nodige humor, Brits en Nederlands.

Om 21.50 uur hoorden we wat geluid buiten, het bleek om vuurwerk te gaan. Zo heftig, een klapperjes pistool was er niets bij .

We hebben uiteraard op CNN naar 'de bal' op Times Square gekeken. Tot onze (en de rest van Amerika) stomme verbazing begon de co-presentatrice Kathy Griffin een striptease waarmee ze Anderson Cooper duidelijk in verlegenheid bracht. We hadden niet de tegenwoordigheid van geest om een foto te maken, je moet het doen met het linkje van het artikel uit onze eigen Telegraaf.

foto’s genomen van de TV

Om middernacht met heerlijke pink champagne elkaar het allerbeste voor 2012 toegewenst. Buiten ‘barstte’ opnieuw een heel bescheiden vuurwerk los, zo relaxed, geen enkel vergelijk met de 'oorlogsknallen' die Den Haag altijd teisteren.

Uiteraard mogen jullie van ons een typische Haagsche nieuwjaarswens 'verwachtuh'.

Bij deze:

Vanaf dinsdag gaan de temperaturen een ‘klein’ dipje maken, zelfs nachtvorst, maar voor ons is dit het z.g. 'dipje' dat we zo nodig hebben, we gaan eindelijk naar de sales en… shoppen.

Surprise, surprise!

2011-12-31T22:35:00.006+01:00

Donderdag zijn we Léonine gaan ophalen, samen met haar zus, die met haar gezin eveneens in Florida is, hadden we haar een verrassings welkom voorbereid. Omdat het onderwerp daarvan het beste kan vertellen hoe zij dat, en haar reis met Aer Lingus, heeft ervaren vertelt zij nu zelf.

Tja, als gast wil je graag iets 'terugdoen' dus het leek mij aardig om mijn diensten als gast columnist aan te bieden. Misschien een welkom nieuw fenomeen in blogland? Sonja zag het wel zitten dus ik zit nu braaf achter de pc om aan mijn eerste 'column' te beginnen. Het voelt zo waar een beetje 'professioneel'. Laat ik beginnen om iedereen te bedanken voor de hartelijke verjaardagswensen! Deze verjaardag had wel een zeer onverwachte climax maar daarover later meer. (Ik moet de spanning natuurlijk wel een beetje opbouwen om de lezers 'vast te houden'.).

Even terug naar de 29e 's morgens 04.30 uur!! Het gebruikelijke ritueel en check, check, double check of alles en in de koffer zit. Oeps, bijna de verrekijker vergeten - voor de vaste lezers van deze blog: onze onafscheidelijke reisgenoot die vaak niet verder komt dan de koffer ;-). Peter stond stipt om half zes voor de deur dus inladen en karren maar. Keurig op tijd ingechecked, daarna de wagen geparkeerd en samen lekker aan een bakje koffie.

En deze keer werd ik dus ook uitgezwaaid! Heerlijk, wuiven tot je elkaar niet meer ziet - warm gevoel , thx Peet!

Vlucht vertrok met enige vertraging maar dat betekende alleen maar minder wachttijd in Dublin dus prima. En toen kwam het. Wat een verademing de immigration in Ierland: smooth ride!! Binnen vijf minuten gecleared én op een uitermate vriendelijke manier. Dat heb ik wel anders meegemaakt. Over mijn eerste kennismaking met Aer Lingus kan ik ook niet anders dan reuze positief zijn. Vriendelijk personeel en fraaie toestellen.Aanrader dus vliegen via Dublin ook al om -derde reden- de leuke scoringskansen bij de duty free. Als jarige trakteer je en met hulp van -alweer- een vriendelijke salesdame van de duty free originele Ierse bonbons gescoord (én ook Ierse whisky, twee boeken -1 = biografie Keith Richards: aanrader!- en nog een paar cadeautjes). The mood om te shoppen is er weer getuige deze vingeroefening. Rustige vlucht - toch nog bijna 9 uur - en ook hier de gebruikelijke 'chicken or pasta'. Gelezen, geslapen en gezellig gekletst met een Ierse familie die in de stoelen naast me zaten.

En toen ... liep ik de aankomsthal in, zag ik Sonja, zwaaide naar haar, liep ik en passant Ray voorbij en hoor ik:

' Helleeeuuu, hartelijk gefeliciteerd met je verjaardag'! De stem van Anne-Marie, éen van de drie meiden van Irma en Paul. Nou ja zeg, staan ze en natuurlijk ook Juul en Charlotte -als verrassing- me ook op te wachten in Orlando. Ze kwamen daavoor speciaal vanuit Miami naar Orlando gereden.

Ik was totaal overdonderd en heb, zo werd mij door betrouwbare bronnen bevestigd, in m'n enthousiasme de nodige decibelen geproduceerd daar in de aankomsthal ;-)! Gaaf en vet cool om het maar een zo te zeggen en totally taken by surprise.

say cheese

De koffer opgepikt en vervolgens richting de Red Lobster; heerlijk met z'n achten gegeten. Het was zoals altijd uitstekend, het toetje hebben we maar met z’n achten gedeeld.

Een mooier cadeau is niet denkbaar!!! (En wat was ik blij dat ik bonbons had gescoord in Dublin, kon ik toch ook nog écht trakteren!) Na een gezellige maaltijd, kwek kwek kwek - dat snap je - hebben we Paul en Irma en the girls uitgezwaaid - die hadden nog een 'ritje' naar Bradenton voor de boeg - en wij togen 'huiswaarts'. Daar eerst lekker 'n douche, toen nog meer cadeautjes van Son en Ray en van Ina en Arjan uitgepakt. En met z'n 3-en nog maar eens het glas geheven waarna ik moe maar voldaan 'mijn' bed op zocht.

De volgende dag een cursus 'lummelen' van Sonja en Ray gevolgd. Het kostte enige moeite om in the flow te komen maar ja, leerling met een steile leercurve, dus na de eerste oefeningen begon ik te lummelen als de beste.

De hele dag niet meer gestopt trouwens ;-)!

Einde middag - rode neus van de winterzon die volgens Sonja echt niet zo krachtig was – nog even kort naar de naar de Walmart om een paar boodschappen te doen.

Als je er daar dan toch bent ... dan browse je en vind je natuurlijk altijd weer iets waar 'je naam op staat'! De tweede buit is binnen, kan ik melden. En over de derde buit ...daar ga ik in mijn volgende column over schrijven. (Als columnist ben je gehouden aan een beperkt aantal woorden waaruit het 'stuk' mag bestaan en daar zit ik wel zo ongeveer aan).

Ik lever het dus nu in bij de hoofdredacteur die er een kritische blik niet té op mag werpen en zo nodig enige zinnen aan toe kan voegen. Van harte tot de volgende column.

Een gastcolumnist die zo schrijft daar hoef je niets aan toe te voegen. Met veel dank voor de vrolijke en informatieve bijdrage.

Als in Nederland iedereen om 00.00 uur het glas heft gaan wij aan de gang met de voorbereidingen voor een buffet dat we voor oudejaarsvond hebben gepland.

De boodschappen hebben we vanmorgen bij de Publix gehaald. We kwamen langs de Walmart en waren erg blij dat we daar niet naar binnen hoefden. Het parkeerterrein was een grote chaos, wat een drukte.

Vanuit een zonnig Kissimmee waar de vrolijkheid hoogtij viert en de zon hoog aan de hemel staat wensen we iedereen een gezond en heel gelukkig 2012.

Ditjes en datjes

2011-12-29T18:05:00.001+01:00

Het is een heel stuk frisser en er waait een koude wind, maar de zon staat hoog aan de strakblauwe hemel.

@Sonja, Saskia en Christa, ik heb naar jullie geluisterd en de tablet uit de hoek gehaald, zijn straf zat erop. Inmiddels ben ik toch wel wat verder maar het kost behoorlijk wat tijd en heb besloten er thuis verder mee te gaan. We hebben een netbook en smartphone bij ons en in de villa staat een desktop, we kunnen dus genoeg op de digitale snelweg. Het is zonde van de Florida tijd om zoveel achter dat ding te zitten.

Gisteravond heb ik een foto van de zonsondergang gemaakt, buiten de lanai, je wordt dan wel meteen opgegeten door de muggen.

Geinspireerd door Hannie zijn we gisteren naar The Loop gegaan, Belk is helaas verdwenen maar daarvoor is een uitstekende Bealls gekomen. De shops liggen ver uit elkaar, we zijn op zijn Amerikaans met de auto van shop naar shop gereden, hoezo lui;-). Op het parkeerterrein stond een auto met kerstversiering.

Vandaag om 17.00 uur komt Léonine aan, ze vliegt met Aer Lingus, immigrations vindt plaats in Dublin, we zijn heel benieuwd hoe dat is bevallen. Ze is vandaag jarig en we hebben haar een warm welkom voorbereid!

Wie niet horen wil…

2011-12-28T01:48:00.001+01:00

Wat waren we eigenwijs, aangestoken door alle commercials met al die prachtige aanbiedingen, konden we de verleiding niet weerstaan en vertrokken vol goede moed naar de Premium outlets. We hebben het geweten, wat een giga drukte op de weg, na anderhalf uur waren we zelfs nog steeds niet in de buurt van de outlet. Ten einde raad verlieten we de weg, maar onze TomTom wilde daar niet van weten en bedacht ter plekke een alternatieve route. Die volgden we braaf en binnen no time waren we in de buurt. Toen de volgende uitdaging, parkeren. Nergens een plekje en we waren niet de enigen die op zoek waren, wat een chaos. Aan de overkant van het reguliere parkeerterrein was een addtioneel parkeerterrein ingericht en daar vonden we een plekje. Maar wat een drukte, voetje voor voetje schuifelden we door de outlet. Dit is geen vakantie.

Bij Tommy stonden er enorme rijen voor de kassa.

We hielden het snel voor gezien en verlieten de outlet. We zijn onderweg naar onze auto talloze keren aangesproken door wanhopige shoppers: "where is your car parked, can we follow you for your parking place?"

Al enige tijd knaagt het, gaan we in Amerika een 'tablet' kopen of doen we het niet. Op internet zagen we prima aanbiedingen voorbij komen en uiteindelijk zijn we her en der eens gaan kijken. De voorkeur ging absoluut uit naar een Android en dan nog een waarop je direct je foto's kunt uploaden. Het is gelukt, we zijn de gelukkige bezitter van een 'Tablet'. Deze kan nog foto’s maken ook! Dit is een foto van de doos, aan het eind van dit blog begrijp je wel waarom.

Vanmorgen zijn we voor wat de sales in de rebound gegaan en hebben geshopt in de Florida Mall, we waren vroeg en het was relatief rustig. Bij Macy's en Dillards, toch wel onze favoriete shops, zijn we zeer bescheiden maar aardig geslaagd. We hebben nog wel even om te shoppen en we willen niet meteen compleet losgaan.

Vanmiddag zijn de hemelsluizen opengegaan en enorme hoosbuien trekken over Kissimmee. De buien zijn zo hevig dat de televisie (schotel) geen signaal meer kan opvangen.

Het is een prima middag voor het installeren van en het leren omgaan met... de Tablet. Inmiddels ben ik er nu enige tijd mee bezig en een aantal dingen (o.a. live writer) krijg ik niet voor elkaar, grr.

De aanhouder wint zullen we maar zeggen, maar voorlopig ligt hij nu even in een hoek. :-(

Kerstmis 2011

2011-12-26T01:46:00.002+01:00

Goedemorgen, allereerst bedankt voor alle reacties en het volgen van dit blog. Altijd leuk om de reacties te lezen.

Geen parken, maar we hebben een leuk rondje Kissimmee gereden, naar Lake Tohopekaliga, in de wandelgangen Lake Toho genoemd.

Ray kon even kletsen met een krasse bejaarde fisherman. Het was echt visserslatijn, ik snapte er niets van en het duurde en duurde...

Het was overigens wel jammer dat ik mijn wapens niet mocht gebruiken, dan had ik ook een leuk tijdverdrijf gehad ;-).

Het 'achterland' is absoluut de moeite waard, leuke dorpjes en prachtige meren. Wat zijn de mensen toch vriendelijk hier, iedereen maakt een praatje.

We moesten helaas toch nog even de supermarket in waar het een chaos van de eerste orde was. Ik denk dat iedere Amerikaan op Kerstavond uitgeput in zijn stoel hangt.

Op kerstavond kwam op de televisie de volgende commercial voorbij: "now Christmas is over the sales can begin..." het moest nog Kerst worden.

Maandag, tweede kerstdag, die ze hier niet kennen, barst de sales los, er zijn winkels die maandagochtend om 00.01 uur! openen, de department stores openen varierend vanaf 5.00, 6.00, 7.00 uur en sommigen zijn dan ook nog open tot middernacht maandag. Hoe denkt het winkelpersoneel hierover?

Zouden ze hier CAO's kennen want werken op deze tijden is in Nederland voor werkgevers onbetaalbaar.

Ons kerstdiner hebben we heerlijk in de villa genuttigd, wijntje en later lekker uitbuiken bij de TV.

Inmiddels hebben we gehoord dat de zus van Léonine en haar gezin is geland in Miami, het is daar giga druk, een uur in de rij voor immigrations en ook nog eens een uur bij Alamo. Het is geen pretje om in deze tijd naar Florida te reizen.

De plannen voor morgen laten we aan het toeval over, we weten nu nog niet waar we morgen in in hebben.

Op verzoek van Gerrit en Joke een foto van ons zuinige én gebutste bakkie.

Geniet van de 2e Kerstdag in Nederland, wat gaan jullie doen?

Count down to Christmas

2011-12-24T15:00:00.001+01:00

Het leven is goed in Florida, zo goed dat we het er van nemen. Een beetje zonnen, lezen, een drankje en een hapje, wat wil een mens nog meer. Het heeft wel een nadeel, er valt niet veel te bloggen!

Donderdagmiddag zijn we naar de Florida mall gegaan, het shoppen lonkte en we konden ons niet meer inhouden.

Maar wat een drukte onderweg, waar je normaal binnen een half uur in de mall bent hebben we er nu 5 kwartier over gereden.

Bij aankomst hebben we eerst maar een Starbucks genomen bij het Florida hotel en zijn we vervolgens de koopgekte ingedoken.

We hebben flink gescoord (not), een doosje pleisters bij CVS was onze buit. We stellen het shoppen in de malls en outlets maar uit tot na nieuwjaar.

's Avonds wel weer heerlijk gegeten bij de Red Lobster. Daar zat een bejaard Amish echtpaar te eten, in de zo traditionele kleding, mevrouw met kapje en meneer met de grote baard. Ze zaten zwijgzaam tegenover elkaar te eten tot opeens een telefoon ging en mevrouw een Iphone uit haar zak haalde en geanimeerd met de beller aan de praat ging. Meneer kreeg later ook nog even de phone met een geroutineerd gebaar overhandigd en ook hij had dat ding niet voor de eerste keer aan zijn oor.

Vrijdagochtend hebben we weer lezend bij de pool doorgebracht. Ik zou het er niet meer over hebben, maar wat is het warm, de televisie meldt record temperaturen en raakt er niet over uitgepraat.

Frank, een 60 jaar geleden geemigreerde Belg, kwam de kwaliteit van de pool meten en we hebben even gezellig gekletst, hij woont in Buffalo bij de Niagara falls en daar zijn Léonine en ik afgelopen oktober geweest. De winter brengt hij in Florida door.

In de villa lag een boekje van de Bouquet-reeks, kennelijk achtergelaten door eerdere huurders. Gezien mijn luiheid had ik niet veel zin in een sensible boek en begon in het boekje. Nu heb ik dat soort sinds mijn tienerjaren niet meer gelezen en ik herinnerde me mierzoete boekjes met misverstanden tussen de hoofdpersonen maar ze kregen elkaar altijd op het eind.

Nou zeg, ik viel zowat van mijn zonnebed, wow dat zijn heftige boekjes geworden, die laten niets meer aan de verbeelding over. Morgen toch maar weer een sensible boek, de boekenkast van Ina en Arjan staat er vol mee.

In de middag hebben we een rondje 192 gereden en zijn naar K-mart, Beals, Target etc. geweest, waar we wat zomershirtjes hebben gescoord. We hadden deze temperaturen niet verwacht en kwamen tot de conclusie dat we te weinig luchtig spul bij ons hebben.

We besloten de middag met boodschappen doen in de Publix, dit is toch wel een heerlijke supermarkt met kwaliteits produkten. We hebben de meeste kerstboodschappen gedaan zodat we morgen waarschijnlijk de supermarkt niet in hoeven.

Voor Irma, Hannie, Marijke, Michael, Minneke, Hugo, Robert en alle andere Florida-gangers: goede reis naar the Sunshine State.

Wij wensen Lia, Dick, Léonine, Laetitia, Ron, Ina, Arjan en iedereen vanuit Florida

Seaworld’s Christmas celebration

2011-12-22T16:12:00.001+01:00

Het lijkt me het beste dat ik niet meer over het weer schrijf. Nog even dan voor de komende Floridagangers, o.a. @ Hannie: zondag en maandag wordt her en der een buitje verwacht, (kans 20 tot 30%) maar prima temperaturen, daarna wordt het droog met zo'n 23 graden, dus no worries, het ziet er uitstekend uit.

Na weer een heerlijke lummelochtend zijn we gisterenmiddag naar Seaworld vertrokken om de Christmas shows te zien.

Voordat we ons in het Kerstgewoel stortten hebben we eerst wat gegeten, jaarkaarthouders krijgen trouwens 10% korting op alle aankopen alsmede op food and beverages.

Het was bomvol in Seaworld en het leek of half Zuid Amerika was neergestreken in Seaworld.

De show 'O Wondrous Night' bereikte reeds een half uur voor aanvang 'full capacity' en de deuren werden gesloten. Mocht je van plan zijn daarnaar toe te gaan dan is het aan te raden om tijdig voor de deur te staan. We waren blij dat we de show al hadden bezocht.

De Sea of Trees was onze eerste bestemming, vanaf de brug kun je de drijvende kerstbomen bekijken in de meest spectaculaire patronen en kleuren.

Vervolgens door naar Winter Wonderland on Ice in het Bayside stadium. Dit begon met een medley van kerstliedjes een viertal dat a cappela zong, mooie stemmen maar zij kregen het stadium niet echt rustig.

Daarna begon de schaatsshow, Amerika is het land van de shows en ook hier werden we niet teleurgesteld, een mooie performance neergezet in een prachtig winterdecor.

Daarna naar mijn favoriet, Shamu stadium voor "Shamu Christmass Miracles". Het is heel bijzonder het stadium in het donker te zien, prachtige lichteffecten. Vooraf speelde een geweldige saxofonist die de sterren van de hemel blies, hij kreeg een donderend applaus.

De Orka show is fenomenaal, wat een actie, beweging, opzwepende muziek, trainers/sters die dolblij waren als de sprongen van orka's verliepen zoals zij dat wilden, een spektakel van de eerste orde. We zagen ook dat sommige trainsters de orka's echt aanhaalden, fijn om te zien. Er was zoveel te zien dat we het fotograferen maar hebben gelaten voor wat het was en hebben genoten van deze bijzondere show.

Sinds we in Florida zijn we nog niet naar de malls geweest, wellicht dat daar vandaag verandering in gaat komen ;-)

Seaworld

2011-12-20T15:53:00.001+01:00

Na een inspannende ochtend, Ray is naar de sportschool geweest en ik heb me vermaakt met een boek in de zon, pagina’s omslaan kostte veel moeite, zijn we in de middag naar Seaworld getogen. Bij de kiosk hebben we onze computer uitdraaien omgezet naar jaakaarten. Heerlijk we kunnen nu onbeperkt gaan genieten van Seaworld en Bush Gardens. Seaworld is prachtig in kerstsfeer, de versieringen zijn bijzonder mooi en de stemmige kerstliedjes komen op een beschaafd volume uit de speakers.

Als eerste, we kunnen het niet laten, naar Shamu stadium, het blijft een prachtige show met de fantastische orka’s.

Voor de kids (maar ook volwassenen hoor) wordt het spelletje Hints gespeeld.

Om 17.00 uur gaat het speciale Christmas Celebration gedeelte open. Dit is echt zo mooi, een aanrader als je rond de kerst in Orlando bent. Stel je voor, het is 25 graden en je loopt in je t-shirt in een fantastisch sneeuwlandschap met allerlei attracties.

Omdat we nu in het bezit van jaarkaarten zijn hebben we één show bezocht: O wondrous nights. Een gospel achtige ‘show’ rond de geboorte van the Lord in Bethlehem. Prachtige stemmen, het verhaal wordt met een dosis goede humor verteld en op het einde de dieren die 2011 jaar geleden in die stal aanwezig waren.

Deze week gaan we zeker terug en o.a. naar de show Sea of trees, in de vijver van Seaworld drijven deze fantastisch gekleurde kerstbomen, een sprookje.

Het weer ziet er voor de komende dagen geweldig uit met uitschieters naar 27 graden en dat bij een lage luchtvochtigheid. Omdat het ‘s nachts koel is heb je ook overdag geen airco nodig en dat is heel aangenaam.

De plannen voor vandaag zijn nog niet gevormd, daar gaan we ons straks mee bezig houden. Nu eerst maar eens in de zon met een kop koffie en een boek.

Lazy sunny days

2011-12-18T00:04:00.000+01:00

Het wordt een korte update want we zijn aan het genieten. Als je 7 weken hebt, dan gaat alles een tandje lager, je hoeft niet meteen in actie te komen, tijd genoeg.

Wat een leven hier in Kissimmee. Gisterochtend hebben we allereerst boodschappen gedaan bij de Wal*Mart en als je daar eenmaal binnen bent dan ben je een paar uur bezig. Meteen een prepaid mobiele telefoon gekocht zodat we gemakkelijk onderweg, indien nodig, kunnen bellen. Mooie deal, een Samsung toestel voor $ 9,95 met aller erop en aan(ja echt), bel tegoed erbij gekocht en online geactiveerd.

Verder had Arjan voor ons een mooie TomTom XL gescoord, daar zijn we ook even mee bezig geweest.

Ray had de nieuwste Kindle ereader laten afleveren in de villa, die is ook geinstalleerd. De elektronica is weer op orde!

In de middag hebben we heerlijk in de zon gelegen, gelezen en geluierd. De meeste inspanning hebben 's avonds geleverd, uitgebreid gegeten bij de Red Lobster, fish what else.

Vandaag eigenlijk weer zo'n dag, rustig ontbeten, wat vergeten boodschappen gedaan en opnieuw in de zon gelummeld.

Zojuist hebben we combi jaarkaarten voor Seaworld en Bush Gardens aangeschaft, door een slimme tip van Ton is voor Ray de volledige jaarkaart aangekocht, dat is inclusief parkeren (dat kost toch $14,- per keer) en voor mij de funcard, die is goedkoper en exclusief parkeren.

Het had wat voeten in aarde om deze combinatie online te bestellen, het lukte niet om dat tegelijkertijd te doen, maar uiteindelijk hebben we de bevestigingen binnen.

Aan het geluier komt nu wel een einde want we zijn van plan om morgen meteen naar Seaworld te gaan en de kerstshows te zien. We hopen dat het nog rustig is, de drukte wordt aan het einde van de week verwacht en die zal tot na nieuwjaar aanhouden.

We gaan nu in overleg waar we vanavond gaan eten, oh decisions, decisions. Wordt het Longhorn, Olive Garden of één van de vele andere restaurant die we aan de 192 zullen tegenkomen.

Geen foto's gemaakt vandaag, dat was echt teveel inspanning ;-).

Werkze morgen!

We zijn er…

2011-12-17T15:29:00.001+01:00

Wat een slecht weer vrijdagmorgen, regen en wind, echt een dag om naar de Sunshine state te vertrekken. Léonine haalde ons om half acht op en goed geluimd gingen we op weg. De radio gaf geen ernstige file’s door en vrolijk kwetterend draaiden we de A4 op. Daar ging het meteen mis, we belandden in de stilstaande file, takelwagens, ambulance, politie alles kwam voorbij. Op de radio hoorden we dat de vertraging zo’n 55 minuten zou zijn. Léonine stelde nog een route binnendoor voor, maar RJ tweette dat het na een bepaald punt zou doorrijden en daar waren we toen bijna. Jakkes wat een stress.

Het online incheck systeem van United was donderdag uit de lucht en we konden pas ‘s avonds inchecken. Ja hoor evenals vorige keer was de incheck voor Ray niet mogelijk, die moest zich melden bij de United representative.

Dat ging allemaal gesmeerd zodat we toch nog tijd hadden voor een kop koffie. De security check en het boarden verliep goed en zittend vanuit onze riante exit rows bekeken we het gedoe met die grote stukken handbagage.

De vlucht verliep rustig en 9 uur later de landing in Chicgo, naar immigrations, we waren direct aan de beurt. Vriendelijke officer, totdat hij zei: “mr Raymond your fingerprints are not coming through, we have to investigate, pls wait here an officer will pick you up.”

Ik mocht bij hem blijven en we werden naar de ‘US border and security patrol’ gebracht, een ruimte met houten banken. Een aantal mensen met een Zuid Amerikaans uiterlijk zaten daar wat wezenloos voor uit te staren. De officers zijn behoorlijk bewapend en hebben een stug uiterlijk, het was aardig intimiterend. We hebben daar zo’n half uur gezeten en ineens werd het paspoort gebracht en wenste de man ons een nice day, we waren nogal verbaasd, maar blij dat we eindelijk de koffers konden halen en door de douane brengen en naar de gate voor de vlucht naar Orlando. Maar eerst zijn we naar de gate gelopen waar Ina en Arjan aankwamen vanuit Orlando. Zij gaan weer even naar Nederland en hebben we fijn kunnen bijkletsen.

De vlucht naar Orlando verliep probleemloos en we begaven ons al snel naar de Alamo balie om de huurauto op te halen. De vrouw wilde ons een upgrade aanpraten en was daar behoorlijk dwingend in. Maar we hebben voet bij stuk gehouden, de kosten voor een upgrade waren zo’n

$ 500,- en daar kun je veel leuke dingen mee doen. De vrouw was not amused, ze gooide het contract bijna naar ons.

Voor alle auto freaks: we hebben geen SUV met stoelairco of –verwarming, geen achteruitrij camera, geen laatste technische snufjes, we hebben een simpele auto die ons van A naar B brengt, meer hebben we niet nodig. Je begrijpt het, geen foto van bakkie.

In de villa, in kerstsfeer, stond de wijn klaar, die hebben we op het terras soldaat gemaakt, het was nog 19 graden, daarna de koffers een beetje uitgepakt en slapen. Het was inmiddels middernacht en we waren 24 uur op de been.

We hebben nu inmiddels heerlijk ontbeten, koelkast was goed gevuld ;-) en op het terras koffie gedronken. Het is nu al 20 graden. De TV blert dat het super saturday is, dat is het laatste volledige koopweekend voor de kerst. De malls worden het niet vandaag, wel naar de Walmart en andere noodzakelijke(!) boodschappen. Vanmiddag lonkt de pool:

Onze vriendjes van vorig jaar kwamen ons ook begroeten:

Voor alle komende Floridagangers: de luchthaven van Orlando is geweldig in Kerstsfeer, dat is echt leuk aankomen.

Winter in Florida

2011-12-13T16:33:00.000+01:00

Zo langzamerhand gaat het richting de feestdagen, overal staan de kerstbomen te pronken en schittert de kerstverlichting. Maar niet bij ons, wij gaan vrijdag voor 7 weken naar onze favoriete vakantiebestemming.

Wij gaan genieten van de kerstboom en versieringen die al staan te stralen in de villa van Ina en Arjan. Als alles naar wens verloopt dan komen we daar vrijdagavond aan en blijven dan 5 weken. Na de 5 weken komen Ina en Arjan terug en wij verkassen dan naar Cane Island, we hebben er zoveel over gehoord en gelezen, we zijn heel benieuwd

We zijn gewend alles zelf te regelen en te boeken, maar nu hebben we voor de eerste keer de tickets, autohuur en 2 weken Cane Island via Usafunvacations geboekt. Wat is dat relaxed zeg, je hoeft niets te doen, wij vragen en zij doen voorstellen, alles wordt op een heel prettige wijze geregeld. We kregen goede tips over uiteenopende zaken. Een paar weken geleden viel er een ‘pretpakket’ in de brievenbus.

Vouchers, kortingsbonnen, informatie over de parken enz. wat een uitstekende service.

De plannen voor de komende weken liggen nog niet echt vast, maar natuurlijk diverse bezoekjes aan het geweldige Seaworld, er zijn al zulke mooie foto’s van Seaworld in kerstsfeer voorbij gekomen, dat willen we ook graag zien. Na nieuwjaar gaan we los in de sales, oh wat verheugen we ons daarop .

Léonine komt over en evenals vorig jaar vieren we haar verjaardag in de zon. Haar zus en haar gezin vieren ook kerst in Florida, zij verblijven in de villa in Bradenton waar wij in het voorjaar waren.

Jenn verblijft ook in Kissimmee en we gaan elkaar ontmoeten.

Veel forummers gaan die kant op o.a. Hannie, JeroenB, Marijke, Corrus, Minneke, wie weet komen we elkaar ergens tegen.

Vrijdag vliegen we via Chicago naar MCO, we lezen dat er vrijdag een storm wordt verwacht. Vorig jaar zijn we gestrand in DC en moesten we in een hotel overnachten, je krijgt dan echter niet je koffers en dat was geen lolletje. Maar nu zijn we op alles voorbereid, verschoninkjes en toiletartikelen gaan mee in de handbagage, geen ‘ontberingen’ meer voor ons.

Ijs en weder dienende komt het volgende blog uit Kissimmee!

We kijken terug maar ook vooruit…

2011-10-17T18:14:00.001+02:00

Zaterdag zijn we weer terug naar Nederland gevlogen, een week is kort maar ja het was tenslotte een extraatje.

Allereerst ingechecked, dat lukte vrijdag niet, we kregen seats op rij 61, het was een volle vlucht en iets rianters was niet beschikbaar!

Na het ontbijt hebben we allereerst onze voeten en handen laten verzorgen, vooral die voeten. We hebben deze week zoveel gelopen dat we die extra moesten verwennen. Dat lopen heeft overigens wel een voordeel opgeleverd, we gleden moeiteloos in onze, op de heenreis iets te strakke, jeans.

Met de taxi richting luchthaven waar bleek dat we een uur vertraging zouden hebben. De overstap in Frankfurt was een uur, we konden er dus van uitgaan dat we die zouden missen. We hebben geprobeerd om via Dusseldorf om te boeken, maar de grumpy balie medewerkster vertelde dat dat niet mogelijk was. Achteraf bleek die informatie onjuist, het is wel degelijk mogelijk, maar op het moment dat we daar achter kwamen was het te laat, dat moet uiterlijk anderhalf uur voor vertrek gerealiseerd zijn.

We bleken drie stoelen te hebben en daar waren we erg blij mee. Mooi toestel de 777-400 in een 3-3-3 configuratie. Het entertainmentsystem van Air Canada is top, tientallen films, sitcoms, spelletjes, nieuws, je komt de tijd wel door. Ook de service en kwaliteit van het eten is uitstekend, daar kan United nog wat van leren.

Onderweg nog even paniek, een passagier werd onwel en de purser vroeg met hoge stem of er een arts aan boord was. Er waren er twee en het bleek gelukkig voor de man mee te vallen.

Er was een sterke tailwind zodat we de ocean ‘overvlogen’, de aankomst in Frankfurt was 8.10 uur en we bleken te zijn overgeboekt naar de vlucht van 9.00 uur. Om met de woorden van Saskia te spreken: ‘we hebben de lappen weer onder onze schoenen uitgelopen’, maar we hebben het gehaald, als laatste aan boord en gelukkig ook de bagage.

Canada is een geweldig land, de mensen zijn supervriendelijk (een enkeling op de luchthaven daargelaten) en men is erg bewust van duurzaamheid. Je ziet weinig fastfood ketens, de nadruk ligt op verse produkten. We zijn nauwelijks obese mensen tegengekomen. Het eten is wel aanmerkelijk duurder dan in Amerika. Ook kleding e.d. is fors aan de prijs.

Op de TV zijn aanzienlijk minder commercials en reclames voor medicijnen (met al die vreselijke bijwerkingen waar men het in Amerika over heeft) zijn er geheel niet. Voedsel commercials komen nauwelijks voorbij en de breaks zijn dan ook veel korter. Je kunt dus gewoon een film kijken.

Parkeren in de stad is duur, ca. CA$ 28,- per dag en valet CA$ 38,- dit is vergelijkbaar met de grote Amerikaanse steden. Het openbaar vervoer is uitstekend geregeld, je hebt als toerist eigenlijk geen auto nodig. Onder de gehele stad Toronto loopt een ondergrondse stad, winkels en openbaar vervoer zijn geheel met elkaar verbonden zodat men in de ijskoude winters nauwelijks de straat op hoeft.

Wij hebben weer een heerlijke vakantie gehad, veel gezien, gekletst, gelachen, gelopen, gelopen en gelopen. We gaan zeker nog eens terug naar Canada.

In december staat de volgende reis met hubby gepland, we vertrekken op 16 december richting Orlando voor een verblijf van 7 weken. De eerste vijf weken in de villa van Ina en Arjan en de laatste twee in het inmiddels beroemde Cane Island.

foto van internet

Op onze aankomst datum vertrekken Ina en Arjan richting Nederland en zij komen dan 5 weken later terug weer naar hun huis.

Dat is echt overwinteren in Florida. Ina beschrijft in haar blog hun dagelijkse leven in Florida..

Leonine komt ook over, net zoals vorig jaar vieren we haar verjaardag in zonnig Florida.

We hebben dus weer een uitstekend vooruitzicht.

De foto’s in dit stukje zijn impressies van de afgelopen week en passen dus niet bij de tekst, maar uitsluitend een lap tekst is zo saai.

Bedankt voor alle leuke reacties en ik hoop dat je in december weer meeleest.

Time flies when you’re having fun …

2011-10-15T17:17:00.001+02:00

Vandaag stond –toch weer onverwacht- in het teken van ‘Oud en Nieuw’. Eager om nieuwe musea en speciale attracties te bezoeken terwijl we ook terug blikken op alles wat we al hebben bezocht. En dat is veel – zoals altijd!! We hebben, net zoals in Chicago, fantastisch weer en clear skies. Het uitzicht van de top van het hotel is indrukwekkend. We zitten echt op loopafstand van Lake Ontario.

Na ons standaard ontbijt richting bus die ons bracht naar het

waar een uitgebreide tentoonstelling is over de schoen in al haar facetten.

Leuk en bijzonder om de ontwikkeling van schoenen door de eeuwen heen te volgen vanuit ‘n geografisch, cultureel en evolutionair oogpunt. Hoewel, niet altijd leuk …

Opgebonden voeten roepen een pijnlijk beeld op. Evolutie van de ‘high heels’ doet minder pijn. Het gegeven dat het niet iedere vrouw is gegeven om zich elegant ‘voort te bewegen’ op deze schoen blijkt ‘a world wide issue’. Deze stad wijkt niet af van Chicago: sommige vrouwen ‘waggelen

voort’ op stilleto’s.

Deze schoenen zijn nietdraagbaar, dit is kunst, ook in het Bata Shoe museum te zien:

Na het museum met de bus – we kennen inmiddels alle gidsen – richting down town. October is wereldwijd Breast cancer awareness maand onderweg kwamen we deze roze cementwagen tegen.

Down town hebben we de typisch Canadese department store The Bay bezocht. We hadden geluk, vandaag zijn ‘The Bay days’ begonnen. Leuke koopjes én net als bij Macy’s een visitor discount card; we hebben toch een zeer bescheiden slag geslagen. Prachtige department store, een aanrader als je in Canada bent.

We hebben zoveel gebruik gemaakt van de bus dat we een plaatje wel op zijn plaats vonden:

Het diner hebben we weer in het hotel genuttigd waar de kok een heerlijke stir fry voor ons heeft gemaakt.

Aan het eind van de middag vertrekken we naar Nederland, we vliegen via Frankfurt naar Amsterdam. We gaan de koffers pakken, ontbijten en misschien nog een verwen-beurt bij de pedi- manicure nemen.

De weersverwachting is wat matig, er wordt veel wind verwacht die het vliegverkeer kan gaan hinderen.

De laatste update met het verslag van de terugreis houden jullie nog te goed.

Historisch Toronto and more…

2011-10-14T15:35:00.001+02:00

Iedere dag begint met een heerlijk uitgebreid ontbijt. Een goed adresje is goud waard en dat hadden we al snel gevonden: Eggsmart. Op loopafstand, smakelijk eten en leuk personeel. Een ‘goede bodem’ is essentieel voor onze Toronto sightseeing experiences!

Vandaag stond Casa Loma op het programma. Casa Loma (house on the hill) wordt een ‘kasteel’ genoemd maar is eigenlijk een groot huis. Waar je overigens, zonder dat je er erg in hebt, een halve dag rond loopt – imposant!

En we lopen véél, we hebben al de nodige meters in onze benen zitten en gaan verder. Na op de bus gehopt te zijn, stappen we uit bij The Distillery Historic district.

Hier stonden vroeger de distillerijen van Gooderam and Worts. De wijk is volledig gerenoveerd en in de oude gebouwen zijn nu art centers, restaurants en shops

gevestigd. En waar je ook kijkt: veel gezellige terrasjes.

Sommige met wel zeer bijzondere stoelen!

We zetten koers richting hotel en gaan daar eten in één van de restaurants. We zijn benieuwd naar de kwaliteit en vooral ook toe aan een ‘easy night in’.

Met ‘gevulde magen’ zetten we gisteren koers naar het ROM – Royal Ontario Museum. Net als in Chicago (the bean) kun je een foto van het gebouw én van jezelf maken!

Over de recente uitbreiding -The Crystal- van het museum is veel te doen. De een vind het afschuwelijk, de ander geweldig. Wij zijn er nog niet uit ….

We vallen met ons neus in de boter en kunnen meteen aansluiten bij een rondleiding. Handig om een eerste beeld te krijgen bij wat het museum heeft te bieden op cultureel en historisch gebied. Er zijn natuurijk liften maar ook deze boeiende ‘wonder stairs’ van Libeskind (ook architect van de controversiële uitbreiding van het museum).

Na het museum hoppen we terug richting hotel. We kennen de aankomst- en vertrektijden én de toelichting onderweg inmiddels uit ons hoofd dus kunnen zonder problemen als tourist guide op de bus worden ingezet. We besluiten toch nog een stop te maken in Eaton center, de grote overdekte mall. Hier zijn 300 shops gevestigd verdeeld over drie verdiepingen; de goedkoopste beneden en de duurste boven. We lopen even binnen bij Michael Kors en een aardige handtas ‘doet’ daar CA$ 1095,-, we lopen maar verder. Kleding is duur in Canada, wij gaan het hier niet uitgeven, we wachten wel tot december in Florida.

Op het nieuws zien we dat vandaag om 8 uur de verkoop van de I-phone 45 start. Voor de winkel staat een enorme rij. Sommigen staan er al sinds gisteren 05.30 uur; dus meer dan 24 uur! Ons niet gezien, wij gaan lekker naar het Bata Shoe museum. En verder …. nu eerst ontbijten! Tot later.

Ogen te kort…

2011-10-13T14:27:00.001+02:00

Weer een stralende dag en na een stevig ontbijt zijn we klaar om deze dag de nodige miles ‘te maken’. Vandaag ontmoeten we onze greeter. Toronto heeft net zoals Chicago een greeter programma en Alan ‘is our man’ voor onze tour door old town Toronto.

We ontmoeten elkaar in City Hall en Alan blijkt een krasse knar van 81 - een geemigreerde Engelsman uit Liverpool. We gingen goedgemutst op weg en na een kort ritje met de subway, drentelden we door de straten van old town. Een van de gebouwen, the flat iron building heeft aan de achterzijde een geweldige mural, het lijken net ramen, het is echt heel bijzonder.

Vervolgens bezochten we St. Lawrence market, een markt met heerlijke verse groenten, fruit, kaas e.d. erg leuk om te zien en door te struinen.

Alan deelde de nodige interessante inside information en we hingen aan zijn lippen; dat laatste meer omdat hij niet zo duidelijk sprak en wij veel moeite moesten doen om hem te verstaan. Alan had ook wat gehoorproblemen, zodat we de conversatie maar beperkten tot oh’s en ah’s, (maar wat wil je bij een man van 81…). Hij heeft zijn best gedaan, we hebben Alan bedankt en hartelijk afscheid genomen. Na een kop koffie waren we weer klaar voor de middag. We liepen naar het ticketcenter om de Toronto city pass te kopen, daarmee kun je 5 diverse attracties bezoeken, waaronder CN tower. Op dat moment gebeurde er van alles en kwamen we ogen tekort.

Scene 1: Smeulend vuurtje in de metro. Twee brandweerwagens kwamen met loeiende sirenes het plein op om het vuurtje te blussen. Daarbij konden ze rekenen op de niet aflatende steun van een vrouw of man of man of vrouw -wij wisten het niet. Laten we zeggen ze een rok droeg en dat de bewegingen nogal lomp waren.

Scene 2: Hot babes! Het viel ons op dat de blikken van de mannen op het plein naar één bepaald punt werden getrokken. Als snel ontdekten we waarom. Er liepen een drietal redelijk schaars geklede ‘dames’ rond. Dit bleek het promotieteam van een lokale adult movie industry te zijn. Bonus voor ons: we kregen (zo bleek later) een sample underwear, dat de naam underwear niet waardig is, je ‘weart’ namelijk praktisch niets.

Na dit intermezzo gingen we op weg naar CN Tower. Het is de tweede hoogste tower in de wereld, nr. 1 staat in Dubai. Met een supersnelle lift naar boven en op het eerste platfom zijn we uitgestapt. Uitzicht: spectaculair!

CN tower heeft een nieuwe attractie, op dit level kun je voor CA$ 175,—een skywalk doen. Daredevils laten zich vasthaken en lopen de toren rond.

Als je echt durft laat je je handen los.

Je kunt nog een level hoger en dat hebben we uiteraard gedaan. Het is een geweldige ervaring.

Heerlijk dat het abonnement van de hop on hop off 7 dagen geldig is, want we sprongen weer op de bus en richting hotel. We hebben lekker gegeten en de dag weer afgerond met een heerlijk wijntje.

Niagara falls

2011-10-12T00:28:00.000+02:00

Alleeerst bedankt voor de reacties, zoals altijd weer leuk om te lezen.

Met ons drukke programma komen we er niet toe om dagelijk te bloggen en soms na een lange dag ontbreekt de gewoon de energie.

Vandaag gaan we Niagara falls bezoeken, het is weer een stralende dag en de temperaturen zullen rond de 25 graden uitkomen. Vandaag is het Thanksgiving day. Vroeg uit de veren, de bus vertrekt om 8 uur en na een uitstekend ontbijt in de terminal vertrekken we met Coach Canada naar Niagara. Dit is echt heel relaxed reizen. Na ca. 1,5 uur komen we aan bij de bus terminal van Niagara en stappen we over op een bus die ons naar de Falls brengt. We kopen een kaartje waarmee we de hele dag met de bus diverse routes kunnen rijden. De chauffeur van de bus geeft ons de tip om één stop verder te rijden dan de Maid of the mist waar iedereen uitstapt. Heel grappig, hier kijk je naar Amerika en zie je de bezoekers rondlopen. Het uitzicht vanaf de Amerikaanse kant is anders, vanuit Canada kun je beide watervallen zien, vanaf de Amerikaanse kant moet je een soort pier oplopen om beide te zien.

Wij stappen uit en lopen naar de falls, wat een geweldig geweld, heel spectaculair. De foto’s spreken voor zich.

We stappen op de bus en rijden langs de powerplant. Een soort kleine Deltawerken, de hoeveelheid op te wekken stroom kan worden gereguleerd en de erosie min of meer gecontroleerd kan worden. In de Falls ligt sinds de tachtiger jaren een boot, drie mannen kwamen daar in de problemen en zijn gered, de boot ligt er nog steeds, één kant is nagenoeg weggerot en het wachten is dat de restanten uiteenvallen en met het geweld worden meegesleurd.

Bij de falls is een indrukwekkend aantal hotels gebouwd, die uitkijken op de watervallen. Wat verder weg gelegen zijn er enorm veel motels.

We vervolgen de weg en rijden via het Red light district van Niagara city, we zijn de enigen op de bus en de bestuurster vertelt dat dit een slechte buurt is, drugs, prostitutie en crime. De etalages van de sommige winkels etaleren spullen waarvan we het bestaan niet kenden. Uiteiendelijk komen we uit bij een… outlet center. Natuurlijk maken we een rondje en slagen nog leuk bij Tommy. Terug naar de falls, in de straten erachter is het werkelijk een kermis, veel aktiviteiten, muziek, restaurants, we vinden het eigenljk zonde van dit prachtige natuurgebied. Maar goed, met kinderen kun je er een dag doorbrengen.

Na een late lunch vertrekken we weer richting de bus voor de terugrit naar Toronto. Overigens hebben we ook hier geluk, vandaag is de laatste dag dat deze rijden, het seizoen is teneinde. Na een langere rit terug, het is behoorlijk druk op de snelweg komen we aan in Toronto. Daar zien we een gigantische rij met wachtende mensen, een heel blok rond, zij willen met de één of andere bus terug naar huis, het Thanksgiving weekend is ten einde. Overigens kun je vanuit Toronto met de bus naar Amerika.

We hebben gegeten bij de Red Lobster, we kozen een Cajun Chicken, verkeerde keuze, wat een peper, we bleven blussen.

De prijzen liggen in Canada hoger dan in Amerika, alles is echt duurder. Uiteindelijk gaan we heerlijk relaxen op de kamer, wat TV kijken en een wijntje drinken. Morgen wacht weer een drukke dag, oh we lopen wat af.

Toronto here we are!

2011-10-10T02:40:00.001+02:00

Na de al eerder gemelde verfrissende douche en lekkere borrel volgde een prima eerste nacht in het Delta Chelsea. Het grootste hotel in Canada met ook nog een ‘special’: de langste waterglijbaan ter wereld (gaan we later in de week ervaren, denken we …). En dan: tijd voor ‘t ontbijt.

The Eggmarket blijkt een prima keuze, 2 minute walk, een yummy breakfast en leuk personeel; de komende week zijn ze van onze klandizie verzekerd! Het weer is een item op zich: ongekende temperaturen (25 graden en meer). We besluiten daar volop van te genieten. Toronto kent, zoals veel grote steden, een hop on hop off bus, een dubbeldekker met open top. Wij bovenin natuurlijk. Mooie deal trouwens: je betaalt CA $ 39,50 p/p en kunt 7 dagen on en off hoppen en bovendien een boottocht op Lake Ontario maken. Voor ons is het de slimste manier om snel je weg te vinden in een nieuwe stad. Maandag – morgen dus – gaan we naar Niagara Falls en daarvoor hebben we toch maar even uitgezocht of het huren van een auto niet handiger is. Dat is het - price wise gezien zeker ook interessant - maaaar het is maandag Thanksgiving in Canada dus geen auto te huren! Dat wordt de bus dus.

Terug naar vandaag, vanmorgen verlieten we de kamer en de overbuurman vroeg ons of we een leuk feest hadden gisteravond, huh? Nu was het vannacht wat rumoerig op de gang met terugkerende feestgangers, maar om ons daar nou op aan te spreken. Nadat we hadden uitgelegd dat wij hier niet voor verantwoordelijk waren ontdooide de goede man. Het bleek een Belgische zakenman die wel vaker in Toronto kwam. Hij vroeg ons of we wisten waarom het zo druk was in de stad, we vertelden dat het Thanksgiving was, hij was niet bekend met deze nationale feestdag.

Vandaag hebben met name Toronto’s waterfront verkend.

Opnieuw stralend weer dus lekker boven in de hop on/of met de camera in de aanslag. Over de tot voor kort langste straat ter wereld ‘Yonge street’. Door ‘gay & lesbian village’ naar Bloor-Yorkville. Langs Casa Loma

en CN Tower naar de harbourfront.

Rond twaalven dobberden we op the Lake. En ook op een boot ‘knip je heel wat af’…

Na de boottocht hebben we heerlijk gelunched en zijn opnieuw op de bus gesprongen. We hadden plannen om nog een stukje Toronto te verkennen, maar we kwamen langs de mall en zijn toch ‘even’ naar binnen gegaan. Wat gaat de tijd dan snel, van de stad verkennen is niets meer gekomen.

Vanavond lekker uit eten en morgen naar de Niagara falls, het weer ziet er nog steeds geweldig uit.

Hoe verdien je 200 euro per uur… !

2011-10-09T02:18:00.000+02:00

We zijn in Toronto en hoe we daar zijn gekomen … verhaal op zich. Bij de incheck werd gevraagd of we een vlucht eerder naar Frankfurt wilden nemen, 10 uur ipv 11 uur, er was al wat vertraging wegens de harde wind. Ja hoor, we waren er toch dus hoe eerder we konden vertrekken hoe beter. De vlucht werd uitgevoerd door Lufthansa en verliep prima. In Frankfurt ondergingen we de eerste uithoudings-proef. Een –niet officiële- halve marathon over de luchthaven ergo van de ene uithoek van de terminal naar de andere van een andere terminal. De balie voor de vlucht naar Toronto was nog niet open, dus naar de naast gelegen balie voor informatie. De medewerker checkte het systeem en vertelde dat de vlucht zwaar overboekt was en informeerde meteen of we via London naar Toronto wilden vliegen. ‘Voorwaarden’: aankomst 3 uur later, vlucht naar London business class en per persoon een compensatie van 600,- euro. We hebben er niet lang over nagedacht en zijn akkoord gegaan. We kregen nieuwe boardingpasses en o, ja mochten naar de business class lounge om heerlijk te lunchen, ‘n wijntje drinken en te internetten. Op tijd aan boord voor onze London vlucht maar wat bleek, één van de flight attendants was niet komen opdagen! Dan denk je: ‘gewoon direct een standby er tegenaan en gaan met die banaan’. Nee hoor, die werd na een uur –wij zaten rustig in het toestel te wachten – aan boord gebracht waarna we snel vertrokken. Geslaagd voor de tweede uithoudingsproef (tup) zullen we maar zeggen. Laat Heathrow nu ook niet één van de kleinste airports zijn en dus onze ‘dup’: toen we bij de gate arriveerden hadden we er bijna een hele marathon op zitten. En we mochten meteen aan boord oftewel vlucht net op tijd gehaald. Air Canada is een prima airliner: vriendelijk grond- en cabine-personeel, redelijke ‘chicken or pasta’ en alle drankjes zijn complimentary. Moe maar voldaan door de douane en met

‘nothing to declare’ zagen wij onszelf binnen 10 minuten in een taxi richting hotel gaan. Maar nee, eerst onze ‘vup’! Voor ons allebei een exclusief uitgebreid ‘interview’ door de immigration officers. Lang verhaal kort: na een uur, met grondig doorzochte koffers eindelijk toegelaten in Canada. Een half uur later: prima kamer in een goed hotel, beentjes omhoog en lekkere borrel.

Conclusie: het kost (n)iets maar dan heb je ook wat!

Een extra trip in oktober

2011-09-18T14:23:00.001+02:00

De afgelopen maanden zijn velen weer de oceaan over geweest en de blogs van de vakantievierders waren heerlijk om te lezen. Maar het ging ook kriebelen, de volgende trip met hubby is in december en dat duurt nog even.

Leonine vond eigenlijk dat we best nog een tripje tussendoor konden maken en daar was geen overredingskracht voor nodig.

Dat het een stedentrip moest worden was een no brainer, Chicago vorig jaar en DC in het voorjaar waren geweldig. Met de kaart van de USA op schoot zijn we op zoek gegaan naar een interessante stad in Amerika die we nog niet hebben bezocht. Dat werd toch wat lastig, we wilden voor een week niet meer dan maximaal 7 uur tijdverschil.

Na lang zoeken en dubben hebben we besloten dit keer een andere keuze te maken en gaan we naar … Canada, Toronto om precies te zijn.

Toronto heeft genoeg te bieden, er is veel te zien en te doen.

Op een uurtje (trein) rijden liggen de Niagara watervallen die we zeker gaan bezoeken.

De beroemde CN Tower

Zoekend naar accommodatie viel het ons op dat veel mooie condo’s voor een week te huur waren. We houden van ruimte en self-catering dus we besloten bij de diverse aanbieders een prijs op te vragen.

Op al onze aanvragen kregen we nul op het request, fully booked, jaja.

Uiteindelijk hebben we via Priceline het Delta Chelsea hotel gewonnen. We zijn er blij mee.

Het blijkt wel het grootste hotel van Canada te zijn met 1590 kamers. De ligging is heel centraal en vlakbij de metro. Zoals altijd zullen we gebruik maken van het openbaar vervoer en de benenwagen.

We vliegen met Air Canada op 7 oktober heen en op 16 oktober zijn we weer terug in Nederland.

We kijken er naar uit!

Alle foto’s van internet

Een stranddag en de thuisreis

2011-05-28T18:31:00.000+02:00

Vrijdag hadden we ingepland om aan ons kleurtje te werken en waar kun je dat beter doen dan aan het parelwitte strand Bradenton. In de villa waren stoeltjes, parasol en koelbox aanwezig. De koelbox werd gevuld met gezonde boterhammen en genoeg te drinken. Een paar boeken erbij en op weg. In Bradenton heb je de public beach met een groot parkeerterrein maar als iets doorrijdt dan heb je voldoende plekken waar je de auto kunt parkeren. Voordeel is dan dat je een heel nagenoeg leeg strand tot je beschikking hebt. Het was overigens geen pretje om als pakezels door het mulle, hete zand te banjeren, we hebben ons dan ook maar heel snel geinstalleerd.

De temperatuur van het zeewater was heerlijk, warm maar toch verkoelend.

We hadden een beetje het idee van een schoolreisje, we zaten nog maar net of we wilden een boterhammetje! Had het bammetje in mijn hand en uit het niets kwam een zeemeeuw die een groot stuk van mijn Publix brood met zijn grote snavel weghapte. Dat was schrikken, je realiseert je niet wat er op dat moment gebeurt. Later herhaalde dit zich bij een groepje jonge Amerikanen, hilariteit alom.

Wat een prachtig strand en een kristal heldere Gulf van Mexico, alsof er nooit een oilspill is geweest.

Die Floridiaanse zon is heel fel en dan de weerkaatsing op het witte zand maakt het effect nog wat heftiger. Halverwege de middag zijn we van het strand gegaan want we wilden ons nog even lekker laten verwennen bij de pedi- manicure. Ondanks het smeren en schuilen onder de parasol waren we toch verbrand, maar het kleurtje was in ieder geval gelukt.

Na de verwensessie bij nailstudio was het feestje bijna over en moest aan de terugreis worden gedacht.

In de villa de restjes opgemaakt, de koffers gepakt en nog wat laatste wijntjes gedronken, die fles moest tenslotte leeg nietwaar.

Zaterdagochtend togen we richting Tampa airport, over mijn favoriete brug de Sunshine skyway, ben er iedere keer weer van onder de indruk.

foto van internet

Het was rustig op de luchthaven en voor de vlucht naar Washington kregen we first class seats 1a en 2b. De vlucht was overvol en er werden vrijwilligers gevraagd om een latere vlucht te nemen. No way!

Het was een buitengewoon gezellige vlucht, heerlijk eten en drinken. Leonine zat naast de vice president van Walt Disney on Ice. De ladies hadden een uitermate interessant gesprek en erg veel plezier. Zelfs business cards werden uitgewisseld!

Mijn buurvrouw was een 82-jarige Amerikaanse dame die naar Amsterdam ging om van daaruit een cruise te maken. Zoon en schoondochter waren al in Amsterdam. Nadat ik haar had geholpen haar jas aan te doen, uit te doen en toch maar weer aan want ‘het was frisjes’, toonde ze me een tijdschrift met daarin een foto van 2 katten en ze vertelde dat deze zo op die van haar leken. Ze woonde in Sun city in Florida en was daar heel gelukkig. Haar man was 3 jaar geleden overleden en haar zoon en schoondochter wilden nu dat ze bij hen zou komen wonen in Cleveland, Ohio zodat ze voor haar konden zorgen. Maar haar katten konden niet mee omdat zij een hond hadden. Eigenlijk wilde ze Florida helemaal niet uit, ze woonde er al 52 jaar. In Ohio was het koud en ze vermoedde dat ze dan nooit meer buiten zou komen. Wat een triest verhaal. Het was een leuke dame met twinkeloogjes, een gezellige knot met daarin een mooie witte strik. Gedurende de vlucht dronk ze 4 koppen zwarte koffie met Bailey’s, dat was tegen de kou, zei ze! Ik vraag me af of ze echt naar Ohio gaat verhuizen.

De vlucht van Tampa naar Washington was vertraagd en in Washington moeten we van het ene uiterste van de concours naar het andere uiterste lopen. Het boarden was al begonnen, we konden zo instappen. De vlucht van Washington naar Amsterdam was zoals gewoonlijk, zure flight attendants, chicken of pasta waarvan de pasta echt verbrand tegen het plastic zat geplakt en warme witte wijn. Gelukkig hadden we wind mee en waren we binnen 7 uur de plas over. Het ‘ontbijt’ lieten we voor wat het was. Een broodje zaagsel en een bakje chemische yoghurt.

Foto van internet

Hubby stond ons op te wachten en de A4 was leeg op zaterdagochtend zodat we om 8.30 uur thuis waren.

We kunnen terugkijken op weer een supervakantie met toch als hoogtepunt het bezoek aan het Witte Huis. Maar ook Capitol Hill en Arlington zijn heel bijzonder en een absolute aanrader.

In Miami hebben we genoten van de boot- en bustour, Little Havanna en het bruisende leven in South Beach.

Aan de Gulfcoast was het zoals altijd buitengewoon relaxed, we hebben gelezen, lui in de zon gelegen, geshopt, gelachen, heerlijk gegeten en gedronken enz. enz. Fijne villa met veel ruimte en alles aanwezig.

Ik wil graag iedereen bedanken voor het meelezen en de leuke reacties, ook namens Leonine, het is heerlijk om die ‘s morgens als eerste te bekijken.

De volgende Florida reis staat gepland, op 16 december gaan hubby en ik weer richting Orlando. Dat wordt voor ons een bijzondere reis, daar zal ik later dit jaar op terugkomen.

De komende tijd gaan velen weer de plas over en ga ik van jullie verhalen genieten.

Iedereen een heel fijne vakantie!

Siesta Key en meer…

2011-05-20T02:55:00.002+02:00

Allereerst een reactie op de reactie van Mattrob vanwege een verkeerde weergave van de omrekening kilometers --> miles: nu begrijpen we waarom iedereen naar ons toeterde en ons boos inhaalde ;-) .

@Jessica: hotel Casablanca is niet zo geweldig, de ligging is goed, op het strand, afstand met de auto naar South beach is 10 minuten. De kamers hebben 2 2=persoonsbedden, een kitchenette en een soort eethoek, dus ruimte genoeg, maar het hotel is wat verwaarloosd. Uitsluitend valetparking a $ 17,— per dag.

Het is nog steeds fantastisch weer, het wordt wel warmer maar de humidty blijft laag zodat het heel aangenaam is.

Vandaag hebben we na ons ochtendritueel en de poolsessie een rit gemaakt via Bradenton beach, Holmes Beach naar Siesta Key. Wat een fantastische parelwitte stranden en heel rustig.

We passeerden geweldige mansions, in dit prachtige stukje Florida wonen kennelijk de zeer gefortuneerden.

Sarasota en omgeving is de moeite van een bezoek waard. Op de boulevard staat dit metershoge unconditional surrender kiss statue, een matroos die een verpleegkundige kust, symbool voor het einde van de 2e wereld oorlog. Het beeld en de symboliek zijn nogal omstreden. Toch leuk om te zien.

foto van internet

Inmiddels was het ver na lunchtijd en zijn we neergestreken bij een gezellig tentje in Siesta Key waar we heerlijk buiten hebben gegeten.

Morgen is ons laatste dag, we hebben grote beachplannen, het bruin moet nog een forse boost krijgen.

Morgen laten we ons na het strand nog heerlijk verwennen bij de mani- en pedicure zodat de nagels er in ieder geval goed uitzien. In de avond volgt het pakken van de koffers. Het was een fantastische vakantie met veel aktie in Washington en Miami en nu het heerlijke relaxen aan die geweldige Gulfcoast.

Zaterdag vliegen we vanaf Tampa weer terug naar Nederland en zondag staan we weer op Schiphol.

Omdat we moeten pakken en nog willen genieten van een uitgebreide maaltijd met een fijn glas wijn komt het volgende verslag uit Nederland. We hebben gezien dat het zondagochtend 14 graden is. Dat wordt wennen.

Sleeze and dirt …

2011-05-19T04:35:00.000+02:00

De afgelopen twee dagen staan de tv-zenders bol van het laatste ‘hot’ news: de scheiding van Arnold S. en Maria Sh. Wij hebben net onze carbage – keurig gescheiden – aan de straat gezet maar gelukkig zonder enige media coverage. Het is bepaald een circus, de scheiding van dit echtpaar. Ze verzoeken vooral om terughoudendheid van de pers maar het lijkt er op alsof ze die zelf wél zoeken. Maria Sh. staat waarschijnlijk centraal

in de laatste uitzending van de Oprah W-show. En die show is bepaald een fenomeen op zich!

Wij houden ons bezig met andere fenomenen zoals het (terug-)vinden van het allerlekkerste ijs dat we ooit bij een ‘suup’ –Publix, Winndixie, Sweetbay – hadden gekocht. Het bleek Premium vanilla with chocolate chips and cookie dough van Publix te zijn (na raadpleging van de oude blog van Sonja). Héérlijk: een absoluut fenomeen en aanrader. Net als onze ontbijten, (soms) lunches en (meestal) diners in de villa’s waar we verblijven. ‘Buiten de deur eten’ is leuk en easy maar zelf aan de slag is minstens zo leuk (en gezond?). Onze borrelhapjes zijn bepaald ook een fenomeen, naast onze home made ontbijten (Son), poolside lunches (Léo) en in-house diners( combi); we snappen dat jullie ons op ons woord moeten geloven;-)! Gisteren hebben we genoten van een heerlijke dag ‘by the pool’. Fenomeen: we moesten niets en mochten van alles. That’s life! Nog wel ff geshopt einde middag en tickets voor de Lottery gescoord – want je weet maar nooit …. Vanmorgen weer een rustige start. Vroeg in de middag naar Ellenton Premium Outlets. De nodige miles in de benen en –uiteindelijk – bij Hilfiger gescoord. Nieuw fenomeen: the outlets aren’t what they used to be, als je het ons vraagt. Weer ‘thuis’ en na ons diner was dit het dessert samen met een paar bolletjes ‘Premium vanilla with chocolate chips and cookie dough’. Het vervolg sleeze and dirt zal voor een groot gedeelte ongetwijfeld gericht zijn op de nieuwe presidentsverkiezingen in 2012. Het begin is er …

Sarasota

2011-05-17T16:02:00.001+02:00

We zijn blij dat we internetverbinding hebben, het is toch wel afzien als je dat moet ontberen. Alhoewel het ook een andere kant heeft. Onze voorlaatste update hebben we geplaatst bij Mac Donald en daar onze eerste Mac Flurry gegeten. De jongen vroeg ons welke smaak we wilden: ‘oreoememsorreesins’, we hadden geen idee waar hij het over had. Hij heeft het een aantal malen moeten herhalen totdat we begrepen dat we konden kiezen uit: Oreo, M&M’s or raisins. Lekker hoor zo’n caloriebom.

We blijven nu ook op de hoogte van het breaking news in Nederland: de drie J’s gaan niet naar het songfestival.

In Amerika blijft het news maar doorkomen: Donald Trump stelt zich toch niet verkiesbaar voor het presidentschap (opluchting). De IMF baas Strauss Kahn heeft kennelijk zijn driften niet kunnen beheersen en wilde zich uitleven op een kamermeisje.

Gisteren was de lancering van de Endavour, we hebben natuurlijk gekeken en hebben ook buiten de (hier onbewolkte) hemel afgespeurd, helaas niets gezien.

De villa heeft telefoon, we worden regelmatig gebeld met ondefinieerbare aanbiedingen. Het meest vreemde telefoontje was de vraag of we een donkey konden stallen voor 100 dollar?? Het wordt tijd dat ze een ‘belmeniet’ systeem invoeren,

Onze huurauto heeft een snelheidsmeter in kilometers, we zijn dus vaak aan het rekenen, hoe hard rijden we nu, xx x 1.6, vreemd hoor. De autoradio heeft een display met Duitse tekst, we kijken er zo min mogelijk naar. Nee, zowel de snelheidsmeter als de radio zijn niet om te zetten.

Op de TV hebben we gekeken naar The Voice, de twee allerlaatste afleveringen van Desperate housewives en Dancing with the stars.

Het weer is geweldig, we hebben koufront met heerlijke temperaturen, 26 graden en een lage humidity.

We hebben het Ringling museum in Sarasota bezocht, dit is een echte aanrader. Een prachtig in Venetiaanse stijl opgetrokken estate met prachtige schilderijen en andere kunstwerken.

Een fantastische rozentuin.

Je kunt hier een paar uur goed vertoeven.

Vervolgens door naar Lido beach, Armands circle, waar we heerlijk hebben gelunched. De shops zijn heel exclusief, je hebt er een platinum credit card nodig.

Via de Mall en de Walmart zijn we teruggereden naar de villa waar Léonine heerlijk, gezond heeft gekookt en we daarna lui naar de TV hebben gekeken.

Shopping en sightseeing

2011-05-16T16:35:00.000+02:00

We hebben WiFi! en kunnen dus onbeperkt aan de slag met blog en google en whatever.

Na een ‘rustdag’ gaan we meestal voor een (meer) actieve dag die deze keer bestond uit het verkennen van een voor onze nieuwe omgeving. Zowel qua bezienswaardigheden als qua natuur en natuurlijk shopping ;-)! En dat laatste als eerste; we hebben nog geen mall met ons bezoek verblijd. Geen camera’s mee en dat bleek later een beetje dom ….. In de de Soto Mall waren wij ‘in the mood’ maar de shops helaas niet. Dus door naar Anna Maria Island – dat zo bleek haar 100-jarig bestaan viert. (Uiteraard foto internet, haha!) Met de nodige festiviteiten en gezellig druk. Kleurige, fleurige huizen – laagbouw! – waarvan er de nodige te koop staan. We zouden zo maar verleid kunnen worden. Dat werden we zeker door een eethuisje op een pier in de zee. Ons late lunchadres besloten we. Heerlijke lunch in aanwezigheid van manatees (met dank aan internet) zwemmend, nou ja ze bewogen zich voort, rond dit prima adres. Inderdaad, camera was leuk geweest. Dit Island is een bezoek van een hele dag zeker waard dus hier komen we terug. Helaas diende de beloofde weeromslag zich later in de middag aan dus een alternatief programma: tweede shoppoging. De forecast klopte: een echt stevige isolated thunderstorm. Buiten én binnen! Lekker gescoord mogen we wel zeggen. Na de Publix – onze favoriete supermarkt – met ‘wagen volgeladen’ op weg naar huis. We hebben we Amerikaanse economie weer een kleine injectie gegeven. De weersverwachting voor morgen: zonnig en circa 29 graden. Een ‘rustdag’ dus en waarschijnlijk weinig te melden.

Rust, rust, rust ...

2011-05-15T01:15:00.000+02:00

Omdat we het enorm druk hebben met vakantie vieren lopen we hopeloos achter met het blog, maar we gaan een nu een inhaalslag maken. Donderdagochtend zijn we vertrokken richting Bradenton. We beschikken nog steeds niet over een TomTom noch Sunpass. Het was dus een uitdaging om de onbemande tollwegen te vermijden en met de kaart in de hand op de I75 te komen. Het lukte probleemloos en we koersten al snel over Alligator alley. Degenen die deze weg al hebben gereden weten dat dit saaiheid troef is, kaarsrechte weg door de Everglades. Niets te zien en aan beide kanten hekken zodat de alligators de snelweg niet op kunnen kruipen. Als je dit blog leest tijdens het ontbijt of terwijl je lekker aan het snoepen bent, dan even niet verder lezen. Op een gegeven moment hoorden we ‘plop’ tegen de voorruit en dat versnelde in een onafgebroken ‘geplop’. Dit bleken grote zwermen zwarte insecten te zijn die te pletter sloegen tegen de voorruit. Omdat het zo warm is verdroogt dat ook meteen, dus het water van de ruitensproeier hielp niet, integendeel. Op het moment dat we de Alley verlieten zijn we zo snel mogelijk gaan tanken zodat we ook meteen de voorruit konden schoonmaken. Het was een slagveld, je kon er nauwelijks doorheen kijken, over de bumper en koplampen zal ik het maar niet hebben. Op het moment dat we met het emmertje water aan de slag wilden gaan, riep een Amerikaan lachend: ‘ladies, you need a scraper for that’. We hebben het maar laten zitten en vervolgenden onze weg naar de villa.

De villa is mooi, 4 slaapkamers, 3 badkamers, 2 huiskamers, lekkere pool, alles erop en eraan.

Behalve één heel belangrijk item: Wifi. De villa beschikt niet over wifi en dat is een forse tegenvaller. Op de site wordt gemeld dat het aanwezig is, daar hebben we uiteraard ook op geselecteerd. We willen bloggen, reacties lezen, mailen met het thuisfront enz. We hebben contact opgenomen met de eigenaar maar nog geen reactie ontvangen. We gaan niet verklappen hoe we onze blogs (via Livewriter) het www opsturen. Misschien heb je een idee, maar het is wel zeer tegen ons principes.

‘s Middags hebben we bij de Walmart de nodige inkopen gedaan zodat de koelkast tot de nok toe is gevuld met veel verse gezonde dingen maar ook heel ongezonde caloriebommen waar we vreselijk van gaan genieten.

Na al het gesjouw in DC en Miami is het heerlijk om relaxt in een villa te genieten. We hebben 6 dagen uit koffers geleefd en nu hangt alles zo voor het pakken in de inloopkasten.

Vrijdag hadden we wilde plannen, daar is niets van terechtgekomen. Het is een ultieme luierdag geworden, hangend bij de pool, lezen, zonnen, eten, zwemmen, gewoon helemaal niets, heerlijk.

Miami inside out, upside down

2011-05-13T01:10:00.000+02:00

We werden wakker in een fog free Miami waar de zon niet werd gehinderd door wat dan ook. Da’s mooi maar houdt ook in dat activiteiten daar op aangepast moeten worden. Met temperaturen rond de mid thirthies, sjouw je echt niet voor je lol door down town en de (betere buiten-)wijken van Miami. Dus sowieso een boottocht! Op naar de Bayside waar we onmiddellijk in de nek werden gesprongen door een dame die uiteraard dé aanbieding van de dag voor ons had nl. een combitour: bus en boot. En ook in die volgorde. Dat hadden wij anders gepland dus op voorwaarde dat we eerst met de boot en vervolgens rond één uur de twee uur durende bustour (cool aircootje op het heetst van de dag) gingen maken, gingen we d’r voor. Maar de aloude kloof tussen ‘sales’ en ‘logistiek’ blijkt niet aan continenten gebonden. Buschauffeur na buschauffeur na buschauffeur vertelde ons dat we éérst de bustour en dan … Niet dus, we zaten om 10.30 uur op de boot waarop we wilden zitten! Leuke tour met goede uitleg over de historie en uiteraard de bezienswaardigheden. Je knipt wat af op zo’n boot! Vooral véél skyline!! Maar ook – natuurlijk - de plaatsen waar de rich and famous wonen. Miami mag/mocht zich verheugen in de belangstelling van o.a. Agassi, Boris Becker, Gloria Estefan, Oprah Winfrey, Julio Iglesias, Liz Taylor –heeft cadeautje van Michel Jackson, een konijn, in d’r tuin staan- en moguls die veel geld hebben verdiend en daarvoor dan een optrekje van zo‘n slordige 58 mio dollaries laten bouwen. De palmen komen uit Zuid-Afrika en kosten US $ 10.000 per stuk – totaal 32 exemplaren geplant. ‘t Is maar dat je het ff weet!

Het briesje aan boord was zalig en voor we het wisten zaten de 90 minuten er al weer op. Na de lunch gingen we voor het tweede bedrijf: de bustour. Erg leuk om gedaan te hebben, je komt toch op plaatsen die je normaal gesproken niet snel zult bezoeken. Zoals het fraaie door Mr. Merrick ontwikkelde Coral Gables Deed ons denken aan Carmel - California. Beschikt over een unieke Venetian pool. Doet denken aan onze eigen lokale natuur zwembaden. Klinkt alleen wel ff iets anders! Ook Little Havana was één van de stops. De Cubanen verbinden de haan aan geluk dus bij binnenkomst en all over Little Havana vind je

‘haantjes’. Dit is een dierlijke uitvoering, andere zijn ook voor handen!Druk, gezellig en kleurig is het beeld wat je krijgt als je over de Calle Ocho (achtste straat) wandelt. Domino is het favoriete spel van de Cubaanse bevolking. Dat blijkt ook uit dit fraaie mozaïek tegenover een domino hot spot – gemiddelde leeftijd spelers naar schatting 65+.

We hebben volop genoten van deze tour en ontdekten bij terugkeer naar ons vertrekpunt dat Safaritours, that’s the name of the tours, je afhaalt bij welk hotel dan ook. Aanrader dus!

En hopelijk hebben jullie dan onze gids want dat was er één uit duizend! Hij sprak met armen en benen en wij genoten met name van zijn Spaanse uitleg: zeer gepassioneerd en erg beeldend. Mede dankzij hem gingen we met meer beeld bij Miami dan we hadden, richting ons hotel. En als je dan centrum Miami dit plaatje ziet, dan kan dat er ook nog wel bij. Dit is een ietwat bescheidener area dan de eilanden maar mét aanlegplaats voor je boot. We gaven voor de laatste keer onze autosleutels aan de bell boy want morgen rijden we via Alligator Alley naar de villa in Bradenton.

Miami beach

2011-05-12T03:05:00.000+02:00

Allereerst bedankt voor alle reacties, heel leuk om die te lezen. Bloggen is leuk om te doen, maar het vergt best veel tijd. Dus we hebben het volgende besloten: we gaan de taken verdelen, (het lijkt wel werk ;=)). We doen het om de beurt en daar zijn we gisteren mee gestart. Léonine heeft gisteren het verslag geschreven en vandaag is het mijn beurt.

Eerst nog even terug naar het bezoek aan het WH afgelopen zaterdag, we hebben eindelijk de twee foto’s vanaf de smartphone kunnen downloaden.

Ook nog even terug naar gisteren waar we op Miami Airport de auto bij Dollar hebben opgehaald, we konden kiezen uit de rij Full Size, ongebruikelijk voor Dollar. Het is een grijze Chevrolet Malibu geworden.

De parkeergarage stond vol met Grand Marquis, maar met een benzineprijs van $4,19 hebben we die links laten liggen.

Het prepaid tolsysteem bij Dollar kost $ 39,95 en we hebben vriendelijk bedankt. Veel tolwegen accepteren geen cash en de tolpoortjes zijn onbemand. Je kunt echter zonder een tolweg naar Miami beach. We moesten het doen met een wegenkaart, op zich weer een uitdaging, maar het verliep zonder problemen. Het Amerikaanse SD kaartje heeft het, volgens de (non)service afdeling van TT begeven en ik moet maar een nieuwe kopen. Bij de Walmart staan GPS’en te kust en te keur onder de prijs van een kaartje.

Het hotel ligt aan het strand, ruime kamer met een kitchenette en eethoek. We zijn hier slechts drie dagen, donderdag gaan we door naar de villa aan de Gulfcoast.

Vanmorgen zijn we heel rustig gestart, DC zit nog in de benen en we hadden geen plannen.

In Naples was een enorme wildfire en de wind bracht veel rook richting Miami, heel bizar, alles was heiig en je rook een sterke brandlucht.

Eerst lekker uitgebreid ontbeten bij de Ihop.

Daarna met de auto richting Biscayne Bay. rachtig natuurpark en heel mooie stranden, Biscayne park is beschermd natuurgebied.

We moeten nog wel even wennen aan de Floridiaanse temperaturen (wat is het heet) en hebben een poosje lekker met de voeten in het water gehangen. Je hebt prachtig zicht op de skyline van Miami, gisteren was die jammer genoeg heiig vanwege de rook.

We zijn teruggereden via South Beach, Art Deco district, Ocean drive, waar om vier uur ‘s middags de young and happy few al fors aan de Margarita’s en ander lekkers zat.

Woensdag hebben we een vol programma waar we nu al naar uitkijken.

Tot morgen.

Goodbye Washington, hello Miami

2011-05-11T01:05:00.000+02:00

Tja d’r is een tijd van komen en …. jullie raden het vast al. Maar uiteraard pas na onze Capitol-tour. Dineren in ons hotel bevalt goed, ontbijten idem dito. Het kost iets maar daar heb je dan ook wat voor ;-). Na ‘de bodem te hebben gelegd’ voor weer een actieve dag, te voet op weg naar onze laatste toeristische bestemming in deze boeiende stad. Een paar wetenswaardigheden: de koepel lijkt van marmer maar is gemaakt van gietijzer (totaal gewicht 8,909,200 USA pounds). De inauguratie van presidenten vindt plaats aan de achterzijde: boven het fontein wordt een platform gebouwd waardoor het geheel een soort van onherkenbaar wordt. Nadere bijzonderheden: Capitol.

De tekst op het statue of freedom luidt: ‘E pluribus unum’ ergo ‘out of many, one’.

De buitenzijde van de dôme is wereldwijd bekend. De binnenzijde? Bijgaand dus!

Dit is het normale plaatje van de achterzijde. Bij inauguraties wordt het ground floor level (waar het fontein staat) dus ‘volgebouwd’.

Na onze wandeling via de achterzijde naar de voorzijde van het gebouw mochten we aansluiten in de rij voor weer een security check. Die verliep smooth en onze tour door dit fraaie huis kon starten. Weinig fotomogelijkheden maar waar het kon …. grepen we onze kans.

Ooit geweten dat het origineel van de Declaration of Independence niet geheel foutloos was geschreven? In the Capitol hangt het eerste exemplaar van een kopie waarin geen fout te vinden is!

Na een interessante tour met als extraatje nog een bezoek aan the House of Representatives, togen we hotelwaarts.

Het was tijd voor de shuttle naar de luchthaven en onze reis naar de volgende bestemming ‘the American Riviera’ want zo noemen de Amerikanen Miami Beach.

De vlucht verliep voorspoedig, onze auto stond klaar bij Dollar en het nieuwe toll system heeft ons voorlopig niet in de problemen gebracht! Miami, here we come!!

Mileage plus, maar dan anders...

2011-05-10T15:00:00.000+02:00

Vanochtend lazen we ons blog van gisteren nog eens door en zagen nogal wat slordigheidjes. Dat komt ervan als je ‘s avonds, nog wat last van jetlag en een glas wijn naast je nog even wil bloggen.

Zondagochtend weer vroeg uit de veren en op de trolley gehopt richting Georgetown voor een hernieuwde kennismaking. In de trolley zaten een aantal tieners die toen we uitstapten riepen, ‘you should try the

Georgetown cupcakes, they are delicious.

Tijdens onze wandeling door dit mooie stukje DC kwamen we de winkel tegen, er stond een rij wachtenden en dat prikkelde onze nieuwsgierigheid en we zijn aangesloten.

Je krijgt in de rij alvast een ‘menu’ zodat je je keuze kunt maken. We hebben onze lusten gebotvierd op de zogenaamde Lava Fudge; als je erin bijt komt er een ‘explosie van chocolade vrij’: overheerlijk!

We hebben deze keer het riverside gedeelte uitgebreid verkend. En dan ben je in Amerika, komen we notabene een trekschuit tegen tijdens onze ‘canal-omzwervingen’.

Volgende stop na Georgetown: the Old Post Office Tower én the National Mall.

De eerste omdat het uitzicht, zo vertelde de trolley driver,

vanaf deze toren minstens zo goed is als vanaf het Washington Monument. Geen woord van gelogen. Fraaie uitzichten zowel binnen als buiten. Naast de gebruikelijke plaatjes ook maar een shot van deze wel zeer bijzonder gelegen terrasjes.

We vonden het inmiddels wel tijd om een bezoek te brengen aan een paar musea, het aanbod is dankzij Mr. Smithson, indrukwekkend. Alle musea zijn gratis, ongekend. We moesten een keuze maken gezien tijd én de staat van onze benenwagens die er wederom de nodige miles op hadden zitten. We hebben genoten van o.a. de tentoonstelling van de beste natuurfoto’s in het

National history museum, ongelooflijk mooi.

Zeg nou zelf, terechte winnaar toch?

In de National gallery of art is o.a. een tentoonstelling van de avondjurken, juwelen en acccessoires die de first ladies hebben gedragen tijdens de diverse inaugurational balls en galadiners. Mrs.Taft, zo leerden wij, was de initiatiefneemster voor deze collectie. Leuk om te zien!

Daarna óp naar het hotel. We hebben heerlijk gedineerd in ‘Article one’ het restaurant in het hotel. Onze voeten verdienden een welverdiende break want morgen hebben we, voor we naar Miami vliegen, nog een tour in het Capitol!

Een indrukwekkende dag

2011-05-09T04:39:00.000+02:00

Weer een stralende dag. Vanmorgen zijn we op de Hop on – hop off trolley gestapt en richting Witte Huis gegaan.

Bij de ingang is een strenge controle, er zijn lijsten waarop de namen van de bezoekers staan vermeld. Je toont je paspoort en na verificatie kun je door. De gegevens van Léonine klopten niet met de lijst, haar achternaam is voor Amerikanen nauwelijks uit spreken en lastig op te schrijven. We werden beiden apart gezet en er werd een check op haar paspoort gegevens gedaan. We moesten zo’n 20 minuten binnen hekken wachten. Uiteindelijk werd ze gecleared en konden we, na een uitgebreide security check beginnen met de tour. Je loopt door de gangen met aan de wanden veel familiefoto’s van presidenten. Vervolgens ga je langs de kamers die regelmatig door de president en de first lady worden gebruikt. De Green room voor recepties, de Red room voor kleine(re) recepties, deze kamer is de favoriete kamer van de first ladies.

De Blue room wordt gebruik voor de ontvangst van gasten en daar wordt ook de jaarlijkse kerstboom opgetuigd. De state dining room heeft verder geen uitleg nodig… of toch? In de Eastroom waar onder andere de persconferenties worden gegeven, hier heeft ook JFK opgebaard gelegen. De kamers lijken b.v. op TV ruimer dan in werkelijkheid. Maar hebben zeker ieder hun eigen charme.

De President en zijn vrouw hadden verplichtingen elders en de kids waren naar een soccergame. Buiten mocht er eindelijk gefotografeerd worden maar helaas deze foto’s gemaakt met de smartphone krijgen we niet ge-upload, die volgen later.

We vonden het een bijzondere ervaring en zijn blij dat we de kans kregen dit mee te maken.

Hoge nood had zich inmiddels aangediend dus wij vielen terug op onze oude aan te raden strategie. Selecteer een 5 sterren hotel, loop naar binnen met de air van een een gast en loop zelfbewust naar de restrooms. Onze ervaring: niemand vraagt wat je komt doen en je maakt gebruik van altijd schone en meer of minder luxe toiletten.

Vervolgens moesten we terug naar ons hotel om de camera’s op te halen en zijn we weer op de trolley gestapt.

Wij vonden die trolley een goede deal, je betaalt $ 35,—p/p en je kunt er dan 2 dagen gebruik van maken.

Een aantal jaren geleden wilden we Arlington bezoeken, dat is toen niet gelukt en deze keer wel.

Hier ligt ook President John F. Kennedy begraven.

We vroegen ons af waarom hij wel en een aantal andere presidenten niet op Arlington zijn begraven. We kregen het antwoord ter plekke, bij een eerder bezoek aan deze begraafplaats verzuchtte hij uitkijkend over de graven en in de richting Lincoln memorial: ‘ik zou hier voor eeuwig willen blijven’

en aldus geschiedde. Zijn vrouw Jacky ligt naast hem en zijn broers liggen in de naaste omgeving.

De klim naar Arlington house is inspannend maar meer dan de moeite waard.

Na onze ‘afdaling’ klommen we weer aan boord van de Trolley om richting hotel te gaan. Ons eindpunt zou Union station zijn maar de buschauffeur was zo vriendelijk om ons op de hoek bij het Hyatt af te zetten.

Onze pootjes waardeerden dat zeer want die hadden er behoorlijk wat miles opzitten.

Morgen gaan we naar Georgetown en willen we verschillende musea bezoeken.

Back to the US of A

2011-05-08T01:19:00.000+02:00

Vrijdag zijn we op tijd vertrokken en op Schiphol konden we weer heerlijk de rijen voorbij en bij de premier balie inchecken. Léonine heeft nu de Premier status. Hoopvol vroegen we de United medewerkster of er nog een kans op upgrade inzat, ze vertelde dat BC en 1st overbooked waren en een aantal reizigers ‘gedowngraded’ zouden worden. We wensten haar sterkte en gingen richting koffie en thee. In hal 3 is een enorme verbouwing aan de gang en het is er rommelig. Aan de gate verliep de security check aanvankelijk voorspoedig tot een Amerikaanse dame wiens belongings net voor die van ons door de X-ray machine gingen, ineens uitriep dat ze geld miste. Verwarring alom want waar zou dat gebeurd moeten zijn? Kennelijk in de X-ray … ja, ja … Ze maakte behoorlijk stampij en hield alles op. Uiteindelijk werd de manager erbij geroepen die het gelukkig snel en adequaat afhandelde.

We hadden helaas vertraging maar desondanks vormde zich al een uur voor boarding indrukwekkende rijen in de boardingarea.

Indeling in seating areas werkt op papier goed maar aan verzoeken om vooral te blijven te zitten tot jouw area wordt omgeroepen, wordt niet of nauwelijks gehoor gegeven. Onze vlucht verliep goed in lekkere E+ stoelen. Bij het boarden loop je door de BC en daar grapte Léonine met de purser over de ‘tempting’ champagne. Guess what, hij kwam ons even later 2 glazen brengen! In Washinghton in plaats van door naar ‘transfers’, door naar ‘arrivals’, waar ons geduld toch wel wat op de proef werd gesteld. Uiteindelijk naar de supershuttle die ons naar DC bracht. We hebben een mooi hotel, alles erop en aan, Starbucks in house én aan de overkant, dus dat zit wel snor. We kijken uit op het Capitol en zitten op steenworp afstand van Union Station.

Stukje gewandeld en uiteindelijk bij een basic tentje, eenvoudig maar heerlijk gegeten en een biertje! erbij genomen. Op de kamer aan de wijn en op de dumbostand naar de televisie gekeken. We moesten van onszelf wakker blijven tot minimaal 22.00 uur. Dat is gelukt maar doorslapen was niet echt een succes. Een aantal keren wakker en om 5 uur de tv aangezet en dus op de good old ‘kletsstand’. Onderwerpen te over en never a dull moment.

Net lekker ontbeten en we gaan ons nu voorbereiden op ons bezoek aan het Witte Huis.

Almost ready for take off…

2011-05-01T16:25:00.000+02:00

We zijn dol enthousiast want Senator Bill Nelson, heeft ons approved voor een visit to the White house. Waarvoor onze hartelijke dank!

Wij ontvingen per mail dit bericht:

Thank you for contacting my office regarding your upcoming visit to Washington, D.C. I am pleased to let you know you have been approved for a White House tour.

Your tour request for the White House has been approved for Saturday, May 7th at 11:30 am. The group name is XXXX and the confirmation number is XXXXX.

Sincerely,

Bill Nelson

Senator Bill en President Obama

We staan op DE lijst. Niet zomaar een lijst maar de lijst van de bezoekers aan het Witte Huis. President Obama kiest voor openheid als het gaat om nezoekers. Kortom we worden geregistreerd in het openbare register: Visitor access records. Want dit schreef Bill ook:

In addition, please be advised that on September 4, 2009, President Obama announced that visitor access records for the White House Complex will be made publicly available 90-120 days after the date of visit. This policy includes the full name and date of visit for all guests touring the White House.

Your Social Security number and date of birth will NOT be released.

Pff dat laatste is wel een opluchting!!

Plattegrond was attached

Het zal wel een uitdaging worden waar we onze ‘personal belongings’ moeten laten want volgens de bijgevoegde instructies mag dit niet mee naar binnen:

handbags, book bags, backpacks, purses, food and beverages of any kind, strollers, cameras, video recorders or any type of recording device, tobacco products, personal grooming items (make-up, hair brush or comb, lip or hand lotions, etc.), any pointed objects (pens, knitting needles, etc.), aerosol containers, guns, ammunition, fireworks, electric stun guns, mace, martial arts weapons/devices, or knives of any size.

Maar gelukkig dit wel: Umbrellas, wallets, cell phones and car keys are permitted.

Nou die paraplu gaat toch echt niet mee naar Amerika.

Mall Washington DC

Zondag zullen we waarschijnlijk de hop on hop off tour nemen, handig, je ziet veel kunt overal uitstappen en rondkijken. Georgetown staat zeker op ons lijstje.

Georgetown

Maandagochtend hebben we onze tour door het Capitool en in de middag vliegen we door naar Miami.

Het hotel is nu ook geregeld, het is hotel Casablaca geworden. Omdat de reviews nogal wisselend zijn hebben we intensief contact gehad met de manager, die heeft ons nu crystal clear op haar netvlies staan. Ze heeft ons overtuigd dat we een prima verblijf in het hotel zullen hebben. Jenn (Figment) is voor ons een kijkje gaan nemen, het hotel ligt op 10 autominuten van South Beach. Haar mening: prima lokatie en de kamers hebben een kitchenette, altijd fijn. Bedankt Jenn voor je moeite.

Hotel Casablanca

De afgelopen maanden heeft United een planechange en 6 schedule changes doorgevoerd. Aangezien we rechtstreeks hebben geboekt moesten we iedere keer bellen om te bevestigen dat we de change gezien hadden. Geloof het of niet: de laatste wijziging betrof een schedule change van 2 minuten!

Verder staat niets een heerlijke vakantie meer in de weg, nog een paar daagjes werken en dan heerlijk fun in the sun in DC, Miami en Bradenton!

Breaking news: Leonine heeft de United ‘PreFlight Notification mail‘ ontvangen, ik niet, dus het kan nog zo zijn dat ze alleen gaat.

Alle foto’s van internet behalve de plattegrond van het Witte Huis.

40 days and 40 nights…

2011-03-26T19:09:00.000+01:00

Wat gaat de tijd snel, over 40 dagen gaan Léonine en ik weer de oceaan over. Hoogste tijd om het weblog uit de winterslaap te halen.

De stedentrip in oktober is ons uitermate goed bevallen en we hebben besloten om van onze voorjaarsvakantie een combi trip te maken. Eerst een paar dagen een stad en wat is dan beter dan het mooie Washington. We zullen te laat zijn voor de cherry blossom zoals je hier op de foto ziet.

We vonden het in oktober heel relaxed om na de transatlantische vlucht naar het hotel te gaan en niet naar de volgende gate te hollen voor de aansluiting naar, ja what else, Florida.

De vlucht naar Washington is geboekt, daar zullen we een paar highlights bezoeken. We willen heel graag een tour door het Witte Huis en de mogelijkheid bestaat om een tour aan te vragen via een senator. Dat hebben we gedaan (een democraat uiteraard). We kregen een vriendelijke bevestiging van onze aanvraag en werden verzocht een formulier in te vullen met onze gegevens voor de security. We horen ca. 2 weken van tevoren of de aanvraag wordt gehoneerd en we de bijzondere tour kunnen maken.

Vervolgens een bezichtiging van het Capitol aangevraagd en ja, dit is in een keer gelukt, maandag 9 mei om 8.50 uur hebben we een tour, wel 45 minuten van tevoren aanwezig zijn voor de security.

Dit zijn de zaken die niet mee naar binnen mogen:

We zullen ons breiwerk dan maar op de hotelkamer achterlaten.

Op zoek naar een hotel werden we geinspireerd door o.a. Robert-Jan die bijna altijd via Priceline boekt en dan de mooiste deals in de wacht sleept. Dat wilden we ook wel en na een spannende middag kregen we ineens dit bericht: ‘Congratulations, your bid was accepted’.

We hebben het Hyatt Regency Washington D.C. on Capitol Hill gewonnen. Wat een sport is dat bieden via Priceline, het was voor ons de eerste keer, telkens als we een zone moesten toevoegen of een rebid doen weer spannend. Op het moment dat we lazen dat het bod was geaccepteerd gaf dat een enorme kick en hebben we er een wijntje op genomen.

We verblijven 3 nachten in dit poepchique hotel voor een habbekrats.

Vervolgens vliegen we door naar Miami, waar we drie dagen de blommen gaan buiten zetten. Op Miami airport halen we de huurauto op en gaan naar het hotel in Miami beach, het is nog niet bekend welke dat gaat worden.

Het programma voor Miami is under construction, in ieder geval dineren op de terrasjes van Lincoln Road, wandelen door het Art Deco district en cruisen over Ocean Drive. De Duck tours die vorige keer op het programma stond gaat het niet waarschijnlijk niet redden. Léonine is niet van plan om in dat ding te gaan kwaken. We zien nog wel, plenty alternatieven, we zullen ons niet vervelen.

De laatste 10 dagen hebben we een villa gehuurd in Bradenton, vlak bij de Golf van Mexico.

Villa

In de omgeving van Bradenton is genoeg te doen, de komende weken gaan we ons daarop orienteren, alhoewel relaxen, shoppen en zonnen waarschijnlijk hoog op het prioriteitenlijstje zullen staan.

We kijken beiden uit naar een heerlijke tijd, want plezier maken, eindeloos kletsen, veel lachen en shoppen maken onze vakanties uniek.

alle foto’s van internet

De thuisreis

2011-01-09T14:57:00.000+01:00

Aan alles komt een eind zo ook aan deze vakantie. Donderdag online ingechecked en vrijdagmorgen in een stralende zon richting de luchthaven. We hadden geluk en vlogen first class naar Washinghton, we konden ook gebruik maken van de Red Carpet Club. Sommige forumgangers zijn daar kind aan huis maar voor ons was dit de eerste keer. Wat kun je daar relaxed wachten op je vlucht, heerlijke koffie, drankjes, hapjes, wat je maar wilt en free wifi. We hebben er heerlijk van genoten.

Red Carpet club Orlando

De vlucht verliep uitstekend. Schuin voor ons zat een klein meisje die met een Ipad bezig was, ze was er zo bedreven is dat we met bewondering zaten toe te kijken, spelletjes, poppen aankleden, met ervaren knuistjes veegde ze over de Ipad. De Ipad was van mams en ze vertelde dat haar dochtertje 3 jaar oud was en beter met de Ipad overweg kon dan zij zelf!

In Washington konden we weer naar de Club omdat we naar Amsterdam BC vlogen, hoeveel geluk kun je hebben.

Economy en E-+ was vol maar BC nagenoeg leeg en er zaten 2 mensen in First.

Na een vervelende heenreis verliep de terugreis uitermate ontspannen. Door de extra vluchten op de heenreis hebben we een aardige verzameling boardingpassen.

We landden precies om 07.00 uur in ‘Hoofddorp’ en na een kwartier taxien kwamen we om 7.15 uur aan de gate. Koffers waren er met 10 minuten. Leonine kwam ons ophalen en zo waren we om 08.30 uur thuis, een record.

Nogmaals bedankt voor alle leuke reacties, het blog wordt tijdelijk in de ruststand gezet, maar begin mei gaat het weer open want op 6 mei vertrekken Leonine en ik weer naar Amerika. We beginnen met een paar dagen Washinghton en vliegen vervolgens door naar Florida. De exacte plannen zijn nog niet bekend, daar gaan we ons de komende tijd op richten.

Als afsluiter een foto die donderdagavond is genomen vanaf de lanai, zo’n mooie Floridiaanse zonsondergang, wat ga ik die de komende tijd missen.

Ieder de komende tijd richting Amerika gaat, fijne vakantie en veel plezier en voor diegenen die er nog zitten, have fun and sun!

De laatste volle dag…

2011-01-06T16:15:00.001+01:00

Allereerst bedankt voor alle fijne reacties, het is heel leuk om die te lezen en is mede een stimulans om het weblog bij te houden.

Woensdagochtend hebben we Léonine naar de luchthaven gebracht en afscheid genomen tot zaterdag, dan haalt zij ons op van Schiphol. Het was een heel gezellige week en die is omgevlogen. Op de vlucht naar Washington kreeg ze een mooie upgrade naar BC, naar Amsterdam zat dat er niet in omdat het toestel verre van vol was. Maar 3 stoelen in E+ is ook riant. Inmiddels is ze in Nederland en meldt dat het koud is.

Gisteren was het 26 graden en hebben we de middag luierend in de zon doorgebracht.

We komen al vele jaren in Florida en we waren nog steeds niet bij de Olive Garden geweest, altijd was er een, voor ons, te lange wachttijd.

Maar gisteren is het gelukt, we hebben meer dan voortreffelijk gegeten.

Opvallend veel Italiaanse families, maar dat is niet zo verwonderlijk gezien de kwaliteit.

Het heeft gisterenavond en vannacht hard geregend en tegen de ochtend een onweersbui met forse donderslagen. Vandaag is onze laatste dag, de restjes worden opgemaakt, de koffers tevoorschijn gehaald en inchecken voor de vlucht van morgen. Misschien gaan we naar de Prime, daar zijn we nog niet geweest. Het is nu overal zo rustig in de winkels, restaurants, geen files, dat was vorige week wel anders.

Na een hectische start van onze vakantie, die ons uiteindelijke een volle vakantiedag heeft gekost, is het weer een heerlijk verblijf in Florida geweest. De temperaturen hebben gevarieerd van –3 tot +26.

De villa is ons weer uitstekend bevallen, heel comfortabel en van alle gemakken voorzien.

O ja, een snoepje van Albert Heijn heeft me een afgebroken kies opgeleverd, dat wordt maandag meteen tandarts.

Het zal er vandaag niet meer van komen om een update te plaatsen, die komt vanuit Nederland.

Verwennen en ‘vlooien’

2011-01-05T15:48:00.001+01:00

Tijdens onze vakanties is het altijd een goede gewoonte ons te laten verwennen met een mani- en pedicure. Na een tip van Pieter en Petra begaven we ons naar de Camilla Day Spa in de Florida Mall. Mooie salon, we zaten uiteraard naast elkaar, Léonine werd behandeld door een dame die er duidelijk zin in had, maar niet heus. Ze keek regelmatig alle kanten op en richtte zich nauwelijks op haar job. Léonine probeerde haar tot een gesprek te verleiden maar meer dan ja en/of nee kwam er niet uit. Het meisje dat mij behandelde was van een heel ander kaliber, heel geconcentreerd aan het werk en er ontstond een leuk gesprek. Ze studeerde accountancy, ‘ja zeg, dit werk wil ik toch niet altijd doen’. Ze woonde thuis, haar vader was hertrouwd en ze kon het niet met haar vinden en ze wilde zo snel mogelijk op eigen benen staan. Na afloop van de pedi-manicure krijg je een nekmassage, heerlijk. Goede tip, deze Spa. We hadden dichte schoenen aan en de teennagels waren niet geheel droog dus dan krijg je deze leuke slippers aan.

Klein probleem, we moesten op deze slippers de gehele mall door naar het parkeerterrein. Die dingen lopen voor geen meter en we bereikten strompelend de auto. Maar ja, wie mooi wil zijn, moet… strompelen in dit geval.

We hadden nog nooit een flea market bezocht en op het forum wordt weleens melding gemaakt dat daar koopjes te halen zijn en daar zijn we altijd voor in. Wat een ‘zooitje’, nee dat is het echt niet voor ons. De flea-market was uitgestorven, we waren de enige bezoekers. Mogelijk dat de aanschaf van een koffer een goede deal kan zijn, maar die hebben we niet nodig, verder niets van onze gading.

Nog even langs Ross, Burlington en Bealls waar we goed zijn geslaagd. Nog even een blik geworpen op het fitness center waar Ray iedere ochtend trouw naar toe gaat, mooie sportschool, Planetfitness, aanrader als je tijdens je vakantie toch een beetje in shape wilt blijven.

De dag hebben we afgesloten bij de Outback Steakhouse.

Morgenochtend gaan we Léonine naar de luchthaven brengen en vrijdag zijn wij aan de beurt, wat gaat het toch snel.

Seaworld

2011-01-04T17:30:00.001+01:00

We hadden een stralende dag uitgekozen om naar Seaworld te gaan. Dit was de eerste keer dat we Seaworld bezochten sinds het tragische ongeluk. Het was niet druk, parkeerplekje vlak bij de ingang. In Seaworld is het laagseizoen begonnen, slechts 2 Blue Horizons en 2 Believe shows. We wilden ze allemaal ‘doen’ en dat vroeg om een strakke planning (alsof je aan het werk bent). Begonnen bij Blue Horizon, een prachtige kleurrijke show. We hadden super plaatsen, vlak vooraan. Maar wat is het toch lastig om de dolfijnen te fotograferen, je schiet maar in de hoop dat er één goede foto uitkomt. Er gebeurt zoveel, je weet niet waar je moet kijken.

Vervolgens stonden Clyde and Seamore op het programma.

Het entertainment vóór de show maakt deze met name interessant. Een mimespeler begroet de bezoekers met ogenschijnlijk de beste bedoelingen. De ‘slachtoffers’ weten niet dat ze deel uitmaken van een toneelstukje dat hij regisseert. De Pirate show heeft een hoge kinder amusementswaarde. De dieren zijn echter altijd leuk, voor jong en oud.

Het hoogtepunt van alle shows is Believe. Deze voorstelling heeft toch wat teleurgesteld. Het belerende openingspraatje duurt 10 minuten, je ziet een filmpje, de veteranen en militairen worden geëerd en eigenlijk wacht je maar op één ding, de Orka’s.

Maar als die dan in aktie komen dan is het een heus spektakel. Die geweldige dieren maken zo’n indruk dat je er stil van wordt. Het is toch zo jammer dat er geen interaktie meer plaatsvindt tussen mens en dier. De show hebben al een aantal malen gezien in het verleden en het ‘samenwerken’ tussen mens en orka is zo bijzonder.

We zagen 11 (elf!) trainers bij het bassin.

De orka’s, ook de kleintjes doen zo hun best.

Na afloop wilden we uiteraard naar de underwater encounter om alle orka’s en ook Tillikum te begroeten, helaas was deze sinds vandaag gesloten wegens onderhoud.

Van groot naar klein want de pinquins konden we uiteraard niet overslaan.

De flamingo’s:

Vandaag de laatste dag van Léonine, morgen brengen we haar naar de luchthaven voor de terugreis. Wat zullen we op haar laatste dag gaan doen behalve zonnen… juist!

Happy twenty-eleven!

2011-01-02T17:17:00.001+01:00

Happy New Year!

Onze oudejaarsavond was heerlijk, we hebben een mooi diner in elkaar gezet en heerlijk uitgebreid gegeten. Oliebollen en appelflappen hebben we virtueel op een schaal gelegd. We zijn allen niet zo van de vette hap, dus we hebben het niet echt gemist.

De temperaturen zijn inmiddels meer dan aangenaam, we hebben een paar heerlijke uren aan de pool doorgebracht. Uiteraard hebben we ons in de New Years sales gestort, althans dat was het plan, want die plannen hadden meerderen. Het was nagenoeg onmogelijk om vanaf de 535 de 4 op te komen. We hebben de afslag genomen en zijn naar de Premium gesukkeld, want ook daar was het bumper-aan-bumper. We hebben met verbazing en verwondering naar de enorme drukte gekeken, in Nederland kun je vaak een kanon afschieten in de shops.

Bij Tommy vet gescoord, mede dankzij de extra kortingscoupon van Ina. We hebben, believe it or not, een half uur in de rij voor de kassa gestaan. Maar het was het wachten waard want we hebben lachend onze aankopen afgerekend. In de Foodcourt hingen ze met de benen buiten en bij Starbucks kwam je niet eens binnen.

Op het nieuws horen we dat de luchthavens nu eindelijk weer wat in het normale stramien komen, vertragingen worden geleidelijk weggewerkt. Vandaag is een drukke reisdag in Amerika, de vakanties zijn afgelopen kids gaan morgen weer naar school.

Omdat de drukte nu min of meer achter de rug is staat voor morgen Seaworld op het programma. We zijn hier al vele malen geweest maar het blijft trekken. We bereiden ons voor op de minder aantrekkelijke show met de orka’s en hopen ook een blik te kunnen werpen op die arme Tillikum.

We hebben zojuist de loterij gechecked, helaas we zijn geen miljonair dus vooralsnog moeten we gewoon terug eind van de week. Maar we gaan straks nog loten kopen voor de trekking van woensdag, dus wie weet. Het lijkt ons heerlijk om iedere avond dit plaatje te zien.

Wat wij vandaag gaan doen gaan we nog zien, we hebben keuze te over.

We wensen jullie morgen een goede start van een nieuwe werkweek, wij gaan nog even door met relaxen.

Footsteps on the moon

2011-01-01T02:41:00.001+01:00

Na al dat geshop van de laatste dagen was het vandaag tijd voor het serieuze werk, een bezoek aan het Kennedy Space Center.

Op tijd vertrokken en de (geleende) TomTom ingesteld op Cape Canaveral. Het adres stond erin, Cape Canaveral, Astronaut boulevard, dus piece of cake. Achteraf bleek dat niet zo handig want we kwamen uit bij de cruise terminal, ja, je vaart blind op de Domdom en negeert vooral de borden. Overigens lagen er fantastische cruiseschepen in de terminal, de moeite waard. Geen probleem, stukje terug en daar was KSC.

Deze interessante attractie is de moeite waard. Veel informatie over het Amerikaanse space programma, de achtergronden en indrukwekkende exhibits.

Je wordt met een bus over het complex vervoerd en stapt bij de diverse locaties uit. Goed georganiseerd – the American way - en dat maakt een bezoek aan populaire attracties, zoals deze, aangenaam.

De lancering van de shuttle is inmiddels als diverse malen uitgesteld en staat nu gepland voor 3 februari om 01.34 hrs am ET (eastern time). De shuttle is een paar dagen geleden naar binnen gereden, dit wordt door zg ‘crawlers’ gedaan, die stonden nog op het terrein. Best bijzonder want deze staan normaal gesproken buiten het oog van de bezoekers.

crawler

The eagle has landed, de eerste landing op de maan. Als je dat zoveel jaren later opnieuw beleeft, blijkt de impact van dat moment nog steeds even groot! Het is en blijft echt een historisch moment.

Beeld bij de grootte van de Apollo heb je pas als je ze in ‘levende lijve’ ziet, enorm! De ruimten waar de astronauten in verblijven zijn daarentegen heel klein. Dus geen handbagage, no overhead lockers. Voor jullie beeldvorming, je kunt zonder problemen rechtop staan in de motoren.

KSC kent één ride, de zg Shuttle launch experience. Geen wachtrijen dus hebben we uiteraard deze ‘lancering’ gedaan. Leuke ervaring, je kantelt achterover en door de zg. snelheid trekt je gezicht heel strak, we hadden het idee dat dit het gevoel moet zijn na een facelift.

Voordat je in deze ride kunt moet je je tas en losse spullen verplicht in een locker opbergen. Die lockers echter zijn zeer beperkt beschikbaar, dus moet je met eagle-eyes vertrekkende medebezoekers spotten en volgen om vervolgens beslag te kunnen leggen op zo’n locker.

Er zijn diverse bijzondere attracties waaronder een encounter met een astronaut. Dat hebben we niet gedaan. Overigens is het leven van het merendeel van de astronauten niet over rozen gegaan, aan de drugs, aan de drank, diverse huwelijken, maar ze worden allemaal wel oud, denk aan 80, 89 jaar. By the way, dit is informatie die niet door Kennedy Space Center wordt gegeven, wel door Wikipedia.

Je kunt een bezoek brengen aan de Astronauts Hall of Fame, deze ligt een paar miles met de auto rijden op het terrein van KSC. Hier werden we niet enthousiast van, het is outdated en meer gericht op de ietwat jongere generatie, zal kinderen meer aanspreken.

We verlieten KSC rond 17.30 uur en kwamen in een vette file terecht, het is druk rond Orlando.

Voor het diner zijn we naar de Outback gegaan waar we het voorgerecht Tuna als hoofdgerecht hebben genomen, alles kan in Amerika.

We gaan nu in de voorbereiding voor oudejaarsavond in Florida, in Nederland is het achter de rug, we volgen het nieuws op de computer. Om middernacht Amerikaanse tijd gaan we onze ‘loved ones’ bellen. Of ze daar blij mee zijn?

Happy New Year!

Een verjaardag in Florida

2010-12-31T03:23:00.001+01:00

Ja, wat doe je op de eerste dag van de vakantie van Léonine in Florida, juist, shoppen. Omdat we even genoeg hadden van de Florida Mall zijn we naar de Altamonte Mall gereden, deze ligt even ten noorden van Orlando en is minder bekend, hebben we nu wel beeld bij.

Neemt niet weg dat Ray hier goed gescoord heeft en Léonine absoluut viel voor de diverse uitvoeringen van de negligé van Mevrouw S. Claus. Hier zie je de meest traditionele, ze zijn er spannender. We hebben deze foto een paar keer moeten nemen, gierend van de lach maakt poseren en fotograferen erg lastig.

Moe maar niet geheel voldaan vanwege de matige score, gingen we huiswaarts om daar een aperitiefje te drinken en te bekijken waar we ‘s avonds zouden gaat eten. Met zijn drieen zijn we wat minder huiselijk als het gaat om diners en bovendien, Léonine trakteerde.

Gedurende de dag had Ray al verschillende suggesties gedaan voor een vooral duur en chique restaurant.

We waren onderweg dit bord (eat more chicken) tegengekomen en daar werden we toch wel wat triest van zodat we besloten niet naar een steakhouse te gaan.

Uiteindelijk beland bij The Red Lobster (what else) en nee, we hebben geen kreeft gegeten. Daarna richting villa om een oudewetse Sonine te drinken. Ons recept, gaan we niet onthullen, sinds 1996. Yammie. Daarop slaap je heerlijk en misschien iets langer en vaster dan gebruikelijk. Anyway, de dag prima begonnen en afgesloten.

Shoppen en bijkletsen

2010-12-29T16:45:00.001+01:00

Kort blogje vandaag, heeft alles te maken maken met de aankomst van Léonine, bijkletsen hé.

Gisteren was het weer een heerlijke shopdag. Prima gescoord op de Osceola square mall. Geen grote department stores maar o.a Beals, Burlington Coat Factory en Ross dress for less. Deze shops verkopen merkkleding en als je goed zoekt kun je daar heel leuke dingen halen voor weinig en dat is ons gelukt.

Het was een stralende dag en het begin lekker op te warmen in Florida, vanaf donderdag 22 – 25 graden.

Weer een heerlijk maaltje genuttigd in de Red Lobster en vervolgens op naar de luchthaven om Léonine op te halen.

Gedurende dag hebben we veel sms contact gehad. De vlucht vanuit Amsterdam vertrok prima op tijd en ze kreeg de uitstekende windowseat 21j in de 777. Op Washinghton was het een gekkenhuis, dat heeft alles te maken met de sneeuwstormen die het noordoosten hebben getroffen. Passagiers werden van het befaamde kastje naar de nog befaamdere muur gestuurd. Uiteindelijk werd het een vertraging van ruim een uur, maar ja een kniesoor die daar op let.

Grappig om in je vakantie naar een luchthaven in Florida te gaan om iemand op te halen. Voelt goed, dat willen we vaker dus we gaan veel Florida lottery tickets kopen en uiteraard een forse prijs winnen. De huizenprijzen zijn heel aardig en we hebben al iets op het oog.

Lastig hoor, we kunnen niet kiezen.

Rond tien uur konden we naar Kissimmee en vervolgens uitgebreid bijgepraat, wat gegeten en om middernacht een toast uitgebracht op haar verjaardag.

Plannen vandaag zijn weer niet bekend, maar daar komen we uit.

Another fine day

2010-12-28T15:41:00.001+01:00

Gisteren hadden we een relaxte dag, nog even terug geweest naar de Florida mall, het was nog steeds erg druk. Wel geslaagd voor… truien, heb het behoorlijk koud. De foodcourt hebben we maar rechts laten liggen en onze Starbucks met marble cake bij het Florida hotel genuttigd. Die Starbucks is niet druk, wonderlijk want ze liggen echt dicht bij elkaar.

Op het nieuws raken ze niet uitgesproken over het weer, het is ook erg koud. Vannacht heeft het flink gevroren.

Gisteren hebben we heerlijk gegeten bij de Outback, Tuna vooraf, hoofdgerecht voor Ray uiteraard vis, prima kwaliteit en ik een heerlijke kleine steak. Robert-Jan twitterde lachend dat je bij een steakhouse toch geen vis gaat eten, ja hoor alles kan in Amerika en het was lekker.

Vanavond komt Léonine aan, de vlucht is vandaag op schema vertrokken, in Washington zijn er geen bijzonderheden dus als alles goed gaat is ze hier op tijd.

Hot news, alle nieuwszenders feliciteren de heer Hugh Hefner met zijn verloving, de aanstaande bruid is 60 jaar jonger. Het gelukkige paar straalt… zou ze hem voor zijn mooie ogen hebben gekozen? Beste Hugo, gefeliciteerd!

foto van internet

Wat de dag vandaag gaat brengen, we wachten het af, rustig starten, koffie drinken, Ray gaat nog even sporten en dan zien we het wel weer.

Tweede kerstdag

2010-12-27T14:28:00.001+01:00

Wow wat een koude, bewolkte ochtend, het regende zelfs een beetje. We besloten nog maar eens bij Dennys te gaan ontbijten, we hadden nog steeds geen boodschappen kunnen doen. Weet je dat je bij Dennys nu een ‘voorgerecht’ kunt bestellen voor het ontbijt. Het moet toch niet gekker worden.

Robert-Jan twitterde dat er fantastische aanbiedingen waren in de Florida Mall, die wilden wij ook wel. We moesten echter eerst hoognodig boodschappen doen bij de Walmart op de hoek. Je weet als je daar eenmaal loopt ben je zomaar een uur verder. Rond een uur of elf vertrokken we naar de mall, we begrepen al die drukte onderweg niet goed, aangekomen bij de mall wel, wat een mensen. We vonden gelukkig snel een parkeerplaatsje en stortten ons in het shopgeweld. Zoveel fantastische aanbiedingen dat we geen keuze konden maken, want ja, de volgende winkel had misschien nog wel betere aanbiedingen, je wordt gewoon een krent en wilt eigenlijk het onderste uit de kan. Boontje komt om zijn loontje want inmiddels hadden we wel trek en begaven ons naar de foodcourt en die was afgeladen. Daar maakten we de klassieke fout die (Tele)ton ooit in een van zijn blogs optekende. We bestelden eerst koffie en een tunawrap en gingen met het blad wanhopig op zoek naar een zitplaats, nou vergeet het maar, dat deden tientallen anderen ook. Uiteindelijk de koffie maar staande opgedronken en de doorgesneden in folie verpakte tunawrap, (we delen hé) in mijn tas gedaan om later op te eten.

We liepen in Macys en ik rook een penetrante tonijnlucht, de wrap bleek aan één kant open en de tonijn liep door mijn tas. Aan het voor Léonine gekochte kadootje (zij is woensdag jarig) kleeft nu een tonijnluchtje, komt goed hoor.

De reis zijn we vergeten en zijn alweer helemaal thuis in Florida. United heeft een vergoeding toegekend van 10.000 miles. We waren ons ondergebracht in het Lansdowne resort Leesburg en dit was een schitterend hotel, dit was het uitzicht vanuit onze kamer.

In de villa zijn we ook weer helemaal thuis en hier wat indrukken:

Het is nu erg koud, het vriest, Ray is naar de sportschool en ik ben het weblog aan het bijwerken. De plannen voor vandaag zijn nog niet helemaal duidelijk, maar we gaan genieten.

De eerste vakantiedag…

2010-12-26T01:38:00.002+01:00

Een stralende morgen, frisjes maar de zon maakt veel goed. Allereerst een giga ontbijt genuttigd bij Denny’s, heerlijk. Niet druk, de serveerster vertelde dat ze last hadden van de crisis en dat het de laatste tijd rustig was. Daarna terug naar de villa, Santa Claus bij de voordeur verwelkomde ons weer met een lach. Gisteravond stond hij er ook maar toen hebben we hem niet zo vrolijk begroet als hij verdiende. Dat hebben we nu goedgemaakt.

Inmiddels was de temperatuur opgelopen tot zo’n 20 graden en zijn we bij de pool gaan luieren. Ray heeft zijn e-reader geinstalleerd, die was via internet besteld en in de villa afgeleverd. De villa is heerlijk en comfortabel, alles mooi en super schoon, heel sfeervol, je voelt hier echt thuis.

IVanmiddag zijn we naar Celebration gereden, in dit stadje wordt getracht de ideale leefgemeenschap te creeen. Inmiddels heeft er trouwens wel de eerste moord plaatsgevonden.

De huizen en porches zijn geweldig om te zien, alles is schoon en er gelden strikte regels (teveel als je het mij vraagt). Het doet me denken aan de film The Stepford Wives.

In deze tijd van het jaar gaat het iedere avond sneeuwen in Celebration, vandaag hebben we gezien hoe de sneeuw in ieder geval op de grond komt.

Aan de rand van het water een kerststal.

Het zijn fantastische huizen en de leefgemeenschap dient zich aan strenge regels te houden, ik heb zelfs gehoord dat er ballotage is voordat je er mag wonen, maar dat kan ik niet staven met een bron.

We gaan strakjes eens kijken waar we kunnen gaan eten, veel restaurants zijn gesloten, ook onze favoriet de Red Lobster. We vinden wel wat. We zijn allang blij dat we na twee dagen luchthavens en vluchten lekker buiten kunnen zitten in 22 graden.

Lees net dat er extreem weer wordt voorspeld, laten we hopen dat dinsdag alle vluchten gewoon op schema gaan zodat Leonine rustig en zonder vertragingen deze kant op kan komen.

We zijn er, merry Christmas

2010-12-25T13:23:00.008+01:00

We zijn er, maar waar te beginnen. Eigenlijk op 22 december, de dag voor ons vertrek was de vlucht naar Washinghton gecancelled wegens een technisch mankement. Deze vlucht zou worden uitgevoerd op 23 december, onze vertrekdag om 11.30 uur en onze vlucht zou gewoon om 12.15 uur vertrekken. Voor de extra vlucht werd het toestel gebruikt dat ons eigenlijk de oceaan over zou brengen en het defecte toestel werd gerepareerd en daarmee zouden wij dan gaan (slik).
Dat toestel leek echter nog niet gerepareerd en uiteindelijk zijn we om 17.00 uur vertrokken. We kregen een voucher voor lunch en verder was het hangen en wachten. Iedereen hing in de wachtruimte en het was een chaos. Uiteindelijk gingen we bijna als laatsten aan boord en daar kregen we een aangename verrassing, upgrade naar business class. Dat was een heel relaxte vlucht, veel ruimte, lekker eten en drinken en in de tussentijd proberen niet te denken wat ons op IAD te wachten zou staan.
Nou, daar stond ons een super verrassing te wachten, wat een chaos. We konden niet meer door naar Orlando en moesten naar de infobalie van United en daar waren we niet alleen. Een medewerker stond met een bundel vouchers te zwaaien en riep namen af, ik hoorde de onze niet en hij gaf me de hele stapel en vroeg zelf maar te kijken. Direct iedereen om me heen om mee te kijken. Vond ons voucher snel en de naam van het hotel en de boardingpassen voor de volgende vlucht . Snel naar de shuttle voor pick up, wel zelf eerst even bellen, zoek het maar uit. Daar sta je dan zonder koffers, die hadden we gewoon weer af moeten geven, geen toiletartikelen, geen verschoninkje niets, dit is een leermoment, voortaan dat soort dingen in je handbagage. Je kunt bodylotion best als gezichtscreme gebruiken!

Prima hotel, glas wijn genomen in de bar en naar bed. De volgende ochtend na het ontbijt de vouchers bekeken en wat bleek, we hadden een vlucht om 12.20 uur naar Chicago en vervolgens om 17.30 uur naar Orlando. We ontploften, hoe kan dit nou, waarom hadden we gisterenavond niet beter gekeken. We zijn direct naar de airport vertrokken en hebben alle zeilen bijgezet om niet eerst naar Chicago te hoeven vliegen, maar alles was vol., vol en nog eens vol, zelf via Tampa niet meer mogelijk. Ons erbij neer moeten leggen. Op de luchthaven eerst naar de parfumerie en me daar met de daar aanwezige samples lekker opgemaakt en luchtje gespoten. Je hoeft er tenslotte niet als een uitgewrongen dweil bij te lopen nietwaar, al voelde ikme wel zo. Vluchten verliepen verder zonder problemen, nog wel spannend op Chicago, het sneeuwde en de toestellen moesten worden de-iced.

Om 20.15 uur geland in Orlando, de koffers waren er al eige tijd, die stonden in een aparte ruimte dus snel door naar Dollar. Konden kiezen tussen een witte Taurus of een rode Charger, we waren in de mood voor een vuurrode auto, die dus genomen.

Snel naar de villa in de hoop dat de Walmart(zit op de hoek) nog open was want morgen 1e kerstdag is alles gesloten. De Walmart was om 21.00 uur dicht en wij waren er om 21.20 uur, dus helaas pindakaas.
Naar de villa en daar, bless you Ina en Arjan, twee pakketten met heerlijke flessen wijn, chocolade, chips e.d. We hebben direct de wijn geopend en getoast. Villa helemaal in kerstsfeer, heerlijk om zo aan te komen.

Vervolgens de laptop, en telefoons aan de spanning gelegd, alles was leeg en de kabels, ja hoor in de koffer.

Dadelijk maar eerst een Denny’s opzoeken voor ontbijt en vandaag bijkomen.

Kerstmis in Orlando

2010-12-17T13:54:00.001+01:00

Op dit moment, vrijdag 17 december, is het extreem weer, er zijn enorme hoeveelheden sneeuw gevallen, openbaar vervoer ligt plat en het verkeer in de Randstad is volledig ontregeld. Dit is ons uitzicht.

Maar, nog een paar dagen en dan vertrekken we weer naar Florida. We hebben deze keer gekozen voor Orlando waar we in de villa van Arjan en Ina zullen verblijven. Mooie villa en een super lokatie, dicht bij de 192, restaurants en supermarkt op en om de hoek.

De vlucht is de bekende United 947, goede plaatsen uitgezocht en vertrouwen op een rustige en probleemloze vlucht. Gisteren ontvingen we bericht van United: Prepare for your upcoming United flight on Thu, Dec 23

Dat is toch zo’n aardig mailtje, het brengt het vakantiegevoel meteen dichterbij.

Auto is gehuurd bij Dollar en we hebben begrepen dat we ons niet eerst hoeven te melden bij de balie. We zijn in het bezit van de Express Card en kennelijk kunnen we direct naar de garage om een mooie bolide uit te zoeken. We vliegen bijna altijd op Tampa en zijn dus niet zo bekend met de gang van zaken op MCO.

De planning ligt nog geheel open, we zien wel wat we gaan doen. De week tussen kerst en oud en nieuw is het erg druk in de parken, als we parken gaan bezoeken dan wordt dat in januari, we zullen de crowd calender in de gaten houden.

We duimen voor goed weer, de afgelopen weken is het behoorlijk koud geweest, het heeft er zelfs gevroren, we zijn zo toe aan een beetje warmte en zon. De vooruitzichten zijn redelijk, een graad of 19C.

Leonine komt een week over waar we ons op verheugen, ze is in die tijd jarig dus haar verjaardagsfeestje wordt in Orlando gevierd.

Morgen vertrekken een aantal forummers naar Florida, alvast een goede reis en veel plezier.

Nog een paar dagen werken en dan volgen wij.

Segway, Hancock center en O’Hare

2010-10-18T20:18:00.001+02:00

Vrijdagochtend stond de Segway tour op het programma, om 10.30 uur verzamelen in Millenium park. We kregen een korte instructie hoe de Segway zich laat besturen. In eerste instantie is het een vreemde gewaarwording, druk uitoefenen met je voorvoet en je gaat vooruit, de druk van je hiel remt je af. Na enige oefening begaven we ons op weg. Allereerst de brede paden in Millenium park en vervolgens langs de Shore Lake drive van Lake Michigan, richting het museum, vervolgens langs het aquarium, stadium, Grant Park en uiteindelijk over de Michigan avenue weer terug, over het trottoir tussen de voetgangers slalommend. Als je eenmaal de besturing van de Segway door hebt kun je met een heerlijk vaartje (max. 13 miles, zijn ze op ingesteld) met soepele heupen en knieen de paden op de avenuen in.

De tour duurt 2 uur en je ziet zoveel. We troffen het enorm met het weer stralende zon, fris briesje.

Aan het einde van de tour vond de ‘reisleider’ dat we onze stuurkunsten konden vertonen in Agora in Grant Park, in dit park is een soort beeldentuin van ijzeren torso’s die relatief dicht bij elkaar staan en daar konden we doorheen manoeuvreren. Nou dat ging best aardig, een Amerikaan werd overmoedig en klapte tegen een beeld aan, gelukkig geen verwondingen.

Na twee uur op de Segway te hebben gestaan had ik toch wat ‘dode’ tenen en iewat stijve benen. Het rijden over het trottoir en voetgangers ontwijkend is nogal intensief en dan sta je toch wat krampachtig.

Wat een geweldige ervaring,, we gaan dit zeker nog eens doen in de steden die nog op het programma staan.

Aan het einde van de middag hebben we in de Signature lounge van Hancock center onder het genot van een drankje de zon onder zien gaan. Wat een fantastisch schouwspel, zodra de zon onder was barstte een applaus los. Overigens is dit erg leuk om te doen, je gaat naar de 96e verdieping en in de lounge kun je heerlijk zitten en ondertussen van het uitzicht genieten. Je betaalt geen entree, de drankjes zijn echter prijzig. Je kunt er ook dineren, dit doe je op de 95e verdieping, echt elegant dining.

Wonderlijk genoeg heb je vanuit het damestoilet het beste uitzicht over de zuidkant van de stad!

De foto’s zijn helaas niet goed gelukt, deze komt van internet.

Hancock was het laatste op ons to do lijstje.

Zaterdag was het koffers pakken, nog een laatste rondje over de Magnificent Mile met de altijd aanwezige sirenes van politie, brandweer en/of ambulances, wat een herrie.

We hebben een fantastische tijd gehad in Chicago, wat wordt er veel gedaan aan het milieu, veiligheid, cultuur, er is zoveel te doen en te zien een echte aanrader.

In de middag met de shuttle naar O’Hare, snelle incheck en precies op tijd vertrokken. Na een rustige en relatief korte (forse jetstream) vlucht van ruim 7 uur probleemloos de plas over.

Een stedentrip is een heel andere vakantie dan Florida maar absoluut de moeite waard. In Florida gaan de zaken relaxter en kun je ook wat meer aandacht aan het weblog besteden. We hebben ons voorgenomen om de mei-reis (jaha, die is al gepland) te starten met een stedentrip en dan door te reizen naar Florida, je ziet en ervaart zoveel meer van Amerika.

Maar… nog 9 weken en dan staat de volgende Florida reis, met mijn hubby, weer op het programma. Inmiddels heeft Leonine het zo kunnen regelen dat zij ook een week kan overkomen naar Orlando. Helemaal goed en we kunnen dan ook in de rebound voor een shopping tour want dat is er in Chicago niet van gekomen.

Ieder bedankt voor de reacties, dat is toch echt heel leuk om te lezen en graag tot december!

Treinen, musical, boottour en reuzenrad

2010-10-15T22:38:00.001+02:00

Woensdagochtend stortregen, dit was een kans om met de bovengrondse metro een rit te maken. Heel leuk om Chicago vanaf deze kant te bekijken. In een buitenwijk uitgestapt en wat rondgekeken, vervolgens weer terug naar down town Chicago. Als je een krant wil kopen (of een free copy wilt meenemen) dan heb je keuze genoeg.

De plannen voor de middag vielen in het water, de verkoudheid blijft me parten spelen.

We hebben een rustige middag in het hotel doorgebracht. In de avond naar het Oriental theater voor de musical Billy Elliot. Geweldige musical, veel dans en zang, mooie decors, helemaal goed. Als je een stedentrip ‘doet’ is het echt een aanrader om een theater te bezoeken.

Oriental theater

Donderdag hebben we de architectural boattour gemaakt over de Chicago river. Schitterend om vanaf weer een andere kant de verschillende skyscrapers bekijken.

We hebben Chicago nu echt wel van alle kanten bekeken, het is zo overweldigend, je krijgt er nauwelijks genoeg van.

Na de boattour op naar Navy pier, dit is een toeristische attractie, beetje kermisachtig. We hebben ons als kids gedragen en een ritje in het reuzenrad gemaakt.

Navy pier

Reuzenrad

Uitzicht vanuit het reuzenrad

Time flies, morgen is het de laatste dag. Wat hebben we veel gedaan, we hadden op ons lijstje:

Meet de greeter, Willis tower, Boottour, Hop on- hop off, Millenium park, Musical bezocht, marathon bekeken, Navy pier, met trein, bus en metro gereden. Maar bovenal gelopen!

Voor vrijdag staat de Segway op het programma en aan het eind van de middag gaan we iets drinken op Hancock.

We gaan nu heerlijk uit eten, zoveel restaurants, de keuze is moeilijk maar het gaat ons lukken!

Meet the greeter

2010-10-13T02:27:00.001+02:00

Nog even terug naar gisteren, we hebben Willis tower bezocht, de voormalige Sears tower. Een geweldig uitzicht naar alle kanten van Chicago. Details van ons bezoek kun je lezen op het blog van Leonine. Daarna zijn we doorgelopen naar Millenium park, oh we lopen wat af. In Millenium park zijn leuke, ook minder leuke, kunstwerken, een van de bekendste is The Bean.

The bean (and us)

Auto met slurf, varken en mensen?

We treffen het geweldig met het weer, gisteren tegen de 30 graden en vandaag weer volop zon en zo’n 25 graden.

Vandaag, dinsdag hadden we een ontmoeting met Tom, de Chicago greeter. We hadden afgesproken in het Cultural center en hij heeft ons rondgeleid door de Loop. Die hadden we al met de hop on-hop off gedaan, dus daar waren we snel doorheen. Even een stop gemaakt in City hall, daar was zojuist een raadsvergadering beeindigd anders waren we nog even naar binnen gegaan. Er liep nog wel pers rond, kennelijk een belangrijke meeting geweest met beslissingen, vanavond maar even het nieuws bekijken. Tom is een gepensioneerde brandweerman en op het moment dat we langs een wijkkazerne kwamen, nam hij ons mee naar binnen. In een wijkststation is een brandweerwagen en een ambulance gestationeerd. Deze worden intensief gebruikt, kennelijk zijn er niet al te veel branden in Chicago en met de inzet van deze ambulances wordt het voortbestaan van een wijkkazerne niet in gevaar gebracht.

Leuk gekletst met de brandweermannen, vervolgens nam Tom ons mee naar het station waar we op de trein naar Beverly hills stapten. Beverly is een buitenwijk van Chicago en onderweg kom je langs de duidelijk wat mindere wijken. In Beverly een heel leuke, lange wandeling gemaakt door deze geweldige suburb, prachtig huizen en mooie lanen. Veel huizen al in de sfeer van Halloween.

Wat een mooi stukje Chicago

Nadat Tom ons weer op de trein had gezet terug naar Chicago hebben eerst een footlong Subway genuttigd. Deze wijze van Chicago bekijken is absoluut de moeite waard en een echte aanrader. Het is volledig gratis, zelfs het treinkaartje wordt door de Tourist board betaald. Unieke ervaring.

De middag hebben we afgesloten in the museum of contemporary art, tip: gratis op dinsdag.

De ingang van het museum

Nu gaan eerst kijken waar we gaan eten en daarna relaxen…

Zo veel te doen en zo weinig tijd

2010-10-11T17:17:00.001+02:00

Bloggen neemt vrij veel tijd in beslag, je wilt een leuk verhaaltje maken van de belevenissen en dan de juiste foto’s erbij uitzoeken. Als je in een villa zit gaat dat toch wat makkelijker dan in een hotel. Even een korte update: gisterenochtend zijn we naar Millenium Park gelopen (half uurtje lopen) om de sfeer van de marathon mee te maken, nou sfeer was er, geweldig wat een happening. Ik heb er helaas geen foto’s van maar op het weblog van Leonine kun je wel het een en ander vinden, waarschijnlijk later vandaag. Het Millenium park is een prachtig park met een bijzonder kunstwerk, de Bean. Foto’s volgen later. Het was fantastisch weer, tegen de 30 graden. In de middag hebben we nog eens de hop on hop off bus genomen, omdat we de dag ervoor vrij veel gemist hadden. We zaten heerlijk bovenop in de stralende zon en genoten met volle teugen. Op een gegeven moment gierende banden en iemand zette zijn auto pal voor de bus en begon vreselijk te schreeuwen dat de bus hem had geraakt had. De politie werd gebeld, we waren vlakbij Willis tower en de meeste passagiers stapten uit om te lopen naar Willis, wij besloten te wachten, in de veronderstelling dat het niet al te lang zou duren. Maar ja op marathon day met meer dan een miljoen bezoekers had de politie echt wel wat anders te doen. De bestuurder van de auto was voor geen enkele rede vatbaar, de trolleydriver probeerde met hem te praten maar kreeg zo’n enorme scheldkanonade over zich heen, dat die zich heel snel terugtrok. De scheldwoorden kenden we nog niet en we zijn toch redelijk ervaren Amerika gangers . Na een uur kreeg hij toch genoeg van het wachten en werden alsnog verzekeringsgegevens uitgewisseld en konden we onze weg vervolgen. In de tussentijd hebben we heel gezellig gebabbeld met een medepassagiere, een flight attendant van United die regelmatig op Amsterdam vliegt.

‘s Avonds heerlijk gegeten, wat een restaurants in Chicago, op de kamer nog een afzakkertje genomen, wat tv gekeken en onder zeil.

Bijzondere klok…

Vanuit de hop on-hop off

De updates zullen niet al te regelmatig komen, we willen echt zoveel mogelijk zien en de tijd ontbreekt gewoon, we hebben maar een weekje. Vandaag is Columbus day en het is weer een stralende dag, we zien wel waar we uitkomen.

Theater, gabba gabba ….

De herfstkleuren zijn fantastisch

The windy city – 10-10-10

2010-10-10T14:48:00.001+02:00

Wist je dat Chicago niet zo genoemd wordt vanwege de wind maar door politieke windbuilen, dat hebben we gisteren gehoord tijdens onze hop-hop trip. Maar laat ik bij het begin beginnen. Gisterenochtend werd ik wakker met een wattenhoofd en een enorme snotneus, dus ja snipverkouden. Dat was een streep door de rekening, maar ja pillen erin en vervolgens heerlijk ontbeten bij de Corner Bakery. Oh wat is Chicago anders dan Florida, de straten bomvol, ook vanwege de marathon. Overal zie je aankondigingen voor de 10-10-10 marathon.

Wat een stad, geweldig, overweldigend, architechtonische hoogstandjes, de stad geeft energie.

Zoals gezegd we hebben de hop=on hop off tour gedaan, het was fantastisch weer dus we konden heerlijk boven in het zonnetje genieten van de bezienswaardigheden van Chicago, het geeft een idee van die zaken die we nog willen gaan bekijken deze week.

Dit gebouw zo zo ontworpen dat het lijkt of er een waterval afloopt.

De guide gaf veel wetenswaardigheden, zo vertelde hij dat jaren geleden een enorme brand de stad trof, de verwachting was dat de Chicago river de brand zou stoppen, echter door de vleesverwerkingsindustrie, die al het afval in de rivier loosde, was de rivier zo vet en dreven er zoveel karkassen in dat de brand vrolijk de rivier overstak. Inmiddels is de rivier en de stad uitermate schoon, een strikt milieuprogramma heeft hier voor gezorgd. We hebben nog een beetje geshopped, maar we zijn er bijna van overtuigd dat we hier geen grote slagen zullen slaan, schoenen van $ 200,— zijn heel gewoon, nou nee, daar kunnen we andere dingen voor doen.

Gisteren hebben we onze plannen moeten bijstellen, het music festival in Millenium park hebben we niet gedaan en ook de plannen om het vuurwerk bij te wonen op de Navy pier heeft het niet gered, dit vanwege het feit dat ik op halve kracht draai door die *&*%$# verkoudheid. We gaan zo naar Millenium park om de sfeer van de marathon mee te krijgen en verder laten we het even afhangen van het moment. Er is zoveel te doen.

Aankomst in Chicago

2010-10-09T17:04:00.001+02:00

Vrijdag zijn we vertrokken, op Schiphol een relaxte incheck, koffie, thee en op tijd naar de security. Alles verliep zeer voorspoedig en we vertrokken om 11.05 uur van de gate en om 11.15 uur in de lucht. De vlucht zou een uur korter duren, de verwachtte aankomsttijd was 12,30 ipv 13.40 uur. We zaten achter exit row, prima seats maar zo ontzettend koud, we waren koud tot op het bot. Touch down om 12.33 uur en een kwartier getaxied (Polderbaan in Chicago? ). Bij de gate aangekomen bleek de slurf niet open te gaan, uiteindelijk waren er, volgens de gezagvoerder, 10 man aan het werk om het probleem te verhelpen en al die tijd stond iedereen in het gangpad te wachten. Het lukte niet. Ja hoor…we moesten weer gaan zitten, bagage in de overhead bins en op naar een andere gate. De tijdwinst was volledig teniet gedaan, heel jammer. Bij immigrations werkte de apparatuur niet mee en heeft het uiteindelijk een uur geduurd voordat we er door waren. Buiten een shuttle naar de city, het was inmiddels rush hour en de chauffeur nam een sluiproute naar de stad ipv de snelweg, leuk en errug hobbelig. Prima hotel, ingechecked en de stad ingegaan, alles staat in het teken van de marathon van zondag, het is beredruk in de stad, maar wel gezellig. Even naar Lake Michigan gelopen waar op de boardwalk sportieve mensen, joggen, skaten, zwemmen enz. We hebben onderweg een fles wijn gekocht en op de kamer een heerlijke pizza gegeten. Om 21.00 uur ging het licht uit (4 uurin Nederland, 7 uur tijdverschil) en na een onrustige nacht tot 06.15 uur uitgehouden. We gaan lekker ontbijten en ons plan voor vandaag trekken. Het is fantastisch weer, stralend en 25 graden.

Count down to take off

2010-10-02T18:08:00.000+02:00

Nog zes dagen en dan vertrekken we naar Chicago. United heeft al een mail verstuurd dat we ons moeten klaarmaken voor vertrek: “prepare for your upcoming United flight”. Fijn dat ze ons aan het vertrek herinneren! Vertrek 11.15 uur en aankomst 13.27 uur, niet overstappen , naar immigrations en direct naar de stad.

Het hotel geeft wat strubbelingen, het is bomvol in Chicago, vrijdag en zaterdag het Country music festival, zondag de Chicago-marathon en maandag 11 oktober is het Columbus day, hoe hebben we het zo kunnen uitzoeken. We hebben in ieder geval genoeg aktiviteiten en daarbij ziet het weer er veelbelovend uit, zonnig 18 tot 21 graden. Hotel komt ook wel goed (hopen we).

Onze plannen voor de Segway tour zijn er nog steeds.

De afgelopen week is Segway behoorlijk in het nieuws geweest, de eigenaar Jimi Heselden is om het leven gekomen, hij is van een klif afgereden. Heel bizar, mogelijk was hij niet geheel geconcentreerd.

Het zijn eigenlijk maar rare dingen, het lijkt uit de verte op een grasmaaier.

Kwam dit modelletje tegen, lekker stabiel:

We willen eigenlijk naar het theater of musical, maar het aanbod houdt niet over, op dit moment is Billy Elliot de enige musical die speelt, op zich een leuk verhaal, we kijken wel als we er zijn.

We hebben ons aangemeld bij de Chicago greeter en inmiddels ook een heel aardige email ontvangen. We hebben onze voorkeur voor het gedeelte van Chicago dat we graag willen zien doorgegeven.

Ook zijn er verschillende mogelijkheden om mooie boottochten te maken, gaan we ook verder uitzoeken.

Bijna vergeten, we gaan uiteraard shoppen, we zitten dan weliswaar op de Magnificent mile, maar gaan nog op zoek naar andere shopping malls, je moet tenslotte ruime keuze kunnen hebben nietwaar!

Nog een paar dagen werken en dan gaan Léonine en ik 8 dagen genieten van Chicago.

Alle foto’s van internet

Chicago here we come!

2010-08-07T20:11:00.000+02:00

In de laatste week van onze vakantie in Orlando kwamen Léonine en ik tot de conclusie dat het toch wel heel lang zou duren tot de volgende reis.

We zijn toen gaan bedenken wat we nog zouden kunnen doen in het najaar.

Wel, we hebben enige tijd geleden geboekt, we gaan 8 dagen naar

CHICAGO

Na enig gepuzzel hebben we tickets gevonden, vliegen uiteraard met United, (die miles hè). Oh wat lijkt ons dat heerlijk, aankomen in Chicago en dan niet naar de volgende gate maar naar het hotel. We hebben gekozen voor het Allerton Hotel gelegen aan de Magnificent Mile, down town Chicago.

Wat een prijzen als je gewend bent aan Florida!

Een volgende reis wordt Priceline in stelling gebracht, RJ van het Florum heeft aangeboden ons wegwijs te maken en dat aanbod nemen we graag aan. (De tickets zijn er zelfs al maar eerst Chicago).

Op onze aankomstdag vindt in het Millennium Park een Country Music Festival plaats, dat gaan we in ieder geval bezoeken.

In Chicago kent men het fenomeen meet a greeter, dat zijn locals die toeristen gratis hun stad laten zien. Je kunt aangeven welk deel van de stad je voorkeur heeft. Je kunt gaan wandelen of met openbaar vervoer, erg prettig dat je dit kunt overleggen. Je kunt je aanmelden op de site en je afspraken maken. Lijkt ons top!

In Chicago kun je een Segway tour doen en dat lijkt ons helemaal te gek. We vragen ons af of het moeilijk is die dingen te berijden, uit de informatie op de site lijkt het mee te vallen, maar ja ze dragen wel helmen.

Oktober schijnt een goede tijd van het jaar te zijn de temperaturen zijn redelijk, de humidity is normaal en met geluk kunnen we genieten van de Indian summer in al zijn kleuren.

We gaan ons nog verder orienteren op de aktiviteiten en genieten van de voorpret.

Alle foto’s van Internet.