De thuisreis en een terugblik

Aan alles komt een einde zo ook aan deze 7 weken Florida. Donderdagmiddag hebben we koffers ingepakt en het gewicht zo goed mogelijk verdeeld.
Donderdagavond hebben we met een heerlijk dineetje afscheid hartelijk genomen van Rudy en Anna. Ray heeft heel wat fishingtripjes met Rudy ondernomen. Het was buitengewoon gezellig en de afspraken voor de volgende winter staan al.

Vrijdagochtend zijn we rustig naar de luchthaven gereden, de koffers bleken keurig onder de 23 kg per stuk, dus geen genante overpak sessies in de hal. De vlucht naar Chicago had een uur vertraging, maar gezien de overstaptijd maakten we ons niet zo druk.
In Chicago waren we binnen een mum van tijd bij de gate voor het vertrek naar Amsterdam. We konden echter onze ogen niet geloven, slechts een handjevol passagiers aan de gate. Het boarden begon heel snel en het ritueel, 1k, first, business werd afgewerkt en vervolgens zei de beste man ‘the rest of the passengers can board now’. We zaten met ca. 30 passagiers in E+ en E samen.
Het bleek dat de vlucht vanuit Denver wegens sneeuw was gecancelled en die passagiers stonden geboekt op deze vlucht naar Amsterdam.
We hadden allemaal twee of drie stoelen en wij hebben heerlijk languit op 3 stoelen, met 3 kussentjes en 3 dekentjes gelegen, het was muisstil. Helaas wel behoorlijke tubulentie, zelfs zodanig dat de flight attendants moesten gaan zitten.
Het eten hebben we nog nooit zo slecht meegemaakt, maar what’s new, telkens als we denken dat het niet slechter kan, vinden ze er wel weer wat op bij United, creatief stel daar hoor. We hebben het aan ons voorbij laten gaan, evenals het zo bekende ontbijt.

In Amsterdam was het wegens de weersomstandigheden chaotisch, we hebben ca. een half uur gecirkeld voordat we konden landen. Vervolgens bleek er geen gate vrij te zijn en stonden we nog zo’n 20 minuten op de tarmac voordat we naar de gate konden.

De koffers hadden ook geen haast en helemaal gaar liepen we naar de uitgang.
Op het moment dat we door de groene ‘niets aan te geven’ uitgang liepen keek een douane beambte ons aan en riep ons apart, he nee, hier hadden we dus echt geen zin in. De beste man vroeg waar we waren geweest en of we ‘nog wat hadden gekocht’. De Acer zat in de handbagage en het leek wel of hij door de tas heen kon kijken. Ik besloot open kaart te spelen en vertelde dat we een tablet hadden gekocht, ‘hoe interessant, mag ik die eens zien’ en ‘wat heeft deze gekost’. Ik noemde de prijs en hij vond het een mooie deal !? Of we verder nog wat hadden aangeschaft, ik gaf aan dat we kleding enz. hadden gekocht maar dat we per persoon zeker niet boven de 450,- euro uitkwamen. Hij wenste ons een fijne dag en richtte zich op een volgend slachtoffer.
Léonine stond ons op te wachten en nadat we de 4 koffers in haar auto hadden gepropt konden we eindelijk huiswaarts. Wat een plaatje onderweg, het sneeuwlandschap en aangevroren mist op de bomen, fantastisch, maar oh wat koud.
De zeven weken zijn voorbij gevlogen, we hebben enorm geluk gehad met het weer en hebben met volle teugen genoten.
De vijf weken in de villa waren geweldig en de twee weken op Cane Island achteraf ook. Het zijn mooie condo’s met alles dr’op en dr’aan, je hebt een prima deal. We hebben het daar uitstekend naar ons zin gehad. Het stukje 192 bij Cane Island is erg gezellig, het is er levendig en er zijn veel restaurants e.d.

                           

Gedurende deze vakantie hebben we maar liefst 3 huurauto’s gereden, nummer 1 ging bijna in de hens, nummer 2 vonden we een onelegante grote bus en nummer 3, de nagelnieuwe Dodge Charger, was een droom auto, hier hebben we heel wat fijne miles in gereden.

De benzineprijs zagen we stijgen van $ 3,34 (per gallon) bij aankomst tot $ 3,57 nu, nog niet veel voor Nederlandse begrippen maar de Amerikanen klagen steen en been.
Inmiddels zijn we een aantal dagen thuis en koesteren de mooie herinneringen terwijl we uitkijken over het ijskoude zonnige winterlandschap van Ypenburg.

De plannen voor de volgende winter zijn min of meer concreet.
Maar eerst zullen Léonine en ik in het voorjaar nog een trip ondernemen, we weten nog niet precies waar naartoe, maar dat we de plas overgaan is zeker.
Graag wil ik alle lezers, volgers, facebookers en twitteraars of je nu wel of geen berichtje achterliet, hartelijk bedanken voor je belangstelling, we hebben dat erg gewaardeerd.

Appeltaart, Coral Cay, zonnen en bijna inpakken…

Vanmorgen merkten we een forse branducht buiten, dat bleek de stank van de wildfires te zijn. Die breiden zich nog steeds uit.

In de loop van de ochtend hebben we koffie gedronken bij Ina en Arjan, Ina had een geweldige appeltaart gebakken waarvan we van hebben gesmuld.  Grappig om in deze setting terug te zijn in de villa waar we vijf weken hebben verbleven. Na de laatste nieuwtjes te hebben uitgewisseld zijn we vertrokken naar Coral Cay. Zij hebben daar sinds een paar maanden een townhome en die wilden we heel graag zien. Inmiddels hebben een aantal forummers dit huis gehuurd en daarom, ter verhoging van de voorpret, een paar foto’s.

De ligging is vijf minuten van Country Creek vandaan aan de andere kant van de 192. Coral Cay is een gated community, met een prachtige receptie en een clubhuis met een heuse (huis) bios en een poolroom.

Op de begane grond de living en keuken, een slaap- en

badkamer, een kleine lanai met een jacuzzi!

De  masterbed- en –bathroom zijn op de eerste verdieping. Helaas heb ik daar geen foto’s van gemaakt.

Lekker zwembad waarin slechts één (1) persoon zwom, rond de pool zijn ligbedden etc.

Degenen die binnenkort naar Coral Cay afreizen zullen het hier prima naar hun zin hebben.

In de middag is Ray weer met zijn Amerikaanse maatje naar Lake Toho vertrokken voor de laatste visexpeditie deze vakantie en ik heerlijk naar de pool met een boek. Maar, nog niet meegemaakt, alle stoelen en ligbedden waren bezet, de drukte begint op gang te komen. Gelukkig vertrokken twee mensen zodat ik heerlijk heb kunnen lezen en zonnen.

Morgen is dan echt de laatste dag en dat zal weer een ‘rommeldagje’ worden. Koffers pakken, jippie, inchecken en wat verder op zo’n laatste dag moet gebeuren.

We gaan ‘s avonds uit eten met de Amerikaanse kennissen en dan is het gedaan.

Wat zijn die 7 weken voorbij gevlogen en wat hebben we genoten en ook enorm geluk gehad met het fantastische weer. We kijken niet uit naar zo’n 40 graden temperatuursverschil zaterdagochtend :-( .

Het volgende blog komt vanuit Nederland, morgen zal het er niet meer van komen.

Voor nu: groeten uit zonnig Florida!

All eyes on Florida

Allereerst wil ik je bedanken voor alle reacties, het is en blijft erg leuk om die ‘s morgens als eerste te lezen en het is een stimulans om het blog bij te houden.

@Michael: goed geraden, in de toekomst staat geschreven dat we hier nog heel vaak gaan genieten ;-).

Eerst even wat rechtzetten. Toen ik het stukje over Epcot schreef hoorde ik op de televisie veel over de Oscar uitreiking, ik ging er vanuit dat het diezelfde avond zou zijn, nou nee, foutje, de uitreiking is pas op 26 februari. We willen er graag op wachten maar helaas dan zitten we waarschijnlijk de Elfstedentocht te kijken.  De weers-berichten uit Nederland klinken ons als horror in de oren.

We hebben zelfs geprobeerd om ons verblijf te verlengen, de vliegreis was geen enkel probleem maar Cane Island en andere accommodaties zijn volledig volgeboekt. De snowbirds (gepensioneerde overwinteraars) strijken in grote getale neer in Florida en dat drijft ook meteen de prijzen op als je al iets kunt vinden. Zo komt het dat wij vrijdag gewoon naar Nederland vliegen. :-(

Wifi heeft het inmiddels opgegeven, op de e-reader en tablet staat dat je verbonden bent maar we krijgen geen verbinding.  Het lijkt Ziggo wel op één van hun mindere dagen. Gelukkig werkt het kabeltje perfect op de notebook. Maar… inmiddels een ander unsecured netwerk gevonden dus we gaan weer vrolijk verder.

Het weer is nog steeds fantastisch, ongewoon voor deze tijd van het jaar. Door de wind en lage humidity zijn er echter 27! wildfires in Central Florida.

Verder is Florida in de ban van de voor-verkiezingen, de republikeinen gaan naar de stembus om hun voorkeur uit te spreken voor de uitdager van President Obama, op de TV hoor je weinig anders. Het thema vandaag op CNN was dan ook ‘all eyes on Florida’. In de commercials gooien de kandidaten een dirt over elkaar uit, niet te geloven. 

We hebben ook weer gezellig bijgekletst met Ina en Arjan en woensdag gaan we hun nieuwe townhome in Coral Cay bekijken. 

Aan het eind van de middag zijn we voor de laatste keer deze vakantie naar Seaworld gereden, we wilden persé de Shamu show nog eens zien. We gingen voor de show van 17.30 uur, dat is een aanrader, het stadium was half gevuld en we hadden prima seats. Omdat ik er geen genoeg van krijg,  nog éénmaal een fotoserie van deze prachtige dieren.

  

De show eindigt om 18.00 uur en dan sluit in deze tijd van het jaar ook het park.

In de sunset van Florida reden we, lekker nababbelend, huiswaarts waar ik op de I4 werkelijk bijna een ongeluk veroorzaakte, ik verwisselde van rijbaan, keurig naar de linkerbaan, richtingaanwijzer uit, maar waar de andere auto vandaan kwam, geen idee, ik heb hem stomweg niet gezien. Gelukkig is het goed afgelopen.

We hebben ‘thuis’ gegeten en een borrel voor de schrik genomen.

Epcot en eindelijk Soarin

Vandaag stond onze tweede favoriete park op het programma Epcot Center, dit is een educatief park waar de geschiedenis en de toekomst van de mens in beeld wordt gebracht.

Het park bestaat uit twee delen, de toekomst en de, rond het meer gelegen, world showcase. Hierin zijn paviljoens van verschillende landen met attracties, food en shops. 

We zijn  begonnen in Spaceship earth, altijd een leuke ride, het was niet zo druk zodat we binnen een mum van tijd binnen waren.  Het viel me voor het eerst op dat Judi Dench, M uit de James Bond films, het verhaal van de evolutie vertelt. 

In al die jaren dat we in Florida komen was het ons nog nooit gelukt Soarin te ‘doen’, vandaag waren we vastbesloten dat die op het programma zou staan. Dus op naar The Land om een fast pass te halen, om half elf kregen we een fastpass tussen 15.30 en 16.30 uur, zo dat was gelukt! Daarna zijn we gaan lopen en lopen en tussendoor alle attracties bezocht die we maar tegenkwamen.

Bij de world showcase hebben de verschillende landen bezocht.

             

 

We moesten flink doorlopen, want om 15.00 uur was er een British rock show bij offcourse United Kingdom die we graag wilen zien. Dit was de aankondiging: 

‘The British are coming—and they're ready to rock! The group British Revolution headlines this spirited show and pays tribute to famed musical artists from across the Atlantic, including The Beatles, Led Zeppelin and The Police.’

 

jong en oud

Dit is een geweldige show, we hebben ervan genoten.

Eindelijk was het tijd voor Soarin’, met de fastpass konden we binnen tien minuten boarden en begon de ride. Wat een fantastische ervaring, op een glider door de Nationale Parken, Los Angeles, San Francisco, over Golden Gate bridge naar de ocean, je ruikt sinaasappels, het laat zich moeilijk beschrijven, maar wat een ride, onvegetelijk. Ik begrijp nu waarom de wachttijden hiervoor zo lang zijn.

Zoals altijd was het heerlijk in Epcot, we liepen op ‘teckelpootjes’ naar de uitgang en nu kunnen we niet veel anders dan bankhangen. Maar vanavond is de Oscar uitreiking, als we puf hebben gaan we dit live bekijken.

Titanic the experience

Vanmorgen werden we verrast door een zachte regen, het was bewolkt maar nog steeds een prima temperatuur. De weerman vertelde dat het rond het middaguur zou opknappen. We besloten de ochtend te gebruiken voor een opknapbeurt bij de kapper in de Florida Mall, die konden we wel gebruiken. Uiteindelijk is alleen Ray onder het mes geweest, het zou voor mij te lang duren, (uitgroei hé na 6 weken) en daar had ik geen zin in.

Bij Macy’s was de nieuwe zomercollectie van Ralph en Tommy binnen en die ziet er zo mooi uit, ik heb me weer laten verleiden.

Na een lunch bij de foodcourt, waar we met de grootste moeite een tafeltje konden vinden, het was daar beredruk, bleek dat de zon zich nog niet liet zien, het was zelfs zwaar bewolkt.

We besloten naar de tentoonstelling over de grootste scheepramp aller tijden te gaan:

Titanic the experience op International Drive. We kochten tickets en realiseerden ons toen dat we de camera waren vergeten! Hoe dom, we besloten toch maar naar binnen te gaan de tickets waren nu eenmaal gekocht. De toegangsprijs is voor adults $ 21,95 en voor kids $ 12,95. Op ieder heel uur begint er een guided tour maar je kunt ook zelf rondlopen. De guided tour was al 20 minuten aan de gang en we hadden geen zin om te wachten zodat we op eigen gelegenheid zijn gaan lopen. Het is echt een exhibit, dus geen rides of spektakel, maar een mooi in beeld gebrachte tentoonstelling over deze vreselijke ramp. De beroemde staircase is nagebouwd en je hoort overal het geluid van stampende motoren. Het is er overigens ijskoud, een trui of vest heb je echt nodig. Het is indrukwekkend om de diverse authentieke stukken te zien die werkelijk uit de Titanic komen. Daarnaast de kranten die de beroemde reis aankondigden en de artikelen van de ondergang van het ‘onzinkbare’ schip. Muziek uit de film, het prachtige ‘My hart will go on’ van Celine Dion, het was af en toe echt kippenvel en niet alleen van de kou.  Het is heel bizar als je het verschil ziet tussen de 1e , 2e en 3e class, niet alleen in luxe, de dining rooms, the smoking room maar ook het entertainment, de 3e class moest zelf maar muziek maken. Dit uit zich ook in het aantal overlevenden. De passagiers in de 3e class werden bij de evacuatie steeds teruggeduwd, eerst de 1e en 2e class, de poor souls hadden geen schijn van kans. Het is te zien aan het aantal overlevenden:

in de 1e class zijn 199 passagiers gered en 130 verdronken

in de 2e class zijn 119 passagiers gered en 166 verdronken

in de 3e class zijn 174 passagiers gered en 536 verdronken van de bemanning hebben 214 mensen het overleefd en verloren er 635 het leven.

Het drama van de Titanic wordt met deze tentoonstelling tot leven gebracht. Wij vonden het bijzonder interessant.

Deze exhibit vinden wij minder geschikt voor kleine kinderen, het is rondlopen, kijken en lezen.

Bij de uitgang is, zoals altijd, een shop, waar we meestal hard doorheen lopen. Deze vonden wij erg leuk, je kunt er kleine (ook grote hoor) en interessante aandenkens kopen. 

We baalden enorm dat we geen camera bij ons hadden, we hebben foto’s gemaakt van de entreebewijzen en het shoppingtasje, die zijn op zich al heel apart.

Shoppen en een stranddag

Dinsdag was het weer een shoppingdagje, the Premium outlet op International hadden we nog niet helemaal ‘afgewerkt’. Daarbij komt dat op dinsdag 50+ korting geldt, dus een extra reden om die nieuwe koffer te vullen. Het was bijzonder rustig in de oulet en in bijna iedere winkel was een soort meeting gaande, het winkelpersoneel kreeg extra instructie in de display van de artikelen en de begroeting van de klanten. Die meetings gebeuren overigens staande in een kring, iedereen moet schrijven en dat is dan wel heel ongelukkig, balancerend op één been en op het andere been je bloknote en schrijven maar. We hebben het gemerkt, je wordt overal al vriendelijk begroet maar vandaag ging er nog een schepje bovenop. We zijn leuk geslaagd en eind van de middag keerden we huiswaarts. We kwamen langs de LBV outlets en daar waren we nog niet geweest, je raadt het al, ook daar nog even rondkijken. Het was daar overigens uitgestorven.

Het gaat vast vervelen maar het is zulk geweldig weer, erg warm zelfs en we verlangden echt naar de Golf van Mexico. Woensdag zijn we naar het ons zo bekende St. Pete beach gereden.

Na Tampa rijd je via de Howard Frankland bridge naar St. Petersburg, altijd indrukwekkend, lange brug, blauwe Bay aan de ene kant en de Gulf aan de andere kant, de ruimte is heerlijk.

foto van internet

Als je aankomt via de causeway zie je het majestueuze Don CeSar hotel verrijzen, altijd een mooi gezicht. Suikerzoet roze met torentjes, de buitenkant is mooi van lelijkheid. Het hotel heeft een interessante historie.

   

foto’s ook van internet

Op de Gulf boulevard kun je ter hoogte van block 4900 (bij het Dolphin beach resort), op een openbare parkeerplaats parkeren en dan loop je zo het strand op. Aan de overkant is Dolphin plaza met een Publix,  CVS enz. daar kun je water, broodjes en alles kopen wat je nodig hebt voor een stranddagje.

Het strand is spierwit, heel breed en je kunt er lekkere bedden huren, dat hebben we gedaan. Het eten van je broodje vergt wel iets van je creativiteit, zodra je een zakje pakt komen tientallen zeemeeuwen om je heen zitten en proberen brutaal het brood uit je handen te pikken. Halverwege de middag zijn we teruggereden en na een lekkere douche hebben we dag afgesloten met een heerlijk etentje bij The Olive Garden.

We hebben toch teveel zon gehad want we zijn behoorlijk verbrand. Ik zit nu dit stukje te schrijven in de condo met de airco vol aan.

Vandaag blijven we maar even uit de zon.

We gaan de laatste week van ons verblijf in en willen er nog het meeste uithalen voordat we naar het kille Nederland teruggaan. Misschien nog een keertje naar ons favoriete Seaworld, maar ook Epcot staat nog op het lijstje. Of misschien gewoon genieten van het schitterende weer, relaxte sfeer en de heerlijke shops.

Een rommeldagje

Even iets goedmaken, helemaal vergeten om de oplossing van deze foto te geven, het zijn inderdaad de flippers van een zeeleeuw. We vonden het zo’n leuk gezicht.

Vandaag was een echte ‘rommeldag’, rustig opgestaan, uitgebreid ontbeten en eindeloos koffie gedronken. Daarna zijn we als eerste naar Hotelbeds gereden, er zijn een aantal zaken kapot, ook ontbreekt er wat serviesgoed en doet de vaatwasser het niet goed. Met de $ 500,— blokkade willen we wel graag dat ze hier een notitie van maken. Het was geen enkel probleem, de mensen daar zijn erg vriendelijk.

Vervolgens zijn we op zoek gegaan naar een extra koffer. Vorig jaar waren we voor de eerste (en meteen de laatste keer dachten we) op de Fleamarket geweest, maar we kregen het advies om daar toch eens naar koffers te gaan kijken.

foto van internet

Omdat we weinig zin hebben om die kostuumreistas weer mee terug te nemen, bedachten een plan. Vol goede moed vertrokken we naar de Fleamarket, nou het was geheel uitgestorven, geen enkele bezoeker. We zagen een mooie koffer die we wel wilden hebben en vervolgens zijn de onderhandelingen begonnen. Het resultaat: we hebben de tas ‘ingeruild met bijbetaling’ voor een mooie koffer. 

We zijn er happy mee. Of Léonine zo blij is vragen we ons af, ze komt ons ophalen. Ze heeft bepaald geen kleine bak maar met 3 personen en 4 koffers wordt toch een uitdaging.

De rest van de middag hebben we luierend bij de pool doorgebracht, we zaten er met zijn achten, dus heerlijk relaxed, keuze uit stoelen, ligbedden en parasols.

We hebben heerlijk gegeten en tot nu toe is het muisstil boven, we vragen ons af waar ze zijn.