Come a little bit closer ...

Allereerst wil ik iedereen bedanken die een reactie achterlaat op het blog of Facebook, het is fijn te weten dat ik al die verhalen niet voor niets zit te verzinnen ;-).

Het is niet te geloven maar we zijn al zes weken in Florida, precies op de helft.  Ook deze week hebben we ons goed vermaakt.
Zondag hebben we weer eens een wandeling bij Lake Toho gemaakt en daarna een rondje downtown Kissimmee gelopen.

Dat laatste is niet echt spectaculair, Amerikaanse stadjes zijn niet bruisend op zondag.

In Busch Gardens traden deze week, in het kader van de Real Music series, Jay and the Americans op. Voor degenen die zich dat herinneren:

Come a little bit closer

You're my kind of man
So big and so strong
Come a little bit closer
I'm all alone and the night is so long enz enz

Hij krijgt haar niet, dat snap je wel! De heren gaven een perfect concert, speelden hun hits en ook een aantal songs van anderen. Roy Orbison's Pretty Woman vond veel bijval. De sound is eigenlijk nog zoals het was, uitstekende stemmen een genot om naar te luisteren.

Een show neerzetten kun je wel aan de Amerikanen overlaten, het is altijd gewoon af, alles klopt.
Het was een heerlijk concert. Na afloop was er een meet en greet, wij verlieten bijna als laatste het theater en zagen de heren staan.
Ik pakte mijn kans en complimenteerde ze met hun geweldige optreden, *slijm, slijm*. Ik wilde wel wat meer kletsen dus vertelde dat we uit The Netherlands kwamen. "Guys, riep Jay, she is from The Netherlands, "wow" riepen ze in koor en natuurlijk komt dan Emsterdem als eerste ter sprake. We hebben heel leuk met elkaar gesproken, het zijn bijzonder aardige mensen!

Busch Gardens doet veel voor zijn pashouders. Zij krijgen in januari per persoon '10 bucks', die je in de restaurants of winkels van Busch Gardens kunt besteden.
 
Na de lunch, betaald met onze bucks,  keken we in the Dragon fire naar het optreden Treasures of the Mirage. Een prachtige show met o.a. buikdanseressen, de mannen keken hun ogen uit   

Mooie show met mooie mensen in prachtige kostuums.

Sprookjes uit 1001 nacht!

Het was wel een showbizz dag, want vervolgens zijn we naar de Detroit sound van de motor city groove geweest.

Een spetterend optreden ...

Natuurlijk hebben we ook weer naar de dieren gekeken en de Skyride gedaan.

Deze week stond ook Seaworld weer op het programma, altijd een fijne middag. De dolfijnenshow Blue Horizon is nog steeds de ingekorte versie, dat is wel jammer.

Op de tribune had ik toch zoveel sjans, er werd lief naar me gelachen, mijn hand werd steeds gepakt, het was liefde op het eerste gezicht, wat een schatje, *smelt*.

De dolfijnen zijn altijd vrolijk!

De pilot whales springen al dapper mee, de ander is buiten beeld:

Vervolgens de petshow:

 en tot slot ...

Het was heel rustig in Seaworld, de laatste One Ocean show in het Shamu stadium was slechts een kwart gevuld, dat hebben we nog nooit gezien. Het was weer een mooie show, de orca's hadden er zin in. 

Helaas geen foto's mijn telefoon is vol, eerst een SD kaart halen, I know, had moeten luisteren en al veel eerder moeten doen! Dit is een 'archief foto'.  

Zaterdag moesten we richting Orlando International Airport. Je kunt geen auto huren voor drie maanden, dat moesten we verdelen in twee perioden van 6 weken en vandaag, zaterdag was de inlever- en ophaaldag. Het is altijd vreemd om luchtig gekleed naar de luchthaven te rijden en ook feestelijk, want we hoeven helemaal nog niet te vliegen, we gaan weer lekker terug. Het was druk, het is Martin Luther King weekend en de Amerikanen komen in grote getale een weekendje Disney 'doen'.

Hoe vaak zullen we de rental car return afslag al hebben genomen, die precies links in dat rothoekje zit, nou vandaag niet, we reden er gewoon straal voorbij. Toen begon de ellende, we kwamen voor slagbomen te staan die niet openden, naast ons wel maar die van ons niet. Uiteindelijk de alarmbel ingedrukt die we opeens zagen en een barse stem vroeg door de intercom naar ons nummer. Beste stem, we hebben geen nummer we zijn de afslag voorbij gereden. Hij vond ons maar stom geloof ik, maar goed hij vertelde hoe we moesten rijden en de slagboom ging open. We reden langs de aankomsthal en kwamen bij de volgende slagboom, maar we hadden het nu door en drukte maar direct op de alarmbel, hetzelfde verhaal. We reden een rondje airport en uiteindelijk kwamen we bij Hertz.

Het inleveren verliep gesmeerd en onze nieuwe rental stond al klaar. Oh wat zijn we executive, je naam staat boven de toegewezen auto. 

Er stond een 'laag bij de grond(se)' knalrode auto, niet echt mijn keuze maar de alternatieven waren niet veel beter. We kunnen komende week de auto wel omruilen vertelde de Hertz medewerker. Auto's interesseren ons niet zo, maar of we deze 6 weken volhouden is de vraag, wat een stugge auto. Ray vindt dat hij wel pittig rijdt, je voet op het gaspedaal en je spuit weg,  maar we kijken het even aan. Dit is het rode monster:

Tja en dan nog even dit. We hebben vóór de kerst de garagedeur met de auto geraakt en beschadigd. Natuurlijk waren we hevig geschrokken. We hebben direct de eigenaar en Mike van het management bureau ingelicht. 

Na de kerst heeft een herstelbedrijf de schade opgenomen en bleek dat een geheel nieuwe deur moest worden geplaatst. Een aardige kostenpost, wij hebben de schade aangericht dus daar zijn we dan ook verantwoordelijk voor. 

Wat zijn we blij met onze reisverzekering, het bleek gedekt en de afhandeling verliep soepel en snel. We hadden het geld zelfs al voordat de deur was vervangen. Dan realiseer je je pas hoe belangrijk een goede verzekering is. Omdat het goed is afgelopen een foto van de nieuwe deur.

In Nederland is het winterweer en valt er her en der sneeuw, vervelend voor de een, plezier voor de ander.

We gaan beginnen aan de tweede helft van onze overwintering in he Sunshine State!

Busch gardens, music, shoppen, een tearoom en de trein ...

Het was deze week een stuk rustiger op de wegen, we konden ons fileloos verplaatsen, een verademing.

In Busch Gardens begon deze week de Real Music Series, golden oldies komen de snowbirds entertainen. De line up is voor elk wat wils en sommigen zijn echt voor mijn tijd, maar shows in Amerika zijn altijd een feestje, dus we gaan er weer voor.

We begonnen deze week met de show Ricky Nelson remembered, zijn tweeling zoons Matthew en Gunmar Nelson treden nu op met zijn songs. Ze vertellen over hun vader, die ze vanzelfsprekend de hemel inprijzen en op hetzelfde level zetten als Elvis Presley, whahaha. Er wordt veel te veel gepraat, eigenlijk niet eens zo erg want van hun zangkwaliteiten was ik niet erg onder de indruk.

Tot onze verbazing zagen we dat ook The Platters optraden, dit was nergens aangekondigd en dat was een aangename verrassing. Deze groep zette een geweldige show neer, geen noot werd vals gezongen en the outfits waren perfect.

Natuurlijk tussendoor nog lekker rondgewandeld, het was weer een prima dag in Busch Gardens.

Het was weer eens hoog tijd om te shoppen en we kozen deze keer voor een mall waar we nog nooit waren geweest, de Orlando Fashion Square mall.
Het was erg stil, maar de shops hadden leuke deals en we zijn goed geslaagd voor weinig. De entourage is heel apart.

Jaren geleden zijn we eens in Mount Dora geweest, we vonden het de hoogste tijd voor een hernieuwde kennismaking.

Nadat we de auto hadden geparkeerd vroeg een wat ouder stel aan ons, zomaar out of the blue, waar we vandaan kwamen. Nadat we over The Netherlands hadden gesproken vroegen ze wat ons naar Mount Dora bracht. Vervolgens gaven ze leuke shopping- en restaurant tips. Dat is toch zo fijn in dit land, je staat gewoon tien minuten met wild vreemden te praten.

We besloten eerst te gaan lunchen en kwamen langs The Windsor Rose and Tearoom, dat leek ons wel wat. We gingen naar binnen en waanden ons in Engeland, een echte Engelser dan Engelse tearoom, geweldig!

Wat een geweldig leuk restaurant, de foto's spreken hopelijk voor zich. Ray voelde zich in zijn element en bestelde spontaan tea (die kwam onder een heuse teacosy) en een cornish pasty, ik ging voor een heerlijke sandwich. Het fotograferen van voedsel is een vak apart, dus de foto van de pasty komt van internet.

Daarna zijn we naar het meer gelopen en op straat werd een baby gefotografeerd, we begrepen de locatie niet zo goed, maar het was een schattig plaatje.

Vervolgens zijn we aan boord Orange Blossom Cannonball train gestapt, die rijdt van Mount Dora naar Tavares, volgens de machinist is Tavares het geografische hart van Florida.
Onderweg zagen we van alles, van prachtige huizen tot trailerparken, autosloperijen en onduidelijke zaken.

De trein stopt drie kwartier in Tavares en we hebben even rondgelopen bij het meer en het park dat daar ligt.

In het park zijn diverse priëlen en daar werden kinder verjaardagen gevierd, heel apart om te zien en zo efficiënt ze hebben in ieder geval geen rommel thuis.

We hebben een gezellige week achter de rug en we kunnen haast niet geloven dat we hier al weer vijf weken rondlopen. Het goede nieuws is dat we nog even mogen blijven.

Hello 2016 !

We zijn inmiddels vier weken in Florida. Alle feestdagen zijn achter de rug en dit weekend zullen (hopen we) de toeristen vertrekken en wordt het wat rustiger.

Toch hebben we afgelopen week de drukte op de snelweg 4 getrotseerd en zijn naar Blue Spring State Park gereden. Bij de ingang wordt altijd aangegeven hoeveel manatees in de ochtend zijn geteld en de teller stond op 0. Dat hadden we nog niet meegemaakt. Het is (was) nog zo warm dat de manatees geen noodzaak hebben naar het warme water van Blue Spring te gaan.
Het is een prachtig park en we hebben heerlijk gewandeld en genoten van de mooie natuur.

Inmiddels richt de Walmart zich alweer op het volgende, Valentine's day. Ze zijn in ieder geval niet te laat.

Had ik al gezegd hoe warm het deze week was, alle records zijn gebroken. Inmiddels is een koufront aangekomen en zijn de temperaturen gekelderd en wordt er helaas wat regen verwacht.

Op diverse blogs had ik gelezen over het Audubon Center for birds of pray in Maitland. Dit is een opvangcentrum voor roofvogels. Gewonde vogels worden daar opgevangen, krijgen medische verzorging en zodra ze zijn opgeknapt worden ze zo mogelijk weer teruggezet in de natuur. Als dat niet mogelijk is dan blijven ze daar of worden bij een dierentuin ondergebracht.
Deze opvang is afhankelijk van giften en draait geheel op vrijwilligers, wat een gepassioneerde mensen. Ze hebben veel kennis en spreken met zoveel liefde over de vogels, heel bijzonder.

We raakten aan de praat met deze vrijwilliger en hij vroeg heel belangstellend waar we vandaan kwamen en hoe we zo in Maitland beland waren. Hij vertelde vervolgens geanimeerd en met kennis van zaken over alle vogels in het centrum. Na een tijdje vroeg hij opeens of we één van de vogels van dichtbij wilden zien. Ja dat wilden we natuurlijk. Hij vroeg naar onze voorkeur en ik antwoordde dat we dolgraag the bald eagle, het symbool van de Verenigde Staten wilden zien. Hij werd helemaal blij, wat een schat van een man.

Deze wijze dame zat er zo lief bij.

                                                                    Deze foto is van internet

We hebben genoten van de vogels, de omgeving en de passie van de vrijwilligers!

Oudejaarsavond hebben we samen in gepaste dronkenschap doorgebracht, om 8 uur openden we de champagne en we hebben er lekker van genoten. Het vuurwerk in Country Creek was weer oorverdovend, om 10 uur een paar vuurpijlen en om 11 uur was de wijk donker *gaap*!

Op nieuwjaarsdag hebben we genoeglijk met onze overbuurtjes gebrunched en daarna de Citywalk gelopen. Dat klinkt sportief maar het is een gezellig uitgaansgebied bij Universal Studio's en die walk is geen enkele inspanning!

Zaterdag was de one day sale bij Macy's, er waren weer uitstekende deals en we zijn goed geslaagd.
Op de kids afdeling stonden drie prinsessen waar de kinderen mee op de foto konden, het was erg grappig, drie leuke knullen stonden daar de boel te entertainen!

Macy heeft toch een bijzondere plaats voor hun Human Resources afdeling, tussen de matrassen en de toiletten 

Zo is er weer een week voorbij gevlogen waarin we volop van het warme weer hebben genoten, actief zijn geweest en ook weer ongegeneerd hebben geluierd, wat een leven!

Voor de meesten van jullie gaat een nieuwe werkweek beginnen met nieuwjaarsrecepties en eindeloze nieuwjaars wensen al dan niet met drie zoenen. Have fun, wij doen wat anders!