Daar zijn we weer ...

Niets veranderlijker dan een mens. Had ik vorig jaar mijn blog afgesloten met de melding dat het de laatste was, nu kriebelt het toch aan alle kanten. Wil ik echt niet terug kunnen lezen over de overwintering die nog komen gaat, ja natuurlijk wil ik terugkijken, het is zo bijzonder om de koude Nederlandse wintermaanden te ontvluchten in het heerlijke Florida.

Omdat ik niet van plan was te bloggen zijn er, behalve onderstaande, geen foto’s onderweg gemaakt, maar lange leve internet afbeeldingen ;-).

Afgelopen zaterdag vertrokken we met United via Chicago naar Orlando. De taxi haalde ons op tijd op en even na achten meldden we ons bij de balie van United. Online inchecken was niet gelukt, we hebben beiden een nieuw paspoort dus ook een nieuwe Esta en dan ben je meestal gewoon aan de beurt.
Het was rustig op de luchthaven, we konden meteen bij de speciaal voor Amerika security wassen neus (heeft u de koffer zelf ingepakt enz.) doorlopen, maar het was wel grappig want de dame die dit uitvoerde was een Engelse uit dezelfde streek als Ray, dat schiep meteen een band en veel vrolijkheid. Het inchecken ging vlekkeloos en 10 minuten later konden we door de algemene security.

Altijd gedoe, laptop, tablet enz uit de tas, riem af, vestje uit enz. enz. Maar ook dat liep gesmeerd en we gingen op ons gemak koffie drinken. Op het moment dat ik mijn portemonnee uit de tas haalde drong het tot me door, mijn laptop, tablet en sjaal lagen nog in het grijze bakje bij de security, die had ik dus stomweg vergeten mee te nemen. Snel naar beneden en bij de luchthaven informatie deed ik buiten adem, als een gestreste kip mijn verhaal. De man was zo vriendelijk en kalmerend, ik wist nog door welke poort we waren gelopen en hij belde meteen. Gelukkig was de bak gevonden, op verzoek beschreef ik merk en kleur en 5 minuten later kwam iemand het brengen. Ik kon de man wel zoenen zo blij was ik.

Het boarden verliep snel, het vliegtuig bleek voor minder dan de helft vol, we hadden E+ en die was nagenoeg leeg. We hadden allebei twee stoelen en het scheelt zoveel als je behoorlijk de ruimte hebt.  De vlucht naar Chicago verliep rustig, over het eten valt niets te melden, behalve een overheerlijk chocolade ijsje!

Bij immigrations was één stel voor ons zodat we heel snel naar de volgende gate konden voor onze vlucht naar Orlando. Die vlucht was echter bommetje vol, er was 1 stoel over en die was tussen ons in, dus ook hier zaten we ruim.
Het vliegtuig zal vol baby’s en kinderen die een wedstrijd hielden wie het hardst kon huilen en schreeuwen. Een tweeling naast onze zat, aan de andere kant van het gangpad, heeft gewonnen, wat een decibellen produceerden die kindertjes.

De auto hebben we gehuurd bij Hertz, zij hadden de beste aanbieding, als je drie maanden een auto huurt let je wel op de kleintjes. Hertz had een auto voor ons klaargezet, een Volkswagen Jetta, nou boeien auto’s ons niet zo, maar een VW in Amerika rijden, nee dat wilden we niet. We kregen verschillende alternatieven aangeboden en konden ook uit de Gold rij kiezen, uiteindelijk werd het een nieuwe Ford Fusion, met veel toeters en bellen. Uitstekende service en fijne medewerkers bij Hertz, zij hebben geen enkele verzekering of iets dergelijks aangeboden, in tegendeel, 'you are all set and good to go'.

Voordat we wegreden stelde Ray zijn stoel in en vervolgens de spiegels, op het moment dat hij de spiegels stelde, ging de zojuist ingestelde stoel een eigen leven leiden, naar achter, omlaag, omhoog en eindigde in de oorspronkelijke positie, we begrepen er werkelijk niets van. Twee medewerkers hebben ernaar gekeken en uiteindelijk bleek dat er ergens een geheugen was geactiveerd van de vorige bestuurder. Lang verhaal kort, bepaalde knopjes moeten we gewoon vanaf blijven, allebei!
Vanaf de luchthaven reden we naar de villa, bij de Walmart maakten we een tussenstop om ontbijtspullen en een grote fles wijn in te slaan want die borrel waren we wel aan toe. Om 23.00 uur reden we Country Creek binnen, we waren precies 24 uur op. We hebben heerlijk geproost en zijn gaan slapen. Maar ja zo’n eerste nacht is meestal niet zo’n succes, Ray sliep redelijk door maar ik was veel te vroeg wakker en ben er uitgegaan en heb de electronica ingesteld.

Vandaag hebben we groot ingeslagen bij de Dollar Tree en Walmart, daar waren we wel even zoet mee. Vanmiddag hebben we heerlijk op de ligbedden in de zon gelegen, dommelend en dromend dat we nog drie maanden hebben!

Het is mooi geweest …

De laatste week voor het vertrek naar huis was wat onrustig. We deden een laatste shoppingronde. Natuurlijk stond Seaworld nog op het programma. Daar genoten we zoals altijd van het park en de dieren. Het park was vergeven van de Braziliaanse tieners, maar het lijkt of ze instructie hebben gekregen, ze zijn wat rustiger, dringen niet zo voor en zeggen zelfs ‘excuse me’ als ze op je tenen trappen. 

De shows waren werkelijk bomvol, dat komt de sfeer wel ten goede.


We zijn naar Busch Gardens geweest voor een show van The Diamonds, we hadden er nog nooit van gehoord en wat ons betreft laten we dat zo. Het waren weliswaar professionals die een gelikte show neerzetten, in prachtige diamond schitterende outfits, maar het was té gedateerd. Ze hadden overigens genoeg fans want de zaal brulde mee met songs waar wij nog nooit van hadden gehoord. 

We hebben nog heerlijk door het park gelopen en genoten ...

 

  

Sneller dan verwacht was daar de inpakdag, we vroegen ons werkelijk af hoe alles in de koffers zou passen. We besloten een aantal kledingstukken naar de Salvation Armee te brengen, dat gaf weer wat ruimte. We kregen het voor elkaar en bleven keurig onder het voorgeschreven gewicht.

Vrijdagavond zijn we voor afscheidsdiner gaan eten in The Red Lobster. Dat was op zijn minst een bijzondere ervaring. We werden direct naar een booth gebracht en de menukaarten werden bij ons neergelegd. Normaal gesproken komt dan de waiter/waitress, stelt zich voor en vraagt wat je wilt drinken. Iedereen rende ons voorbij maar niemand vroeg wat. Na een minuut of tien vroegen we een voorbijrennende waitress of iemand ons zou bedienen. Het meisje schrok zichtbaar en vroeg of niemand nog bij ons was geweest. Wij gaven een ontkennend antwoord en zij verontschuldigde zich en nam de bestelling op voor de drankjes en ook meteen voor het eten want we hadden zoveel tijd gehad dat we onze keuze hadden bepaald. De manager kwam aan onze tafel en ook hij verontschuldigde zich voor de vertraging, hij zou persoonlijk voor ons zorgen want dit had nooit mogen gebeuren. Nou prima, ons eten kwam en we keken enigszins verrast naar onze borden, we kregen beiden niet wat we hadden besteld.  De manager liep langs en vroeg of alles naar wens was, nou … we hadden wel vreemde gerechten gekregen. Hij nam beide borden mee en na enige tijd kwam uiteindelijk ons bestelde eten. Wederom met uitputtende verontschuldigingen. We hebben bijna een jaar de tijd om te bedenken of we daar nog gaan eten




Zaterdag hebben we afscheid genomen van Anna en Rudy en in de middag reden we naar de luchthaven voor onze vlucht naar Dublin. Ik had vrijdagavond ingecheckt en was zo blij dat ik twee stoelen, op het rijtje van vier, kon vastleggen achter de bulkhead. Tot onze stomme verbazing was het echter een rijtje van drie stoelen, er stonden 4 nummers boven maar er waren echt 3 seats. Op één van de stoelen zat een jonge moeder met een krijsende baby. Ze zei dat een babymandje aan de bulkhead zou worden bevestigd en die zou tot halverwege de middelste stoel komen en dus nagenoeg op je schoot. We konden gelukkig ruilen en de baby heeft de gehele vlucht gehuild. In Dublin ging de overstap prima en binnen no time waren we in Amsterdam. De taxi was er en vliegensvlug waren we thuis.
We kunnen terugkijken op drie heerlijke maanden, we genoten van de zon, de parken, gezellig gezelschap en alles was het heerlijke Florida te bieden heeft. We voelen ons bevoorrecht om zo lang daar te verblijven, de tijd is voorbij gevlogen.

Ik wil jullie bedanken voor het meelezen, de leuke reacties op het blog of Facebook. Dit was mijn laatste reisverslag, ik heb er altijd veel plezier aan beleefd om de belevenissen op te schrijven en ik lees ze ook regelmatig terug. Maar ik ga er nu mee stoppen, drie maanden Florida is toch anders dan drie weken. Alles is al eens beschreven, soms doen we gewoon helemaal niets en dan valt er weinig te vertellen.

Nu is het tijd om te gaan genieten van jullie reisverslagen, ik wens iedereen een fijne februari-, voorjaars-, zomer-, herst- of kerstvakantie, geniet ervan!

Nog even genieten …

Deze week zijn we down memory lane gegaan. In Busch Gardens was een optreden van Herman’s Hermits starring Peter Noon. Peter heeft het geluk dat hij zijn goede stem en zijn jongensachtig uiterlijk heeft behouden. Tel daarbij zijn entertainment kwaliteiten op en je hebt een top show doorspekt met Britse humor. We hebben genoten en meegebruld met de hits van weleer en zijn perfecte imitatie van Johnny Cash’s Ring of Fire.\



Busch Gardens heeft zijn annual passhouders verrast en met een 10 bucks voucher, te besteden bij de restaurants of giftshops. Dat is attent om iets extra’s voor hun trouwe klanten te doen. We hebben het meteen verbrast en lekker gelunched.



Ook hebben we weer eens rondgekeken in Disney Springs, een paar schuttingen zijn verdwenen en het wordt een mooi amusementsgebied. Wat zal het fijn zijn als dat klaar is en het slalommen tussen de schuttingen voorbij is.



Deze week was het ladiesday, Anna en ik hebben een fijne dag in Seaworld doorgebracht, ondertussen bijpraten, kletsen, plannen maken en nog meer praten. We hebben ons bijzonder goed geamuseerd !



In de Floridamall liep ik toch zomaar tegen een erg leuke driekwart jeans aan, hij paste als gegoten en de prijs was, ondanks die akelige dollar koers, een lachertje. Tot mijn verbazing zaten in beide achterzakken zo’n 20 afgeknipte prijskaartjes en labels. Bij de kassa wees ik de medewerkster daarop, ze zuchtte heel diep en zei dat ze nu tenminste wisten wat ze moesten afschrijven. Misschien wordt het tijd voor een betere beveiliging, de labeltjes worden gewoon uit de kledingstukken geknipt en men loopt zo de winkel uit.

Aquatica is de ontdekking van deze vakantie, we vinden het heerlijk om op de zonnebedden in het witte zand te bakken, zwemmen, lezen en luieren.

Enzo, de Italiaanse kapper heeft deze week herstelwerkzaamheden aan mijn volledig ‘verknipte’ kapsel uitgevoerd, het zit weer prima, had ik eerder moeten doen. Wat een gezellige kwebbel is deze professional. Ik heb hem beloofd nooit meer vreemd te gaan.

Afgelopen dinsdag week was de lancering van de Atlas V rocket, we zagen hem rond 8 uur ‘s avonds door de lucht gaan, het was een grote en had zelfs een lange ‘vuurstaart’, het was erg goed te zien. Foto’s helaas mislukt, what’s new. Dit was overigens de tweede rocket die we in de afgelopen drie maanden zagen, heel bijzonder om hier getuige van te zijn.

Vanmorgen was ik erg vroeg in de Walmart voor een vergeten boodschap. Tot mijn stomme verbazing stonden zo’n 20 medewerk(st)ers in het pad voor de kassa in een halve kring rond, waarschijnlijk, de storemanager. Een kleine pittige tante hield werkoverleg, eenzijdig dat wel, zij sprak en de medewerk(st)ers luisterden. De paden moesten beter schoon, het vak huppeldepup was niet goed bijgevuld en zo ging ze nog even door. Ze eindigde met: we have a W, we have an A, we have a L enz. enz. WE ARE WALMART werd er gebruld. Bijzondere vorm van werkoverleg, die eindigde in een yell!

Zo is bijna een einde gekomen aan drie maanden Florida, we gaan onze laatste week in. We genieten volop en voelen ons bevoorrecht om zolang hier te kunnen zijn. Zo langzamerhand begin ik aan het dagelijkse leven in Nederland denken. Het is hier geweldig maar als Albert Heijn en Marks & Spencers hier gevestigd waren, zou het perfect zijn. Kalfsfilet met uitjes, heerlijke kazen, niet zoet bruin knapperig volkoren brood van de warme bakker, de verfijnde zalm van Marks, de mooie groente- en fruitafdelingen enz. yummie, dat is iets om naar uit te kijken.

De temperaturen zijn deze week wat gematigd maar het is droog, strakblauw met een heerlijke zonnetje. We komen de week wel door!

Music, Winterpark, sprookjes, een watergolf en meer …

Deze week zijn we naar Busch Gardens gereden, de real music series zijn weer begonnen. De band van vorige week sprak ons niet aan, nooit van gehoord, maar de Grass Roots wilden we wel graag zien. Het is een aardige krasse knarren band, de beat is eigenlijk in alle songs hetzelfde. Ik kende één nummer en dat is een lief liedje, Let’s live for today.



In het Marrakech theater in Busch Gardens treedt de motown group Motor City Groove op. Wow wat een spetterend optreden, prachtige stemmen, perfecte aankleding, kortom een geweldige show, dit is een echte aanrader.



Na afloop liep ik naar het podium om een foto te maken, we hadden een gezellig praatje, wat een vriendelijke mensen. Ja natuurlijk kon ik een foto maken, terwijl ik dat deed kwam een van de anderen erbij en bood aan om een foto te maken, hij pakte het toestel al uit mijn handen, ik kon dus moeilijk zijn goedbedoelde actie weigeren. Daar sta je dan met verwarde haren in je korte lange broek, sneakers, size 10 tussen de perfecte sizes zero in perfecte outfit, nee hoor die foto komt echt niet in mijn blog …



Het was een prachtige dag en we hebben genoten van Busch Gardens.  Het is een prachtig park dat we steeds meer gaan waarderen.

 

Deze week was ook weer de hoogste tijd om met Anna op stap te gaan. We reden al kwetterend richting Winterpark, een wat Europees aandoende stad.  We besloten eerst te gaan lunchen en dat deden we bij Pannulas tussen alle dure shoppende dames. We kozen een verrukkelijke Ahi Tuna met pasta.


foto’s van internet

Daarna wandelden we door die leuke winkelstraat en eindigden bij Chico’s. Dat is toch zo’n fijne winkel, je krijgt een paskamer toegewezen, daar komt je naam op het bordje aan de buitenkant en de verkoopster hangt de kleding daar die je wilt passen, hangt het weer weg, haalt een andere maat of ander model, je vraagt maar, daar zou ik best aan kunnen wennen. Het is gewoon een gezellige shop, iedereen praat met elkaar en door elkaar. Het is natuurlijk wel de bedoeling dat je wat koopt, we hebben ze op hun wenken bediend!

Voor de tweede keer deze vakantie is mijn credit card geskimmed, de ING card. Ik ontving een sms van de bank dat er fraude werd vermoed, de card was inmiddels geblokkeerd en ze verzochten om direkt telefonisch contact op te nemen. Ik keek onmiddellijk online en zag dat er twee behoorlijke bedragen waren afgeschreven bij Target in Toronto Canada. Deze card heb ik voor de allereerste keer gebruikt omdat ik geen Visa card had, het was dus heel simpel om te zien waar beide kaarten zijn gebruikt en de enige overeenkomst is de Walmart. Het is uiteraard slechts een vermoeden, we gebruiken bij de Walmart altijd de self check out. De ING zou het gaan onderzoeken. De dag daarna hoorden we op de televisie dat Target al zijn shops in Canada sluit.

Het was een druk weekje, het gaat opschieten dus we willen alles nog wel een keer doen. Op een mooie zonnige middag reden we naar Disney Hollywood Studio’s. Het eerste dat opvalt is dat men met de ontmanteling van Sorcerers Hat aardig op dreef is.



Overigens heeft nu bijna ieder park en Downtown Disney schuttingen, schuttingen en schuttingen.

View Full Album

We maakten het bekende rondje. We begonnen bij Indiana Jones, deze show zal binnenkort stoppen, die hebben we dus voor de laatste keer gezien.

We zagen dat in de ABC sound studio uitsluitend voor de passmembers een 10 minuten sneak preview van de nieuwe Disney film ‘Cinderella’ werd vertoond. De film gaat in maart in premiere en tot die tijd kunnen passholders de sneak preview zien. We mochten niet filmen noch fotograferen. Oh wat is de film leuk, die ga ik absoluut zien, geweldige cast onder andere Cate Blanchett en Helena Bonham Carter. Bij het verlaten van de studio kregen we een magneet, heel leuk, Disney is nooit zo scheutig met kadootjes.



We bleven nog even in fairytale sfeer, arme Ray, want natuurlijk stond Belle and the Beast op het programma, ik heb weer genoten van het verhaal, de zang, de mierzoete shocking pink dresses en Gaston.



Als laatste burning rubber, de Lights, motors, action extreme stuntshow, we zijn altijd behoorlijk onder de indruk van de stunts.

View Full Album

Zaterdag was het stralend weer en we vertrokken naar Aquatica voor een paar bijkleur uurtjes. Het was erg stil we hadden de zonnebedden voor het uitkiezen. Ton en Lidy kwamen even later ook. Omdat ik alleen maar in de grote pool met de zacht kabbelende golven was geweest vroeg Ton of ik die wildwaterbaan niet wilde proberen. Er kon niets gebeuren, je krijgt een zwemvest aan en je laat je door de stroom meedrijven door het warme water. De stoute schoenen aantrekkend liep ik met Lidy en Ton mee.

Bij de afdeling zwemvesten kreeg ik een schattig lichtblauw zwemvest en de zon-gebruinde belegen beach bum hielp me in het vest en trok vervolgens de riemen aan de voorkant zo strak aan dat ik ineens over een zeer heftig decollete beschikte, nee weer geen foto.



Vervolgens liep ik volgens instructie het water in, trok mijn benen omhoog en dreef in zithouding met de behoorlijke stroom mee door het warme water. Het voelde omwennig en af en toe draaide ik achterstevoren maar kon me redelijk herstellen. Je gaat onder kleine bruggetjes door en daar stroomt dan water vanaf. Ik zag dat aan de zijkant weinig water naar beneden kwam, ik had nog steeds hoop op een droog haar, en behendig ontweek ik de douche.

Op een bepaald punt zijn er golven en de eerste keer ging dat keurig, ik deinde prima mee en net dat ik mezelf feliciteerde dat het gelukt was kwam er naar mijn gevoel een tidal wave en ging ik volledig kopje onder. Door dat zwemvest herstel je onmiddellijk en proestend ging ik dapper verder. Nee, alweer geen foto!

Het was een leuke ervaring, maar toen Ton vroeg of ik ook nog even meeging naar de tubes heb ik mijn beurt voorbij laten gaan, we moeten wat bewaren tot de volgende keer nietwaar!
Zo is er weer een Floridaweek voorbij, we krijgen haast, het einde van de vakantie is in zicht en we willen nog zoveel doen!

Epcot, een kennismaking, Animal Kingdom en meer …

Op een mooie ochtend vertrokken we fris en fruitig, dachten we, weer eens naar Epcot. Bij de toegangspoort gaf ik de man mijn kaartje, hij keek ons onderzoekend aan, wierp een blik op het ticket, keek naar onze magic bands, gaf het kaartje terug en wenste ons een nice day. Nou ja wat deed hij vreemd zeiden we tegen elkaar. We parkeerden de auto en opeens ging het licht aan, we hadden die arme man de Seaworld pass gegeven. Wat een heer om verder niets te zeggen, hij dacht vast dat we ze niet helemaal op een rijtje hadden. Verder hadden we gelukkig geen problemen die dag hoor! We hebben heerlijk gewandeld een paar attracties gedaan waar ik van tevoren een fastpass voor had geregeld en hadden een leuke dag.
In deze periode is het een piece of cake om de fastpass van je keuze op het door jou gewenste tijdstip te boeken, het gaat erg vlotjes en we ondervinden nergens problemen.

                             
 

Overal zie je die selfie sticks opduiken, wat mensen al niet doen om een leuke selfie te maken.

 

Maar ze gebruiken ze nu ook shows, wordt er ineens zo’n stok met camera voor je neus omhoog gedaan.

  
Selfiestick foto’s van internet

Ook hebben we weer genoten in het zonnetje bij Aquatica, het was er super rustig en hebben een paar uur gebakken.

 

Deze week zijn we bij Anita en Tom op bezoek geweest in de prachtige villa in Watersong. We kennen elkaar al een paar jaar via het web en volgen elkaars belevenissen. Het was erg leuk om kennis te maken, heel bijzonder hoe we direct gespreksstof te over hadden, de tijd vloog voorbij. Ook de mannen lieten zich niet onbetuigd en kletsten er behoorlijk op los. Diverse kopjes koffie later namen we hartelijk afscheid van elkaar. Zij vertrekken dit weekend weer naar Nederland, ze lijken er niet bijzonder veel zin in te hebben  

 

Vrijdag was het bewolkt en fris maar we wilden toch naar Animal Kingdom, daar waren we pas één keer geweest deze vakantie. We moesten met het trammetje naar de ingang en het was zo vreselijk koud met een harde arctic wind, we kwamen verkleumd aan bij de ingang. Allereerst naar een paar attracties die binnen zijn, It is tough to be a bug, dat vinden we een super leuke show.



Daarna natuurlijk naar de kleurrijke Festival of the Lion King, wat een feest is dat toch altijd. Mijn fotografieskills zijn bekend, zodat de foto’s weer van internet komen.

                

Vervolgens hebben we de Kilimanjaro safaris in de open jeep gedaan, het was mooi maar het leek of we op de noordpool zaten in plaats van Florida.

                     

We zijn het park ontvlucht en bij onze Amerikaanse vrienden op Emerald Island op verjaardagsbezoek gegaan, Rudy was jarig. Anna maakte hete chocolademelk zodat we konden ontdooien. Zoals altijd hebben we daar een paar aangename uurtjes doorgebracht.
Op de terugweg kwamen we langs het Ichiban buffet en we besloten om daar eens lekker te gaan schransen, het was weer erg lekker.
We weten nog niet wat we de komende week gaan doen, we hebben wel een paar ideeen !