Woensdag 19 mei

Zoals gezegd zou woensdag een bewolkte dag zijn, dus uitstekend shopweer. De ochtend heerlijk rondgelummeld, gemaild, gelezen en al die zaken waar je thuis geen tijd voor hebt. In de middag naar de Premium, prima outlet, veel bekende merken. Uitstekend geslaagd bij Fossil (tip van Lidy), Brooks brothers, mooie kwaliteitskleding, Ralph Lauren, geen toelichting nodig, Perfumania, spreekt ook voor zich, Bass, aanbieding één paar schoenen kopen, twee paar gratis, prima shopping middag.

Onderweg naar de villa bij de Publix de ingrediënten voor het diner gekocht en Léonine heeft weer heerlijk gekookt. We hebben ‘s avonds de staten en plaatsen de revue laten passeren waar we in Amerika hebben geshopt, nou hou je vast, dat was in New Hampshire, Massachusetts, Maine, Vermont, Connecticut, New Jersey, Pennsylvania, New York, Virginia, Washington DC, Alabama, Mississippi, Georgia, Tennessee, Louisiana, California, Nevada, Utah, Arizona en uiteraard met stip op één Florida.
We denken zelf dat we nu best ervarings-deskundigen zijn op het gebied van shoppen in Amerika. Al deze staten hebben hun eigen shopcultuur. Daar kun je meer over lezen op de weblog van Léonine.

Vandaag, woensdag zijn we naar Universal Studio’s geweest, een super dag, we hebben geen benen meer over, het was loeiheet en we waren heel blij dat we een ticket voor één park hadden gekocht. Want zes uur aktief in een verzengende hitte vraagt iets van een mens. Onze belevenissen in Universal kun je morgen lezen.

The Floridian

 

Een donker begin van de dag, het is zwaar bewolkt en warm, de luchtvochtigheid is hoog, als je naar buiten loopt lijkt het of je een natte warme deken over je heen krijgt. Een rustige start van de dag, Léonine heeft haar weblog bijgewerkt, ik ben aan het mailen en na deze lummelochtend vertrokken we naar The Grand Floridian, één van Disneys resorts. Daar hadden we een encounter met Ton en Lidy.

Als we de auto hebben geparkeerd stappen we in de boot en varen richting het hotel, we moeten overstappen op een andere boot die ons uiteindelijk naar The Floridian brengt.

Een luxe hotel met een prachtige lobby. De medewerkers lopen in bijzondere ‘bedrijfskleding’, de dames een saai grijs pak met een wijde grijze rok, die zo gesneden is dat iedereen er als een tientonner uitziet, de heupen worden enorm breed, sommige dames hebben die van zichzelf al en deze kleding maakt dat allemaal een graadje erger.

In de prachtige lobby staan bankstellen, op één ervan lag iemand languit lui te zijn. Niemand die er iets van zei of zich er aan stoorde. Ze volgde ons echter met argusogen en op deze foto kun je mevrouw zien, goed kijken hoor, rechts achter.

We lopen nog wat rond en bekijken de winkeltjes en zoeken naar een restaurant om wat te drinken. Uiteindelijk stelt Ton voor om naar een ander hotel te gaan.

We stappen op de monorail en komen uit bij het Contemporary resort, een ultra modern hotel. Daar vinden we een plek om gezellig bij te praten, wat we uitgebreid doen. Hier is ook het restaurant Chef Mickey en er staan al lange rijen om binnen te komen zodat ze langs het buffet  mogen lopen. Aan het eind van de middag besluiten we terug te gaan naar de auto en stappen in de monorail die ons naar het parkeerterrein zal brengen. In de monorail staan we wat grapjes te maken met wat Duitse woorden ertussen, een jonge Amerikaan breekt in en zegt heel blij dat hij dat verstaat want hij heeft een paar jaar in Duitsland gewoond. Vriendelijk stellen we hem teleur dat we Nederlands zijn. Bij het verlaten van de monorail brult hij ons een vrolijk Auf Wiedersehen toe.

We nemen hartelijk afscheid van Ton en Lidy, hun lange verblijf loopt ten einde. We hebben een heel gezellige middag gehad.

Vandaag gaan we in de herkansing voor het shoppen, het wordt een bewolkte dag met regen, dus uitstekend shopweer. Léonine is op internet op jacht naar mooie aanbiedingen.

Op het nieuws hoor ik dat ze in Miami nu suntan butlers hebben, dat zijn mooie jongens wiens werk bestaat uit het insmeren van badgasten met zonnebrand lotion, nou ja… only in America!

Shoppen

Dat was de bedoeling gisteren. Na een heerlijk ochtendje aan de pool te hebben doorgebracht was het de beurt aan de eerste shopping ronde. Op naar de Florida Mall. Op deze zondagmiddag was het behoorlijk druk. We hadden geluk, er reed net iemand weg van een plekje onder de bomen, want wat is het warm, daar moeten we nog even aan wennen. In de mall was een promotie aan de gang voor de US Virgin Islands, een vakantiebestemming. Gezellige reggae muziek, danseressen en steltlopers, prima sfeertje.

Maar er moest geshopped worden en we hebben de mall rondgelopen, gekeken, iets gegeten en… konden het zelf niet geloven, we hebben niets gekocht!!! We vonden het heel bijzonder dat we zonder iets een shoppingmall uitkwamen. We hebben geconcludeerd dat we nog even op gang moeten komen, we verwachten ook dat het wel goed komt. Diep teleurgesteld zijn we naar Davenport gereden en kwamen in een forse namiddag onweersbui terecht. Fles wijn opengemaakt en ons verdriet weggespoeld, waarna we heerlijk zalm met salade hebben gegeten. Het is nu 6.00 uur en het heeft geregend vannacht, we hebben nog geen plannen voor vandaag, eerst de weersvoorspelling afwachten.

De vulkaan is nog bezig, horen we op het nieuws en hindert toch weer het vliegverkeer.

Luieren en zonnen.

Bedankt voor de reacties, heel leuk dat jullie meelezen.

Hoop dat de terugkerende forummers na een voorspoedige reis goed zijn thuisgekomen.

We zijn de reis inmiddels vergeten, gisteren heerlijk bij het zwembad gelegen, het is schitterend weer, lekker warm, de neuzen zijn al rood, het gaat snel in de Floridiaanse zon. We hebben in de tuin vogels die het hoogste lied zingen en af en toe op de lanai landen en ons vriendelijk (denken we) bekijken. Het ruikt heerlijk in de tuin,  bloeiende struiken met prachtige bloemen. Gisteren hebben we ingeslagen bij Walmart en Publix, de koelkast staat vol heerlijkheden. De auto is prima een keurige Chrysler Sebring, rijdt uitstekend.

De villa heeft een PC maar die is ontzettend langzaam. We konden de code niet vinden om de meegebrachte laptop op het wifi netwerk te krijgen, ik werd er chagrijnig van. De Engelse eigenaren gemaild en gebeld maar ze zijn onbereikbaar. Vanmorgen keken we het informatieboek van de villa in en ja hoor daar stonden de codes. De mini werkt nu als een speer. Ja, gewoon eerst kijken en dan pas zeuren.

Gisterenavond als zombies voor de TV gehangen en naar Forrest Gump gekeken met een lekkere fles Chardonnay.   Vannacht hebben we redelijk geslapen en waren om 6.00 uur wakker. Léonine heeft een heerlijke smoothie gemaakt, verse aardbeien, bananen, sinaasappels. Daarna uitgebreid ontbeten en als dat gezakt is lekker hangen in de pool en zonnen. Vanmiddag staat de eerste shopping tour gepland, de Florida Mall. De resulaten daarvan lees je morgen.

We zijn er... after a flight from hell!

Geen leuker gezicht dan een lange rij voor de incheckbalie, zeker als je die voorbij kunt gaan en ontspannen bij de Premierbalie kunt inchecken. Zo gezegd zo gedaan, na 3minuten alles geregeld en op naar de koffie en thee. Boarding bleek ook een piece of cake, security herkende ons aan de stickers op het paspoort dus snel afgewikkeld. Geen bodyscan, gewoon handmatig fouilleren. Maar aan alle goede dingen komt soms een einde. Tijdig boarden en op tijd vertrokken, vliegtuig was niet vol dus de bemanning nam het het ervan. De crew bestond uit een aantal niet uitgeslapen grumpy men die zich kenmerkten door wel ontzettend interessante kapsels. Als je Donald Trump kent, nou zo iets. Alles was de heren te veel en hun probleemoplossend vermogen ontbrak. Léonine had een traytable die in een hoek van 45 graden hing zodat de versnaperingen naar haar toe bleven komen. 'Stop d'er maar een kussentje onder, anders weet ik het ook niet' was de reactie van de kloon van Trump. Goed, op een onbewaakt ogenblik ontsnapte de wijn aan haar aandacht en de inhoud van het glas kieperde in haar schoot. Aankomst op Dulles ruim op tijd, om 14.15 uur aan de gate, immigrationhal was leeg, dus in drie minuten naar de security, ook geen rijen, we zaten na 20 minuten op het 'gezellige' Dulles. De vervolgvlucht zou om 18.35 uur vertrekken, we hadden ruim de tijd.

Toen gebeurde het, hou je vast:
er was een thunderstorm in de buurt en ons toestel kwam later binnen, we zouden gaan boarden 18.51 uur, echter dat werd 19.30 uur, niet zo'n probleem.
Boarding begon om 19.15 en om 19.35 werd de deur gesloten, maar thunderstorm: luchthaven werd gesloten. Rond 20.00 uur richting startbaan en ja hoor: thunderstorm en luchthaven wederom gesloten. Het duurde en duurde en niets gebeurde, de captain liet ons weten dat ze een alternatieve route gingen berekenen en dat daarbij rekening gehouden moest worden met voldoende brandstof. Na 5 minute stilte kwam de mededeling: 'we have no idea when we are leaving'. Ineens zette het toestel zich in beweging en gingen we op weg... terug naar de gate. Hierop volgde een mededeling dat iemand aan boord onwel was geworden en dat we teruggingen naar de gate waar de paramedics gereed zouden staan. Bij de gate was het een ware lichtshow, ambulances, brandweer, police, sherriff en afzetvoertuigen (die zich onmiddellijk rond het toestel schaarden). De passagier ging lopend van boord dus wij hadden geen idee wat er aan de hand was (bleek later toch ernstiger te zijn dan gedacht, was een hartinfarct). Mededeling van de captain: 'Folks we are getting fuel and be on our way'! 15 minuten later 'Folks, we have an other problem, the crew needs to be changed', zij waren inmiddels 15 uur aan het werk, het maximum is 16,5 uur, dus er moest vervanging. Die kwam redelijk snel, waarbij echter al snel duidelijk werd dat
één van de flightattendants ook wat krap in zijn toegestane uren zat. Dus: snel zitten en de deur sluiten, want als die gesloten is dan kunnen ze vertrekken. Zo gezegd zo gedaan, deur werd gesloten, slurf werd weggereden en iedereen slaakte een zucht van verlichting, het was inmiddels 22.00 uur. Maar tot onze stomme verbazing werd de slurf weer aan het toestel bevestigd en ging de deur open. De FAA had gesommeerd dat de betrokken flightattendant toch moest worden vervangen. Dus weer wachten!
Uiteindelijk vertrokken we om 22.30 uur richting startbaan, daar stonden we in de rij en om 22.45 uur waren we in de lucht.
Om 00.30 uur landden we uiteindelijk in Tampa (6.30 uur in Nederland). Auto opgehaald, een leuke Dollar medewerker, die ons niets aansmeerde en we vertrokken richting Davenport waar we om 02.30 uur aankwamen (8.30 uur Nederlandse tijd). We konden meteen naar Nederland bellen dat we goed waren aangekomen.
Na een glas wijn bed ingedoken in de hoop dat we zouden kunnen slapen, we waren redelijk 'versleten', nou dat slapen hield niet over, twee uur later zijn we er maar uit gegaan.
Liggen nu bij het zwembad met een ietwat wazige blik. Wordt vervolg...

We zijn er klaar voor!

Koffer bijna gepakt, online ingechecked mooie stoelen 17a en b in de 777, dus volop ruimte. We kunnen vertrekken, morgenochtend Léonine ophalen en op naar de luchthaven. De aswolk geeft waarschijnlijk geen problemen meer, de vlucht van vandaag is op tijd vertrokken, als de vulkaan zich rustig houdt zullen we morgen smoothly de oceaan over kunnen.

Op het werk de out-of-office aan, lopende zaken overgedragen en de eerstkomende 16 dagen zon, plezier, warmte en vooral geen verplichtingen.

Onze plannen om met de auto over Daytona beach te cruisen zullen we moeten bijstellen, vriendelijke waarschuwing van Ton dat het zand te rul is om op te rijden. Jammer, maar laat het dan maar zo blijven want dat betekent in ieder geval geen regen. De weersvoorspelling ziet er prima uit, zodat ‘de stemming er prima inzit en als er niets verandert dit ook zo zal blijven’© .

Nog 5 dagen te gaan

Een koude, grijze zondagmiddag in Den Haag, uit het raam zie ik in winterjassen gestoken jonge ouders met kleine kinderen de eendjes voeren. Die eendjes krijgen zoveel brood dat ze bijna zinken, ze zijn dik, vadsig en heel brutaal, ze waggelen over de weg en belagen argeloze voorbijgangers bedelend om voedsel. Eigenlijk treurig, een eend in de vrije natuur wordt gemiddeld 29 jaar, die in een park of sloot ca. 1,5 jaar, ze sterven voortijdig aan vitaminegebrek. Dit is te wijten aan de eenzijdige brood voeding dat met alle goede bedoelingen zo royaal wordt gegeven, maar hen uiteindelijk voortijdig fataal wordt.

Maar er is een mooi vooruitzicht, als de vulkaan met die onuitspreekbare naam Eyjafjallajokull geen roet in het eten gooit vertrekken we vrijdag de 14e richting Florida.

Op dit moment is het vliegverkeer over de Atlantische oceaan verstoord, er wordt omgevlogen, de vlucht naar Washington duurt op dit nu 2 uur langer. Dit heeft weer gevolgen voor het halen van je overstap, we wachten het maar af.

De auto is inmiddels gehuurd bij Dollar via onze oosterburen, ik ben in het bezit van de Dollar express card en die wil ik gebruiken, het scheelt in ieder geval tijd aan de balie, alle gegevens zijn bekend en de creditcard is niet nodig.

We gaan in ieder geval 2 dagen naar Miami maar we wachten met het boeken van een hotel. Op de dagen die we gepland hadden blijkt het te gaan regenen. Het is me overigens een raadsel hoe ze dat 2 weken van te voren kunnen voorspellen maar goed, we boeken wel vanuit Orlando, er is in ieder geval plaats genoeg.

Het is al weken schitterend weer in Florida, zon, zon en nog eens zon en hoge temperaturen. Op dit moment zijn veel Nederlanders in Florida voor de meivakantie en ik lees in hun verslagen alleen maar goede berichten over het weer.  De vooruitzichten voor Orlando blijven goed. We willen ook een dag naar Daytona beach, je kunt daar met je auto het strand op, beetje cruisen en dan naast je auto zonnen.

 

De eerste keer dat we in Amerika waren kregen we een rode Cadillac Seville mee, een enorme bak.

Wij gingen het strand op, je moest toen ik meen een kwartje of een dollar betalen. We reden langzaam door het zand en na een paar minuten beng…. tot zijn assen in het zand, niet voor- of achteruit. We zijn uiteindelijk door een tow truck eruit getrokken en kregen het advies de versnelling te gebruiken, we waren nl. in zijn automatische drive het strand op gereden en dat ging niet. Anyway, we gaan in de rebound de komende vakantie. Afgelopen vrijdag ontving ik weer het mailtje van United of ik er toch wel aan dacht dat volgende week een vlucht gepland stond,  “Prepare for your upcoming United flight on Fri, May 14”,

Beste mr. United, aan ons zal het niet liggen, Léonine en ik zullen er ruim op tijd zijn, you too?