Merry Christmas ...

We hebben weer een fijne week achter de rug en genieten met volle teugen van het relaxte Floridiaanse leven. We hebben het 'druk' met van alles, gaan gezellig uit eten, maar met evenveel plezier eten we gewoon 'thuis'.

Afgelopen zondag zijn we eerst naar Lake Tohopekaliga, zeg maar Lake Toho gereden. Het is een prachtig gebied en heel populair bij vissers.
Het is toch wel handig dat er een duidelijke waarschuwing staat, kom vooral niet in de verleiding om daar te zwemmen.

                             

 
Vervolgens zijn we naar Celebrations gereden waar we natuurlijk een rondje rond het meer hebben gelopen. Dit is toch wel het ultieme Amerika gevoel op zondag.

Daarna hebben we natuurlijk wat gedronken op een terras met uitzicht op deze 'besneeuwde' winkel, het was overigens 29 graden.

Maandag was het weer stralend, Ray, de bikkel, vertrok naar de sportschool en ik naar de lanai waar ik amechtig op een zonnebedje heb liggen afzien met boeken, tijdschriften en koele drankjes.

Hubby wilde deze week naar Outdoor World, zijn snoepjeswinkel, daar kan hij uren zoet zijn met het snuffelen naar allerlei onduidelijke visspullen, hij koopt het en is er dan erg blij mee.

Terwijl hij bij Outdoor world was heb ik in het naastgelegen Artegon v/h Festival Bay een kijkje genomen. Ik ben niet enthousiast, het is een sfeerloze grote hal, het lijkt wel een jaarbeurs waar standjes zijn opgebouwd. Het zijn wat artistiek aandoende 'shops' met oninteressante prullaria. Ik zag ook een klein tattoo bedoeninkje. Het was overal compleet uitgestorven, kijk maar:

Natuurlijk zijn we daarna even overgestoken naar de Prime outlet waar we een tijdje hebben doorgebracht. Die outlets zijn het niet voor ons, we vinden de Malls veel fijner om te winkelen. Meer keuze, nieuwere collecties en vooral minder rommelig. In ieder geval geen horkerige latino's die met grote koffers lopen te zeulen en tegen iedereen op botsen.

We hebben ook verkoeling gezocht in Aquatica, het was er nog steeds erg rustig. Dit weekend beginnen de kerstvakanties en zijn we even niet meer in de parken te vinden.

Omdat hubby een haircut nodig had, zijn we vrijdagmiddag naar de Florida Mall gereden, fout, fout, fout. We hebben er bijna anderhalf uur over gereden, zoveel files.

Terwijl Ray door Enzo onderhanden werd genomen liep ik watertandend naar Carlo's bake shop in de hoop zo'n cannoli te kunnen bemachtigen, helaas was ik niet de enige. Er staan nu zwarte rollinten om de rijen klanten in goede banen te leiden.
We wachten wel tot januari ...

Ik heb wel een menu te pakken gekregen, daar kijk ik af en toe verlangend naar *kwijl*

Overigens heeft de nieuwe foodcourt een nieuwe naam en wordt nu deftig 'Dining pavilion' genoemd. Het ziet er mooi uit en is een behoorlijke verbetering ten opzichte van de oude foodcourt.

De Sushi Garni in het midden van de mall is definitief gesloten en wordt nu afgeschermd door grote zwarte gordijnen. Jammer, het was een vrolijke en leuke 'tent' zo in het midden van de mall.

Zaterdagmiddag hebben we met Ton en Lidy nog even een rondje Disney Springs gelopen, natuurlijk bij Ghirardelli een chocolaatje gegeten. De renovatie is nog in volle gang maar je ziet steeds nieuwe shops, het wordt een gezellig gebied.

Wat we deze week gaan doen zien we wel, we hoeven niets te plannen, we zien het wel.

Vanuit Florida wensen we jullie heel prettige kerstdagen, geniet ervan met ieder die je lief is!

Wat een heerlijke week ...

We zijn alweer een week in Florida en wat hebben we een heerlijke week achter de rug. We hebben zoveel geluk met het weer, het is warm en zonnig. Alle records worden gebroken.
We hebben onze buren links en rechts weer begroet, natuurlijk bijgepraat en de Hollandse geschenkjes gegeven. Wat een aardige mensen, daar hebben we het echt mee getroffen, dat is toch wel een voordeel van een vakantievilla in een woonwijk.

Allereerst moesten we maandag even naar de Florida mall, we hadden echt een dringende boodschap te doen. Santa Claus zit weer op zijn jaarlijkse stoel, hij was deze keer wakker en goed gemutst.














Van dit ventje werden we zo blij, wat een lieverdje.

Wat het shoppen betreft geldt het volgende, als ik iets koop dan moet iets wat ik mee heb gebracht naar de Salvation Army, je snapt wel waarom mijn koffer zo vol was op de heenweg.

Die auto blijft ons verbazen, als je de deuren opent met de afstandbediening gaan soms de autoramen open. We snappen het niet, er is nergens een knopje dat de ramen in beweging zou moeten zetten. We wachten de volgende verrassing af.

We kregen bezoek van Theo en Cynthia, zij komen ook regelmatig in Florida en we hadden vorig jaar in Seaworld kennisgemaakt, hoogste tijd om elkaar beter te leren kennen. Ze brachten een overheerlijk appeltaartje en donuts mee, het was een gezellige ochtend met dit leuke stel. Ze zijn inmiddels weer naar Nederland vertrokken.

Ook Ina en Arjan zijn langs geweest en we zijn weer helemaal bijgepraat.

Dinsdag stond Seaworld op het programma. Het was zo rustig in het park, we hebben heerlijk om op ons gemak rondgelopen. Natuurlijk was One Ocean de eerste show die we bezochten, daar is niets veranderd.



Vervolgens naar Blue Horizon, zoals altijd een feestje met de vrolijke dolfijnen. Inmiddels zijn ook de twee Pilot Wales getraind en doen dapper mee in de show, ze krijgen veel aandacht en erg leuk om te zien.

Het acrobatische gedeelte was een teleurstelling, de duikers, incl. de ‘boze mannen’ zijn er niet.  De mooie papegaaien lady staat op de grond haar kunstjes te doen en dat is toch anders dan wanneer ze hoog boven grond ‘zweeft’. Het sprookje heeft hierdoor haar charme verloren.

Dit zien we dus nu even niet meer …

Natuurlijk heb ik gevraagd waarom dit spectaculaire gedeelte van de show geschrapt is. De technische installatie voor de acrobatische onderdelen, krijgt een uitgebreide onderhoudsbeurt en kan niet dus gebruikt worden. De werkzaamheden lopen uit en het is niet bekend wanneer dit onderdeel weer deel uitmaakt van de show, ik hoop toch wel heel snel want het is toch een gemis.

Het park is weer prachtig versierd.

Seaworld geeft zijn annual passholders ieder jaar een kadootje en dit jaar is het een heel mooi glazen ornamentje. Overigens doen Busch Gardens en Aquatica dit ook, Seaworld parcs doet aan klantenbinding :-).

We hebben ook kennis gemaakt met Jaap, die bleek met zijn vrouw Silvia tegenover ons in een villa te zitten, altijd leuk om ervaringen uit te wisselen. Ze zijn zaterdag weer naar Nederland gevlogen.

Verder hebben we de rit naar Busch Gardens gemaakt en weer genoten van dit mooie park. Ook hier super rustig, we hebben een ritje met de Serengeti railway en de skyride gedaan, rustig gelunched en rond gewandeld. Er is een wervelende Kerst dans- en zangshow, Christmas Celebrations, de moeite waard.

Busch Gardens heeft een Christmas Town die is in de weekenden in de avond open, dat staat nog op ons lijstje.

De kleine neushoorn en de jonge gorilla zijn vertederend en de hippo zwemt heen en weer.

Omdat het zulk mooi weer is en echt warm zijn we vrijdag naar Aquatica geweest en heerlijk onder parasol geluierd en aan de kleur gewerkt.

Slapen is nog steeds een dingetje, om 4 uur ben ik klaar wakker, ga dan maar even op FB kijken, een wordfeud woordje leggen of chatten, daar heb nog nooit zo lang last van gehad.

Vandaag was het erg warm en zaterdag is natuurlijk een lummeldag, Ray vond vanochtend Engelse premier league wedstrijden op de tv en ik heb me geamuseerd onder de lanai met een boek, tijdschriften en tablet. Oh ik geniet hier zo van...

Daar zijn we weer ...

Niets veranderlijker dan een mens. Had ik vorig jaar mijn blog afgesloten met de melding dat het de laatste was, nu kriebelt het toch aan alle kanten. Wil ik echt niet terug kunnen lezen over de overwintering die nog komen gaat, ja natuurlijk wil ik terugkijken, het is zo bijzonder om de koude Nederlandse wintermaanden te ontvluchten in het heerlijke Florida.

Omdat ik niet van plan was te bloggen zijn er, behalve onderstaande, geen foto’s onderweg gemaakt, maar lange leve internet afbeeldingen ;-).

Afgelopen zaterdag vertrokken we met United via Chicago naar Orlando. De taxi haalde ons op tijd op en even na achten meldden we ons bij de balie van United. Online inchecken was niet gelukt, we hebben beiden een nieuw paspoort dus ook een nieuwe Esta en dan ben je meestal gewoon aan de beurt.
Het was rustig op de luchthaven, we konden meteen bij de speciaal voor Amerika security wassen neus (heeft u de koffer zelf ingepakt enz.) doorlopen, maar het was wel grappig want de dame die dit uitvoerde was een Engelse uit dezelfde streek als Ray, dat schiep meteen een band en veel vrolijkheid. Het inchecken ging vlekkeloos en 10 minuten later konden we door de algemene security.

Altijd gedoe, laptop, tablet enz uit de tas, riem af, vestje uit enz. enz. Maar ook dat liep gesmeerd en we gingen op ons gemak koffie drinken. Op het moment dat ik mijn portemonnee uit de tas haalde drong het tot me door, mijn laptop, tablet en sjaal lagen nog in het grijze bakje bij de security, die had ik dus stomweg vergeten mee te nemen. Snel naar beneden en bij de luchthaven informatie deed ik buiten adem, als een gestreste kip mijn verhaal. De man was zo vriendelijk en kalmerend, ik wist nog door welke poort we waren gelopen en hij belde meteen. Gelukkig was de bak gevonden, op verzoek beschreef ik merk en kleur en 5 minuten later kwam iemand het brengen. Ik kon de man wel zoenen zo blij was ik.

Het boarden verliep snel, het vliegtuig bleek voor minder dan de helft vol, we hadden E+ en die was nagenoeg leeg. We hadden allebei twee stoelen en het scheelt zoveel als je behoorlijk de ruimte hebt.  De vlucht naar Chicago verliep rustig, over het eten valt niets te melden, behalve een overheerlijk chocolade ijsje!

Bij immigrations was één stel voor ons zodat we heel snel naar de volgende gate konden voor onze vlucht naar Orlando. Die vlucht was echter bommetje vol, er was 1 stoel over en die was tussen ons in, dus ook hier zaten we ruim.
Het vliegtuig zal vol baby’s en kinderen die een wedstrijd hielden wie het hardst kon huilen en schreeuwen. Een tweeling naast onze zat, aan de andere kant van het gangpad, heeft gewonnen, wat een decibellen produceerden die kindertjes.

De auto hebben we gehuurd bij Hertz, zij hadden de beste aanbieding, als je drie maanden een auto huurt let je wel op de kleintjes. Hertz had een auto voor ons klaargezet, een Volkswagen Jetta, nou boeien auto’s ons niet zo, maar een VW in Amerika rijden, nee dat wilden we niet. We kregen verschillende alternatieven aangeboden en konden ook uit de Gold rij kiezen, uiteindelijk werd het een nieuwe Ford Fusion, met veel toeters en bellen. Uitstekende service en fijne medewerkers bij Hertz, zij hebben geen enkele verzekering of iets dergelijks aangeboden, in tegendeel, 'you are all set and good to go'.

Voordat we wegreden stelde Ray zijn stoel in en vervolgens de spiegels, op het moment dat hij de spiegels stelde, ging de zojuist ingestelde stoel een eigen leven leiden, naar achter, omlaag, omhoog en eindigde in de oorspronkelijke positie, we begrepen er werkelijk niets van. Twee medewerkers hebben ernaar gekeken en uiteindelijk bleek dat er ergens een geheugen was geactiveerd van de vorige bestuurder. Lang verhaal kort, bepaalde knopjes moeten we gewoon vanaf blijven, allebei!
Vanaf de luchthaven reden we naar de villa, bij de Walmart maakten we een tussenstop om ontbijtspullen en een grote fles wijn in te slaan want die borrel waren we wel aan toe. Om 23.00 uur reden we Country Creek binnen, we waren precies 24 uur op. We hebben heerlijk geproost en zijn gaan slapen. Maar ja zo’n eerste nacht is meestal niet zo’n succes, Ray sliep redelijk door maar ik was veel te vroeg wakker en ben er uitgegaan en heb de electronica ingesteld.

Vandaag hebben we groot ingeslagen bij de Dollar Tree en Walmart, daar waren we wel even zoet mee. Vanmiddag hebben we heerlijk op de ligbedden in de zon gelegen, dommelend en dromend dat we nog drie maanden hebben!

Het is mooi geweest …

De laatste week voor het vertrek naar huis was wat onrustig. We deden een laatste shoppingronde. Natuurlijk stond Seaworld nog op het programma. Daar genoten we zoals altijd van het park en de dieren. Het park was vergeven van de Braziliaanse tieners, maar het lijkt of ze instructie hebben gekregen, ze zijn wat rustiger, dringen niet zo voor en zeggen zelfs ‘excuse me’ als ze op je tenen trappen. 

De shows waren werkelijk bomvol, dat komt de sfeer wel ten goede.


We zijn naar Busch Gardens geweest voor een show van The Diamonds, we hadden er nog nooit van gehoord en wat ons betreft laten we dat zo. Het waren weliswaar professionals die een gelikte show neerzetten, in prachtige diamond schitterende outfits, maar het was té gedateerd. Ze hadden overigens genoeg fans want de zaal brulde mee met songs waar wij nog nooit van hadden gehoord. 

We hebben nog heerlijk door het park gelopen en genoten ...

 

  

Sneller dan verwacht was daar de inpakdag, we vroegen ons werkelijk af hoe alles in de koffers zou passen. We besloten een aantal kledingstukken naar de Salvation Armee te brengen, dat gaf weer wat ruimte. We kregen het voor elkaar en bleven keurig onder het voorgeschreven gewicht.

Vrijdagavond zijn we voor afscheidsdiner gaan eten in The Red Lobster. Dat was op zijn minst een bijzondere ervaring. We werden direct naar een booth gebracht en de menukaarten werden bij ons neergelegd. Normaal gesproken komt dan de waiter/waitress, stelt zich voor en vraagt wat je wilt drinken. Iedereen rende ons voorbij maar niemand vroeg wat. Na een minuut of tien vroegen we een voorbijrennende waitress of iemand ons zou bedienen. Het meisje schrok zichtbaar en vroeg of niemand nog bij ons was geweest. Wij gaven een ontkennend antwoord en zij verontschuldigde zich en nam de bestelling op voor de drankjes en ook meteen voor het eten want we hadden zoveel tijd gehad dat we onze keuze hadden bepaald. De manager kwam aan onze tafel en ook hij verontschuldigde zich voor de vertraging, hij zou persoonlijk voor ons zorgen want dit had nooit mogen gebeuren. Nou prima, ons eten kwam en we keken enigszins verrast naar onze borden, we kregen beiden niet wat we hadden besteld.  De manager liep langs en vroeg of alles naar wens was, nou … we hadden wel vreemde gerechten gekregen. Hij nam beide borden mee en na enige tijd kwam uiteindelijk ons bestelde eten. Wederom met uitputtende verontschuldigingen. We hebben bijna een jaar de tijd om te bedenken of we daar nog gaan eten




Zaterdag hebben we afscheid genomen van Anna en Rudy en in de middag reden we naar de luchthaven voor onze vlucht naar Dublin. Ik had vrijdagavond ingecheckt en was zo blij dat ik twee stoelen, op het rijtje van vier, kon vastleggen achter de bulkhead. Tot onze stomme verbazing was het echter een rijtje van drie stoelen, er stonden 4 nummers boven maar er waren echt 3 seats. Op één van de stoelen zat een jonge moeder met een krijsende baby. Ze zei dat een babymandje aan de bulkhead zou worden bevestigd en die zou tot halverwege de middelste stoel komen en dus nagenoeg op je schoot. We konden gelukkig ruilen en de baby heeft de gehele vlucht gehuild. In Dublin ging de overstap prima en binnen no time waren we in Amsterdam. De taxi was er en vliegensvlug waren we thuis.
We kunnen terugkijken op drie heerlijke maanden, we genoten van de zon, de parken, gezellig gezelschap en alles was het heerlijke Florida te bieden heeft. We voelen ons bevoorrecht om zo lang daar te verblijven, de tijd is voorbij gevlogen.

Ik wil jullie bedanken voor het meelezen, de leuke reacties op het blog of Facebook. Dit was mijn laatste reisverslag, ik heb er altijd veel plezier aan beleefd om de belevenissen op te schrijven en ik lees ze ook regelmatig terug. Maar ik ga er nu mee stoppen, drie maanden Florida is toch anders dan drie weken. Alles is al eens beschreven, soms doen we gewoon helemaal niets en dan valt er weinig te vertellen.

Nu is het tijd om te gaan genieten van jullie reisverslagen, ik wens iedereen een fijne februari-, voorjaars-, zomer-, herst- of kerstvakantie, geniet ervan!