The windy city – 10-10-10

Wist je dat Chicago niet zo genoemd wordt vanwege de wind maar door politieke windbuilen, dat hebben we gisteren gehoord tijdens onze hop-hop trip. Maar laat ik bij het begin beginnen. Gisterenochtend werd ik wakker met een wattenhoofd en een enorme snotneus, dus ja snipverkouden.  Dat was een streep door de rekening, maar ja pillen erin en vervolgens heerlijk ontbeten bij de Corner Bakery. Oh wat is Chicago anders dan Florida, de straten bomvol, ook vanwege de marathon. Overal zie je aankondigingen voor de 10-10-10 marathon.

Wat een stad, geweldig, overweldigend, architechtonische hoogstandjes, de stad geeft energie.

Zoals gezegd we hebben de hop=on hop off tour gedaan, het was fantastisch weer dus we konden heerlijk boven in het zonnetje genieten van de bezienswaardigheden van Chicago, het geeft een idee van die zaken die we nog willen gaan bekijken deze week.

Dit gebouw zo zo ontworpen dat het lijkt of er een waterval afloopt.

De guide gaf veel wetenswaardigheden, zo vertelde hij dat jaren geleden een enorme brand de stad trof, de verwachting was dat de Chicago river de brand zou stoppen, echter door de vleesverwerkingsindustrie, die al het afval in de rivier loosde, was de rivier zo vet en dreven er zoveel karkassen in  dat de brand vrolijk de rivier overstak. Inmiddels is de rivier en de stad uitermate schoon, een strikt milieuprogramma heeft hier voor gezorgd. We hebben nog een beetje geshopped, maar we zijn er bijna van overtuigd dat we hier geen grote slagen zullen slaan, schoenen van $ 200,— zijn heel gewoon, nou nee, daar kunnen we andere dingen voor doen.

Gisteren hebben we onze plannen moeten bijstellen, het music festival in Millenium park hebben we niet gedaan en ook de plannen om het vuurwerk bij te wonen op de Navy pier heeft het niet gered, dit vanwege het feit dat ik op halve kracht draai door die *&*%$# verkoudheid. We gaan zo naar Millenium park om de sfeer van de marathon mee te krijgen en verder laten we het even afhangen van het moment. Er is zoveel te doen.

Aankomst in Chicago

Vrijdag zijn we vertrokken, op Schiphol een relaxte incheck, koffie, thee en op tijd naar de security. Alles verliep zeer voorspoedig en we vertrokken om 11.05 uur van de gate en om 11.15 uur in de lucht. De vlucht zou een uur korter duren, de verwachtte aankomsttijd was 12,30 ipv 13.40 uur. We zaten achter exit row, prima seats maar  zo ontzettend koud, we waren koud tot op het bot. Touch down om 12.33 uur en een kwartier getaxied (Polderbaan in Chicago? ). Bij de gate aangekomen bleek de slurf niet open te gaan, uiteindelijk waren er, volgens de gezagvoerder, 10 man aan het werk om het probleem te verhelpen en al die tijd stond iedereen in het gangpad te wachten. Het lukte niet. Ja hoor…we moesten weer gaan zitten, bagage in de overhead bins en op naar een andere gate. De tijdwinst was volledig teniet gedaan, heel jammer. Bij immigrations werkte de apparatuur niet mee en heeft het uiteindelijk een uur geduurd voordat we er door waren. Buiten een shuttle naar de city, het was inmiddels rush hour en de chauffeur nam een sluiproute naar de stad ipv de snelweg, leuk en errug hobbelig. Prima hotel, ingechecked en de stad ingegaan, alles staat in het teken van de marathon van zondag, het is beredruk in de stad, maar wel gezellig. Even naar Lake Michigan gelopen waar op de boardwalk sportieve mensen, joggen, skaten, zwemmen enz. We hebben onderweg een fles wijn gekocht en op de kamer een heerlijke pizza gegeten. Om 21.00 uur ging het licht uit (4 uurin Nederland, 7 uur tijdverschil) en na een onrustige nacht tot 06.15 uur uitgehouden. We gaan lekker ontbijten en ons plan voor vandaag trekken. Het is fantastisch weer, stralend en 25 graden.

 

Count down to take off

Nog zes dagen en dan vertrekken we naar Chicago. United heeft al een mail verstuurd dat we ons moeten klaarmaken voor vertrek: “prepare for your upcoming United flight”. Fijn dat ze ons aan het vertrek herinneren! Vertrek 11.15 uur en aankomst 13.27 uur, niet overstappen , naar immigrations en direct naar de stad.

Het hotel geeft wat strubbelingen, het is bomvol in Chicago, vrijdag en zaterdag het Country music festival, zondag de Chicago-marathon en maandag 11 oktober is het Columbus day, hoe hebben we het zo kunnen uitzoeken. We hebben in ieder geval genoeg aktiviteiten en daarbij ziet het weer er veelbelovend uit, zonnig 18 tot 21 graden. Hotel komt ook wel goed (hopen we).

Onze plannen voor de Segway tour zijn er nog steeds.

De afgelopen week is Segway behoorlijk in het nieuws geweest, de eigenaar Jimi Heselden is om het leven gekomen, hij is van een klif afgereden. Heel bizar, mogelijk was hij niet geheel geconcentreerd.

Het zijn eigenlijk maar rare dingen, het lijkt uit de verte op een grasmaaier.

Kwam dit modelletje tegen, lekker stabiel:

 

We willen eigenlijk naar het theater of musical, maar het aanbod houdt niet over, op dit moment is Billy Elliot de enige musical die speelt, op zich een leuk verhaal, we kijken wel als we er zijn.

We hebben ons aangemeld bij de Chicago greeter en inmiddels ook een heel aardige email ontvangen. We hebben onze voorkeur voor het gedeelte van Chicago dat we graag willen zien doorgegeven.

Ook zijn er verschillende mogelijkheden om mooie boottochten te maken, gaan we ook verder uitzoeken.

Bijna vergeten, we gaan uiteraard shoppen, we zitten dan weliswaar op de Magnificent mile, maar gaan nog op zoek naar andere shopping malls, je moet tenslotte ruime keuze kunnen hebben nietwaar!

Nog een paar dagen werken en dan gaan Léonine en ik 8 dagen genieten van Chicago.

Alle foto’s van internet

Chicago here we come!

In de laatste week van onze vakantie in Orlando kwamen Léonine en ik tot de conclusie dat het toch wel heel lang zou duren tot de volgende reis.

We zijn toen gaan bedenken wat we nog zouden kunnen doen in het najaar.

Wel, we hebben enige tijd geleden geboekt, we gaan 8 dagen naar 

CHICAGO

                      

Na enig gepuzzel hebben we tickets gevonden, vliegen uiteraard met United, (die miles hè). Oh wat lijkt ons dat heerlijk, aankomen in Chicago en dan niet naar de volgende gate maar naar het hotel. We hebben gekozen voor het Allerton Hotel gelegen aan de Magnificent Mile, down town Chicago.

                                       

Wat een prijzen als je gewend bent aan Florida!

Een volgende reis wordt Priceline in stelling gebracht, RJ van het Florum heeft aangeboden ons wegwijs te maken en dat aanbod nemen we graag aan. (De tickets zijn er zelfs al maar eerst Chicago).

Op onze aankomstdag vindt in het Millennium Park een Country Music Festival plaats, dat gaan we in ieder geval bezoeken.

In Chicago kent men het fenomeen meet a greeter, dat zijn locals die toeristen gratis hun stad laten zien. Je kunt aangeven welk deel van de stad je voorkeur heeft. Je kunt gaan wandelen of met openbaar vervoer, erg prettig dat je dit kunt overleggen. Je kunt je aanmelden op de site en je afspraken maken. Lijkt ons top!

                         

 

In Chicago kun je een Segway tour doen en dat lijkt ons helemaal te gek. We vragen ons af of het moeilijk is die dingen te berijden, uit de informatie op de site lijkt het mee te vallen, maar ja ze dragen wel helmen. 

                              

Oktober schijnt een goede tijd van het jaar te zijn de temperaturen zijn redelijk, de humidity is normaal en met geluk kunnen we genieten van de Indian summer in al zijn kleuren.

We gaan ons nog verder orienteren op de aktiviteiten en genieten van de voorpret.

Alle foto’s van Internet.

Het is weer voorbij

We zijn weer thuis, de vlucht is in tegenstelling tot de heenreis vlekkeloos verlopen. Vrijdagmorgen was de balie op Tampa airport leeg, we konden meteen de koffers afgeven, ohh wonder, geen overgewicht. Meteen door naar security, ook daar geen wachtrijen. Tampa vind ik persoonlijk een fijne luchthaven, het is er ruim, vriendelijk en meestal niet zo druk. Nog een laatste Starbucks gedronken, iets gegeten en op tijd vertrokken.

By the way, goed nieuws voor de Starbucks fans, er is een nieuwe smaak:

                       

Bij het opstijgen in Tampa heb je zo’n prachtig zicht op de Gulf en de Bay en de lange verbindingsbruggen, die aanblik maakt me altijd wat weemoedig. Het was helaas te heiig voor een goede foto, dus we zullen het met een matig exemplaar moeten doen:

               

De temperatuur op vlucht naar Tampa was zo laag, het was ijs- en ijskoud, alles wat we bij ons hadden werd aangetrokken, dekentjes werden niet verstrekt, daar zit je dan met je bruine kippen-velletje te klappertanden. Uiteindelijk werd de temperatuur iets bijgesteld, maar man o man wat was het koud.

In Washington was het een gekkenhuis, maar ja daar is het altijd druk. Bij de gate zat een groot gezelschap senioren die kennelijk samen een rondreis hadden gemaakt. Ze waren elkaar alvast gedag aan het zeggen, met handdrukken, soms met drie klapzoenen en onveranderd met de kreet: ‘bedankt voor de gezelligheid’, sommigen zagen er absoluut niet gezellig uit maar waarschijnlijk was dat tijdens de reis anders. Het boarden van de vlucht naar Amsterdam verliep rommelig, maar toch op tijd kunnen vertrekken. Rustige vlucht en om 6.45 uur geland, 15 minuten! getaxied. Bij de douane was het bijzonder druk, de mensen stonden tot op de trap. Er was net een toestel uit Singapore geland. We hebben lang op de koffers moeten wachten. De groep senioren greep deze gelegenheid aan en bedankten elkaar opnieuw voor de ‘gezelligheid’, zal een bijzondere reis geweest zijn, maar ze hadden het kennelijk erg leuk gehad en dat is het belangrijkste.

De douanecontrole was intensief, veel koffers moesten open.

Wij hadden grootse plannen om 2 dagen naar Miami te gaan, de weersvoorspellingen waren echter niet al te best en als we gingen wilden we uiteraard het meeste eruit halen. Daarnaast hadden we het erg naar ons zin in Davenport en viel er nog genoeg in de omgeving te doen. Maar het belangrijkste tijdens onze vakanties is altijd: ‘alles mag, niets moet’. We ‘moesten’ niet naar Miami en hebben het dus laten vallen, dat komt nog wel eens.

Nog even terug naar de vreselijke vlucht van Washington naar Tampa op 14 mei. We kregen van United een mail (geen standaardmail) waarin de details van het oponthoud van de vlucht werden beschreven en hoezeer ze dat speet, we kregen als compensatie 7000 miles, leuk meegenomen.

Kerstmis en oud en nieuw vieren mijn man en ik in Florida, maar of ik zo lang kan wachten om weer naar Amerika te gaan is twijfelachtig. De reizen die Léonine en ik samen maken zijn wel heel speciaal en we zijn heel sneaky aan het onderzoeken of in het najaar nog iets mogelijk is, geen Florida, maar een citytrip, nee geen New York. We laten het nog weten.

Voor nu wordt het weblog even gesloten, nogmaals dank voor alle leuke reacties. De komende tijd gaan velen op vakantie en kan ik mijn hart ophalen aan jullie reisverslagen.

                   

Daytona beach life

De oostkust van Florida hebben we jaren geleden voor het laatst bezocht. De Gulfcoast vind ik mooier en de golf van Mexico warmer ook qua kleur (laten we hopen dat dit zo blijft en de oilspill onder controle komt). De Atlantische oceaan is van een andere schoonheid, woester, grijs en heftige golven. Maar het was de hoogste tijd voor een hernieuwde kennismaking. Vroeg op weg, het was weer een stralend warme dag. In Daytona kom je langs het wereldberoemde enorme International Speedway stadium waar de Nascar races plaatsvinden.

 

Foto van internet.

Op de boulevard van Daytona zijn diverse toegangen en zijn we het strand opgereden, wat een aparte belevenis, cruisen over het strand.

Rustig rijdend over het (gelukkig) harde zand.

Drankjes en ijsjes worden langs gebracht.

Het was heerlijk, een fors briesje zorgde ervoor dat het goed was uit te houden, dat briesje echter zorgde ook voor een zandverstuiving, het zand zat overal tot in je neusgaten, oren en andere plaatsen waar je dat niet zou verwachten. Maar een kniesoor die daarop let, vandaag moest aan de kleur gewerkt worden en dat is gelukt.

Voordat we als kreeften konden gaan optreden zijn we tijdig uit de zon gegaan en richting Merritt Island vertrokken. Merritt Island behoort bij Kennedy space centre en is een beschermd natuurgebied waar je het wildlife kunt spotten. Mooie rit door het natuurgebied en geweldige views op de Atlantische oceaan.

Je kunt hier ook een blik werpen op Cape Canaveral.

Vandaag is onze laatste dag, morgen vertrekken we naar Nederland. Wat is dit snel voorbij gegaan. We zullen nog een laatste shopping tour doen, vanmiddag on line in checken, de restjes opmaken en verder zien we het wel. Op dit moment zijn we samen aan het bloggen, Léonine op de vaste PC van de villa, dat ding is een drama, zo ontzettend traag, geregeld hoor ik haar vreselijke kreten van ongenoegen slaken.

We hebben zoals altijd enorm veel plezier gehad, veel gelachen, veel gepraat en goed geshopped.

Het volgende blog komt vanuit Nederland, vandaag gaat het er niet meer van komen.

Ik wil Emily en Lea en iedereen die dit weekend vertrekt, alvast een goede vakantie toewensen, de aswolk is verdwenen dus niets staat een ongestoorde vlucht in de weg. Geniet ervan.

De reacties heb ik echt heel leuk gevonden, iedere keer toch spannend om te kijken óf en wie er heeft gereageerd. Bedankt daarvoor!

Time flies…

Vanmorgen landde bijna een hetelucht ballon in de tuin. Deze was zo dichtbij dat we het geblaas konden horen en de mensen in het mandje konden zien. Kennelijk is hier dichtbij een vertrekplaats.

Leuk om te zien, prijzen op internet opgezocht maar dat is niet mis. We zien die ballonnen alleen rond een uur of 7 ‘s- morgens en dan de rest van de dag niet meer,

Het was stralend zo vroeg in de ochtend, helaas duurde dat maar even en was het een regenachtige dag. We hebben gelezen, gepuzzeld, gekletst en voorzichtig ontstaan plannen voor een weekje in … , maar dit zijn nog plannen. Nog maar 2 dagen in Florida, wat gaat het toch snel, ja, time flies when you have fun.

Vandaag een spannende dag, de spaceshuttle keert terug op aarde en er wordt een nieuwe poging ondernomen om de olie spill onder controle te krijgen. Allemaal duimen dat dit gaat lukken.