Visserslatijn en Pieterburen

In het vorige verslag ben ik iets vergeten. Als we in Florida zijn dan spelen Leonine en ik altijd in de Florida Lottery, dat is een gewoonte waar we gewoon lol in hebben. Soms winnen we een nieuw lot of het geweldige bedrag van een paar dollar maar meestal niets, een lot kost $ 2,-- dus waar hebben we het over. Voordat Leonine vertrok moesten we nog even naar de Publix en daar lieten we meteen de loten checken van de laatste trekking en wat bleek, de vrouw achter de counter zei: 'you won $ 55,--'. Nou je begrijpt daar kopen we iets leuks voor. Leonine heeft een goede en voorspoedige thuisreis gehad, ze had behoorlijk overgewicht maar hoefde niet bij te betalen, nou dat is bij United wel anders.

Als je hier wat langer zit krijg je contact met anderen. Ray is een enthousiaste visser en achter de wijk ligt een mooie kreek. Op een namiddag was hij daar aan het vissen en een Amerikaan riep naar hem: do'nt go there, daar bleken gators langs de kant te liggen, nergens hekken, gewoon een kreek midden in een woonwijk. De mannen raakten aan de praat en maakten vervolgens een afspraak om zaterdagmorgen om 6.00 uur (!) een fishing trip te maken. Een boot met  captain gehuurd en off they went. Het was jammer genoeg was het erg koud maar de heren hebben het geweldig naar hun zin gehad en gooien nu geregeld samen een hengeltje uit. Mooie vangst overigens.

Zaterdag moesten we echt weer naar de Florida Mall;-). We zijn al een tijdje aan het kijken naar een wat betere camera. Bij Best Buy liepen we tegen een mooie aanbieding aan, een Nikon. Nu is er naast de tablet een volgende uitdaging, hoe werkt dat ding, er zijn zoveel mogelijkheden. We kunnen plaatjes schieten maar de gebruiksaanwijzing zullen we toch thuis moeten downloaden. In de volgende post probeer ik foto's van de nieuwe camera te gebruiken maar geen garantie ;-)

Het nieuws staat hier bol van het gezonken cruise schip maar ook van het vonnis van 'Joran Vandersloet', ze spreken hier van een mogelijke uitlevering van hem naar Amerika. We zitten het nieuws te bekijken en wat gebeurt er... een item over de aangespoelde zeehondjes en de opvang bij Lenie 't Hart. Dat was zo'n leuke reportage, gelukkig konden we van de televisie een paar foto's maken. 

Het is nog steeds erg fris, morgen gaat het gelukkig weer wat opwarmen. We vervelen ons nog steeds niet, we begrijpen eigenlijk niet waar de tijd blijft.

Life is good!

Wat een leuke reacties op onze vorige post, we hebben er echt om moeten lachen. Ja, krijg je een geweldige upgrade van de auto is het weer niet goed!

Gisteren zijn we eerst samen naar de luchthaven gereden om de auto om te ruilen. Het is wel een aparte ervaring, we rijden nu al voor de 2e keer naar de airport en we hoeven nog steeds niet weg! Jonathan had het goed met ons voor want er stond een nagel nieuwe zilverkleurige Dodge Charger voor ons klaar, wow wat een auto, hier

worden we blij van. 

De bolide rijdt fantastisch, ruikt nieuw, een genot om over de wegen te zoeven. Aan de sleutels hangt een tag met de tekst: bij verlies wordt $ 225,- per sleutel in rekening gebracht. 

Vervolgens zijn we met zijn drieën richting Florida Mall, wellicht was er nog iets waar we absoluut niet buiten konden. Jawel hoor, bij Macy's hadden Tommy en Ralph weer goede aanbiedingen. Bij mcy's of Dillards heb je, in tegenstelling tot de outlets, altijd de laatste mode en de prijzen doen eigenlijk niet onder voor de outlets. De middag hebben we afgesloten met een luxe pedi- en manicure bij Camilla's Spa. Wat is dat toch een genot en de handen en voeten knappen er ook zo van op. We hadden weer geparkeerd bij het Florida hotel, we moesten dus de lobby door op die leuke gekleurde teenslippertjes.

Ray heeft zich goed vermaakt in zijn eentje in de mall, want hij kwam beladen met tasjes terug. Hoezo houden mannen niet van shoppen.

Gisteravond zijn we gezellig uit eten geweest bij de Red Lobster, altijd lekker.

Overigens heeft het woensdag behoorlijk geregend, maar de natuur heeft het echt nodig en het was niet koud, zo'n echte Floridiaanse 'plakkerige' dag.

Vandaag was het weer stralend en warm, het was een echte rommeldag. Leonine heeft haar koffer gepakt, nou ja gepakt, het was een sport om iedere centimeter te benutten. De weegschaal gaf meer aan dan de toegestane 23 kg. Ze zou het erop wagen. Zuchtend en steunend heeft ze zich in lange broek gehesen, het was echt warm. Vanmiddag zijn we dus voor de derde keer richting Orlando airport gereden maar nu om haar weg te brengen. Zij vertrekt met Aer Lingus weer naar Nederland. We hebben zoals altijd erg veel plezier gehad.

Wij hebben nog ruim drie weken, er komt nu een koufront aan, de temperaturen gaan weer zakken maar het blijft heerlijk zonnig. We hebben nog niet alles gezien in Seaworld en ook Bush Gardens staat nog op het programma. Genoeg te doen de komende tijd.

Florida’s wildlife

Bedankt voor de beterschapswensen voor Ray, het gaat nu echt goed; hij blaast zijn 'partijtje weer volop mee' en struint met ons door de shops. En hij is absoluut de beste koopjesjager van ons 3-en!

Het eerste wat we 's morgens doen is checken of er reacties zijn; die zijn altijd zo leuk om te lezen. Bedankt daarvoor. We proberen regelmatig te bloggen maar het lijkt wel of we steeds tijd tekort komen. We beloven beterschap ;-)!

Het was het weer wat tijd voor actie en gingen we op een heuse safari. Geïnspireerd door het reisverslag van Rick en Mandy zijn we, met de 'bus', richting de Florida Eco safari's  gegaan. Het was een klein uurtje rijden en het laatste stuk ging nagenoeg door niemandsland. We vroegen ons af of we wel op de juiste weg waren.

Maar de TomTom was onverbiddelijk en we hebben braaf gehoorzaamd - uiteraard. Eindpunt: een prachtig stukje Florida.                                       

We werden aller hartelijkst verwelkomd en konden na inschrijving meteen richting de Owl room om 'in the mood te komen' met een inleidende film. Daarna in de 'safari jeep' waar onze gids Brian gepassioneerd

over de diverse eco-systemen vertelde.

Onderweg (hotsebotseklos) prachtige vogels, behoorlijk wat gators, paarden, lokale koeien waaronder de echte Longhorns, (leuk 'merk') en bijzondere vegetatie.

Ik heb nu overigens echt geen zin meer in het Longhorn steakhouse.

Het ritje is een bumpy ride in een open coach op hoge wielen. Dames trek een stevige bra aan: wat een gehotsebotseklos! Een wilde attractie in één van de parken is er niets bij.

      

Na afloop hebben we heerlijk gelunched in het bijbehorende restaurant. Dit uitje is een absolute aanrader als je van de natuur houdt, de entree is $ 33,-- p/p voor een adult.

In de middag zijn we terug gereden naar de villa en hebben nog heerlijk in de zon gelegen. Tussendoor heeft Léonine haar tablet bij de Walmart opgehaald - we hebben er geen kind meer aan ;-)! Ray heeft inmiddels wat 'maatjes' opgedaan in de buurt en is in de namiddag met één van hen heerlijk gaan vissen.

Tijdens de terugweg thuis uitgebreid gesproken over de voors en tegens van onze auto. Conclusie (hier zal wellicht niet iedereen het mee eens zijn): de Dodge Grand Caravan is voor ons een beetje too much. Dat wil zeggen, té groot. Dus, je raadt het al, we hebben nog maar eens met Alamo gebeld. Er is sprake van een warm contact tussen Alamo's Jonathan en Léonine en dat werd vanavond nog maar weer eens bevestigd. Alle begrip, dus morgen staat er een andere auto voor ons klaar. Is dat service of is dat service? We gaan Jonathan morgen maar eens even in het zonnetje zetten bij Alamo! Met een zon die vandaag weer heerlijk scheen, is dat niet zo moeilijk.

Inmiddels loopt het verblijf van Léonine jammer genoeg ten einde, morgen is haar laatste volle dag. Die gaan we uiterst efficient benutten. Je mag drie maal raden wat we gaan doen…

Busje komt zo…

Waar moeten we beginnen, er is veel gebeurd.  Zet je maar schrap want je bent wel even bezig om dit blog te lezen; dus deze keer een co-productie.

De nachtvorst is verdwenen en het is heerlijk warm overdag en de temperaturen blijven stijgen.

Donderdag hebben we van de zon genoten en de elegante veestapel om de villa.

In de middag zijn Ray en Léonine gaan fietsen in het Shingle Creek regional park. Mooi tochtje en lekker om een 'frisse neus' te halen, zeker als je snotverkouden bent zoals Ray.

Daarna toch maar met de auto boodschappen gedaan voor het avondeten en toen we terugkwamen liep er een heel klein hondje met een heel lange riem op het estate. We hebben het hondje opgepakt en gelukkig zat er een adresplaatje aan zijn riem. Hij heette Cookie en bleek van het Waterford estate -de 'buren'- te komen en we zijn daar naartoe gereden, het hondje braaf bij Sonja op schoot. We draaiden Waterford op en meteen kwamen een paar kleine meisjes naar ons toe: "that is the dog of our best friend". Cookie overgedragen en wij blij dat we het hondje weer thuis hadden afgeleverd. Achteraf bleek het achterwerk van Cookie actief te zijn geweest want als dank voor de goede daad had het beestje bermuda en shirt 'versierd' met een aantal smelly shitty spots. 's Avonds nog even snel naar de Walgreens gereden om keelpastilles voor een écht niet fitte Ray te scoren. Op de kruising roken we een brandlucht en zagen we verderop veel brandweerwagens én een trauma helicopter. Eén en één is twee dus we gingen ervan uit dat dát de oorzaak van de brandlucht was.

Niets bleek minder waar want toe we de volgende middag op weg gingen richting Bealls - er moeten soms ook aankopen worden geruild - en daarna door naar de Publix, roken we de lucht weer!

Dat kon niet de brand van gisteren zijn dus moest de auto zijn? Ja hoor, de auto had een 'odeurtje' en niet te weinig ook.

''s Avonds hebben we gebeld met Alamo, de auto kon echt niet meer, wat een ‘burning rubber smell’, we konden de auto zaterdag omruilen bij Enterprise - gelukkig maar op 10 minuten afstand.

Zaterdag begon echter met een bezoek aan de dokter. De conditie van Ray werd er niet beter op dus doorgepakt en op naar de clinic. Anderhalf uur later en US $ 308,- armer, stonden we buiten mét medicijnen. (Het gaat nu echt gelukkig de goede kant met hem op, de medicijnen doen hun werk).

Vervolgens hebben we Léonine opgepikt en zijn we richting Enterprise gegaan. Hier bleek al snel dat de communicatie over onze probleemauto bepaald niet vlekkeloos was verlopen maar gelukkig was er nog één! beschikbaar.

Dus 'we saw the back of the car' -letterlijk-

maar zagen ook een nieuw leuk 'front of the car' of liever bus: Dodge Grand Caravan. 

Met een empty tank -die van ons was halfvol- dat was dan wel weer iets minder! We moesten wachten want de auto moest nog worden schoongemaakt.

In het ‘busje’ zijn we snel richting de Florida Mall gereden  om te scoren bij Macy's – er waren speciale morning deals tot 13.00 uur. Een rustige mall; het was duidelijk de dag van de grote uittocht    van toeristen uit alle windstreken. Héérlijk relaxed geneusd bij de bekende shops Dillards, JC Penny's en Sears.

Omdat er voor Léonine een 'uitzwaaiprogramma' van de family op het programma stond, zijn we op tijd richting villa gereden. Om 16.45 uur belde 'zus and gang' dat ze op 3 kwartier van Orlando International reden, dus hop in de auto. Léonine zou op de luchthaven Alamo ook nog even met een 'bezoekje te vereren'. Maar eerst het meest belangrijke: het uitzwaaien van het speciale ontvangstcomité 29-12-2011. De family stond al bij de balie.

Opnieuw werden de nodige decibelen geproduceerd en na een bite + beverage, bijkletsen en een kort rondje samen koopjes scoren op het vliegveld, hartelijk afscheid genomen. Toen op naar Alamo! Ik kan niet anders zeggen dan dat ze de klachten zeer professioneel hebben afgehandeld. De halfvolle tank van de ingeleverde auto werd (cash) vergoed en daarbij kregen we US $ 75 aan vouchers. Nice deal!!

Overigens zit er wel een speciaal soort seatbelt system in deze Dodge. Ray heeft er absoluut geen moeite mee!

En dan tot slot: het leven van Léonine is nu (even?) zonder Keith; hij zit nu of in Connecticut of in Parrot Cay.

Een leuke ontmoeting, shoppen, wachten enz.

Het blog loopt wat achter maar we hebben het ook zo druk, we genieten wat af...

Dinsdag hadden we een encounter met Jennyfer, zij is via New York en Tampa uiteindelijk in Kissimee gearriveerd. Het was behoorlijk koud en wat kun je dan beter doen dan, ja... shoppen. Ray was nog niet hersteld en bleef in de villa om verder uit te zieken. Trouwens shoppen met 3 vrouwen zou zijn herstel waarschijnlijk flink achterop hebben geholpen;-). We hebben Jennyfer opgehaald bij haar hotel en zijn naar The Loop gereden. We zijn meteen maar gaan lunchen bij Panera, we waren hier nog nooit geweest, wat een leuke 'tent', daar zullen we vaker naartoe gaan. Lekkere verse broodjes, salade's, goede koffie, als ik me goed herinner is dit de 'stamlunchkroeg' van een forumlid die hier verslaafd is aan de soep.

We hebben ons uitstekend geamuseerd en behoorlijk veel gekocht bij de verschillende shops. We hebben veel plezier gehad en de tijd vloog voorbij. We hebben Jennyfer aan het eind van de middag weer terug gebracht naar haar hotel. Op de terugweg naar de villa nog wat inkopen voor het avondeten gedaan en heerlijk gegeten. We waren behoorlijk 'versleten' en hebben 's avonds lekker een film gekeken. 

Woensdagochtend was Ray zodanig hersteld dat hij ook wel wilde shoppen, hij heeft ons nu al twee dagen met de meeste leuke aanbiedingen zien thuiskomen, dat wilde hij ook. Het was weer een frisse dag maar wel met zeven zonnen© aan een strakblauwe hemel.

Het thema van deze dag bleek 'wachten' . We moesten even langs Alamo op de 192 en daar was een club Portugezen voor ons die het gepresteerd hebben om drie kwartier te doen over het huren van een auto. Na dit debacle zijn we naar de Premium International Drive gereden. Allereerst naar Starbucks, daar waren we wel aan toe, de bestelling opgeven en betalen was geen punt maar het bestelde ook daadwerkelijk krijgen was een enorme uitdaging. Op een gegeven moment ging er iets mis met iemands bestelling en vervolgens liep alles in het honderd. Een gedistingeerde Brit maakte de volgende understatement: 'I think the system has failed'. De drukte bij de shops viel reuze mee, behalve bij Tommy, my goodness wat een rijen. Maar... de aanbiedingen waren te mooi, bovendien hadden we nog een extra kortingskaart van Ina dus met een leuke buit zijn we achteraan aangesloten in de file voor de kassa, dus wachten.Voor ons was een vrouw die een kassabon had van een meter en een lading tassen die je niet met twee handen kon dragen. Ze had een buggy en aan de handvaten hing ze alle tassen en... ja hoor, de buggy kantelde achterover. Even was er paniek maar er bleek geen kind in de buggy te zitten, ze gebruikte het ding alleen als boodschappenkarretje. Voorlopig zijn we nu even uitgeshopped!

In de nacht van woensdag op donderdag heeft het hard gevroren, de daken waren wit en de auto dik onder het ijs.

In de loop van de ochtend ging de temperatuur snel omhoog en hebben we onze shopbenen rust gegeven en heerlijk in de zon gelezen.

Mijn leven met en zonder Keith (autobiografisch)

Vandaag weer een vrolijke bijdrage van onze gast columniste Léonine: 

De afgelopen dagen iedere ochtend wakker geworden naast Keith. Wauw wat een man!! Ik sta er mee op en ik ga er mee naar bed! Boeiende persoonlijkheid! En hij wil me maar niet loslaten ;-)! Lig ik op m'n zonnebed, hij ook, ben ik in de kamer, hij ook, ga ik slapen, hij ook! 'k Weet niet wat me overkomt!! Ok, het is bepaald geen straf maar toch ... Er is natuurlijk ook een leven zonder Keith. Hoewel ook Nieuwjaarsdag draaide voor het merendeel om hem.

Maar daar hebben we maandag verandering in gebracht. Wel samen wakker geworden maar daarna zonder hem met Sonja richting Florida Mall gegaan.

Helaas moest Ray ook verstek laten gaan, nu geveld door een behoorlijke verkoudheid, sneu hoor. We lieten hem goed verzorgd - medelijden is écht niet nodig; hij beschikt over één zeer dedicated private nurse en een ook dedicated assistent nurse - achter en togen richting Mall. Geparkeerd bij Het Florida Hotel -tip van Sonja!- en vervolgens de winkels ingedoken. Nou ja winkels, het bleef uiteindelijk beperkt tot de ons welbekende Macy's en Dillard's. Het was druk, beter zéér druk. Dus meerdere keren de -zeer herkenbare?- ervaring dat browsende shoppers onverwacht tot stilstand komen om zich iets af te vragen. Wat?? Geen idee!!! Maar 't houdt wel op en leidt tot de nodige 'bijna-botsingen' en licht irritatie. Maar daar was Macy's. En ja hoor gescoord - sales uiteraard! Vervolgens op naar het food court. Druk, of beter super druk. Geen tafeltje vrij op de hele court.

 

Wij zagen ons al rondcirkelen met 't blad volgeladen ... Maar met Sonja op de stand 'tafeltjesjacht' gaat dat niet gebeuren; in no time een aangename plek!

Met een voedzame lunch in onze maag, mocht Dillard's zich op onze klandizie verheugen. En Dillards means shoes and boots!! Ja hoor, gescoord!!!

Nee, niet één paar dat bestaat uit een rood en zwart exemplaar maar ... juist!  Als Sonja zegt: "Nou, ik heb wel teckelpootjes", dan voelen die van mij vaak hetzelfde

en is dat het sein dat we onze 'shopping miles'  voor die dag weer hebben gemaakt en huiswaarts keren

Bovendien was Ray alleen thuis dus: richting villa. De 'buit' geshowed én goedgekeurd door Ray. Keith was in geen velden of wegen te bekennen. Vast weer aan het componeren. Dat vindt 'ie leuk en daar is 'ie bepaald goed in. Luister maar eens naar deze compositie: http://www.youtube.com/watch?v=ZzlgJ-SfKYE

Na een gezellige borrel, lekker gegeten, heerlijke dumbofilm gekeken en toch maar weer met Keith gaan slapen. Het leven is goed!

Oudejaarsavond en een onverwachte striptease

We kunnen er niet langer omheen, het z.g. lummelproces, wordt noodgedwongen mede opgelegd door een blessure die Ray in de sportschool heeft opgelopen. Enthousiast kwam hij vorige week terug van een paar uur sporten: "ze hebben hier zo'n geweldig apparaat, dat kennen ze in Nederland niet".  Dat enthousiaste was er snel af toen in de loop van dag z'n knie pijnlijk dik werd en hij moeite kreeg met het lopen.  De pijn was heftig en het was heel vervelend voor hubby om niet goed uit de voeten te kunnen. Inmiddels zijn we een paar (rust) dagen verder en heeft Walgreens zijn omzet zien stijgen door het aantal gekochte bandages en pillen. We kregen op een bepaald moment toch het stille vermoeden dat de situatie enigszins werd uitgebuit, de huishoudelijke bijdrages waren tot nul gereduceerd. Uiteindelijk hebben we een ultimatum gesteld, "als het morgen niet een stuk beter gaat dan ga je naar de dokter". Hij knapt totaal onverwacht zienderogen op dus ik vermoed dat de walk-in clinic links blijft liggen.

Even terug naar oudejaarsavond, we hebben een heerlijk buffet klaargemaakt. Dat was een makkie als je ziet hoe goed de villa is uitgerust. We hebben genoten van een erg gezellige avond met de nodige humor, Brits en Nederlands.

Om 21.50 uur hoorden we wat geluid buiten, het bleek om vuurwerk te gaan. Zo heftig, een klapperjes pistool was er niets bij  . 

We hebben uiteraard op CNN naar 'de bal' op Times Square gekeken. Tot onze (en de rest van Amerika) stomme verbazing begon de co-presentatrice Kathy Griffin een striptease waarmee ze Anderson Cooper duidelijk in verlegenheid bracht. We hadden niet de tegenwoordigheid van geest om een foto te  maken, je moet het doen met het linkje van het artikel uit onze eigen Telegraaf. 

foto’s genomen van de TV

                                

        

Om middernacht met heerlijke pink champagne elkaar het allerbeste voor 2012 toegewenst. Buiten ‘barstte’ opnieuw een heel bescheiden vuurwerk los, zo relaxed, geen enkel vergelijk met de 'oorlogsknallen' die Den Haag altijd teisteren.

Uiteraard mogen jullie van ons een typische Haagsche nieuwjaarswens 'verwachtuh'.

Bij deze:

Vanaf dinsdag gaan de temperaturen een ‘klein’ dipje maken, zelfs nachtvorst, maar voor ons is dit het z.g. 'dipje' dat we zo nodig hebben, we gaan eindelijk naar de sales en… shoppen.