Miami inside out, upside down

We werden wakker in een fog free Miami waar de zon niet werd gehinderd door wat dan ook. Da’s mooi maar houdt ook in dat activiteiten daar op aangepast moeten worden. Met temperaturen rond de mid thirthies, sjouw je echt niet voor je lol door down town en de (betere buiten-)wijken van Miami. Dus sowieso een boottocht! Op naar de Bayside waar we onmiddellijk in de nek werden gesprongen door een dame die uiteraard dé aanbieding van de dag voor ons had nl. een combitour: bus en boot. En ook in die volgorde. Dat hadden wij anders gepland dus op voorwaarde dat we eerst met de boot en vervolgens rond één uur de twee uur durende bustour (cool aircootje op het heetst van de dag) gingen maken, gingen we d’r voor. Maar de aloude kloof tussen ‘sales’ en ‘logistiek’ blijkt niet aan continenten gebonden. Buschauffeur na buschauffeur na buschauffeur vertelde ons dat we éérst de bustour en dan … Niet dus, we zaten om 10.30 uur op de boot waarop we wilden zitten! Leuke tour met goede uitleg over de historie en uiteraard de bezienswaardigheden. Je knipt wat af op zo’n boot! Vooral véél skyline!! Maar ook – natuurlijk - de plaatsen waar de rich and famous wonen. Miami mag/mocht zich verheugen in de belangstelling van o.a. Agassi, Boris Becker, Gloria Estefan, Oprah Winfrey, Julio Iglesias, Liz Taylor –heeft cadeautje van Michel Jackson, een konijn, in d’r tuin staan- en moguls die veel geld hebben verdiend en daarvoor dan een optrekje van zo‘n slordige 58 mio dollaries laten bouwen. De palmen komen uit Zuid-Afrika en kosten US $ 10.000 per stuk – totaal 32 exemplaren geplant. ‘t Is maar dat je het ff weet!

Het briesje aan boord was zalig en voor we het wisten zaten de 90 minuten er al weer op. Na de lunch gingen we voor het tweede bedrijf: de bustour. Erg leuk om gedaan te hebben, je komt toch op plaatsen die je normaal gesproken niet snel zult bezoeken. Zoals het fraaie door Mr. Merrick ontwikkelde Coral Gables Deed ons denken aan Carmel - California. Beschikt over een unieke Venetian pool. Doet denken aan onze eigen lokale natuur zwembaden. Klinkt alleen wel ff iets anders! Ook Little Havana was één van de stops. De Cubanen verbinden de haan aan geluk dus bij binnenkomst en all over Little Havana vind je

‘haantjes’. Dit is een dierlijke uitvoering, andere zijn ook voor handen!Druk, gezellig en kleurig is het beeld wat je krijgt als je over de Calle Ocho (achtste straat) wandelt. Domino is het favoriete spel van de Cubaanse bevolking. Dat blijkt ook uit dit fraaie mozaïek tegenover een domino hot spot – gemiddelde leeftijd spelers naar schatting 65+.

We hebben volop genoten van deze tour en ontdekten bij terugkeer naar ons vertrekpunt dat Safaritours, that’s the name of the tours, je afhaalt bij welk hotel dan ook. Aanrader dus!

En hopelijk hebben jullie dan onze gids want dat was er één uit duizend! Hij sprak met armen en benen en wij genoten met name van zijn Spaanse uitleg: zeer gepassioneerd en erg beeldend. Mede dankzij hem gingen we met meer beeld bij Miami dan we hadden, richting ons hotel. En als je dan centrum Miami dit plaatje ziet, dan kan dat er ook nog wel bij. Dit is een ietwat bescheidener area dan de eilanden maar mét aanlegplaats voor je boot. We gaven voor de laatste keer onze autosleutels aan de bell boy want morgen rijden we via Alligator Alley naar de villa in Bradenton.

Miami beach

 

Allereerst bedankt voor alle reacties, heel leuk om die te lezen. Bloggen is leuk om te doen, maar het vergt best veel tijd. Dus we hebben het volgende besloten: we gaan de taken verdelen, (het lijkt wel werk ;=)).  We doen het om de beurt en daar zijn we gisteren mee gestart. Léonine heeft gisteren het verslag geschreven en vandaag is het  mijn beurt. 

Eerst nog even terug naar het bezoek aan het WH afgelopen zaterdag, we hebben eindelijk de twee foto’s vanaf de smartphone kunnen downloaden.

Ook nog even terug naar gisteren waar we op Miami Airport de auto bij Dollar hebben opgehaald, we konden kiezen uit de rij Full Size, ongebruikelijk voor Dollar. Het is een grijze Chevrolet Malibu geworden.

 

De parkeergarage stond vol met Grand Marquis, maar met een benzineprijs van $4,19 hebben we die links laten liggen.

Het prepaid tolsysteem bij Dollar kost $ 39,95 en we hebben vriendelijk bedankt. Veel tolwegen accepteren geen cash en de tolpoortjes zijn onbemand. Je kunt echter zonder een tolweg naar Miami beach. We moesten het doen  met een wegenkaart, op zich weer een uitdaging, maar het verliep zonder problemen. Het Amerikaanse SD kaartje heeft het, volgens de (non)service afdeling van TT begeven en ik moet maar een nieuwe kopen. Bij de Walmart staan GPS’en te kust en te keur onder de prijs van een kaartje.

Het hotel ligt aan het strand, ruime kamer met een kitchenette en eethoek. We zijn hier slechts drie dagen, donderdag gaan we door naar de villa aan de Gulfcoast. 

Vanmorgen zijn we heel rustig gestart, DC zit nog in de benen en we hadden geen plannen.

In Naples was een enorme wildfire en de wind bracht veel rook richting Miami, heel bizar, alles was heiig en je rook een sterke brandlucht.

Eerst lekker uitgebreid ontbeten bij de Ihop.

Daarna met de auto richting Biscayne Bay. rachtig natuurpark en heel mooie stranden, Biscayne park is beschermd natuurgebied.

We moeten nog wel even wennen aan de Floridiaanse temperaturen (wat is het heet) en hebben een poosje lekker met de voeten in het water gehangen. Je hebt prachtig zicht op de skyline van Miami, gisteren was die jammer genoeg heiig vanwege de rook.

     

We zijn teruggereden via South Beach, Art Deco district, Ocean drive, waar om vier uur ‘s middags de young and happy few al fors aan de Margarita’s en ander lekkers zat.

Woensdag hebben we een vol programma waar we nu al naar uitkijken.

Tot morgen.

Goodbye Washington, hello Miami

Tja d’r is een tijd van komen en …. jullie raden het vast al. Maar uiteraard pas na onze Capitol-tour. Dineren in ons hotel bevalt goed, ontbijten idem dito. Het kost iets maar daar heb je dan ook wat voor ;-). Na ‘de bodem te hebben gelegd’ voor weer een actieve dag, te voet op weg naar onze laatste toeristische bestemming in deze boeiende stad. Een paar wetenswaardigheden: de koepel lijkt van marmer maar is gemaakt van gietijzer (totaal gewicht 8,909,200 USA pounds). De inauguratie van presidenten vindt plaats aan de achterzijde: boven het fontein wordt een platform gebouwd waardoor het geheel een soort van onherkenbaar wordt. Nadere bijzonderheden: Capitol.
De tekst op het statue of freedom luidt: ‘E pluribus unum’ ergo ‘out of many, one’.



De binnenzijde? Bijgaand dus!

De buitenzijde van de dôme is wereldwijd bekend.

Dit is het normale plaatje van de achterzijde. Bij inauguraties wordt het ground floor level (waar het fontein staat) dus ‘volgebouwd’.
Na onze wandeling via de achterzijde naar de voorzijde van het gebouw mochten we aansluiten in de rij voor weer een security check. Die verliep smooth en onze tour door dit fraaie huis kon starten. Weinig fotomogelijkheden maar waar het kon …. grepen we onze kans.




Ooit geweten dat het origineel van de Declaration of Independence niet geheel foutloos was geschreven? In the Capitol hangt het eerste exemplaar van een kopie waarin geen fout te vinden is!
Na een interessante tour met als extraatje nog een bezoek aan the House of Representatives, togen we hotelwaarts.
Het was tijd voor de shuttle naar de luchthaven en onze reis naar de volgende bestemming ‘the American Riviera’ want zo noemen de Amerikanen Miami Beach.
De vlucht verliep voorspoedig, onze auto stond klaar bij Dollar en het nieuwe toll system heeft ons voorlopig niet in de problemen gebracht!

Miami, here we come!!

Mileage plus, maar dan anders...

 

Vanochtend lazen we ons blog van gisteren nog eens door en zagen nogal wat slordigheidjes. Dat komt ervan als je ‘s avonds, nog wat last van jetlag en een glas wijn naast je nog even wil bloggen. 

Zondagochtend weer vroeg uit de veren en op de trolley gehopt richting Georgetown voor een hernieuwde kennismaking. In de trolley zaten een aantal tieners die toen we uitstapten riepen, ‘you should try the

Georgetown cupcakes, they are delicious.

Tijdens onze wandeling door dit mooie stukje DC kwamen we de winkel tegen, er stond een rij wachtenden en dat prikkelde onze nieuwsgierigheid en we zijn aangesloten.

Je krijgt in de rij alvast een ‘menu’ zodat je je keuze kunt maken. We hebben  onze lusten gebotvierd op de zogenaamde Lava Fudge; als je erin bijt komt er een ‘explosie van chocolade vrij’: overheerlijk!

We hebben deze keer het riverside gedeelte uitgebreid verkend. En dan ben je in Amerika, komen we notabene een trekschuit tegen tijdens onze ‘canal-omzwervingen’.

Volgende stop na Georgetown: the Old Post Office Tower én the National Mall.

De eerste omdat het uitzicht, zo vertelde de trolley driver,

vanaf deze toren minstens zo goed is als vanaf het Washington Monument. Geen woord van gelogen. Fraaie uitzichten zowel binnen als buiten. Naast de gebruikelijke plaatjes ook maar een shot van deze wel zeer bijzonder gelegen terrasjes.

 

We vonden het inmiddels wel tijd om een bezoek te brengen aan een paar musea, het aanbod is dankzij Mr. Smithson, indrukwekkend. Alle musea zijn gratis, ongekend. We moesten een keuze maken gezien tijd én de staat van onze benenwagens die er wederom de nodige miles op hadden zitten. We hebben genoten van o.a. de tentoonstelling van de beste natuurfoto’s in het

National history museum, ongelooflijk mooi.

Zeg nou zelf, terechte winnaar toch?

In de National gallery of art is o.a. een tentoonstelling van de avondjurken, juwelen en acccessoires die de first ladies hebben gedragen tijdens de diverse inaugurational balls en galadiners. Mrs.Taft, zo leerden wij, was de initiatiefneemster voor deze collectie. Leuk om te zien!

 

Daarna óp naar het hotel. We hebben heerlijk gedineerd in ‘Article one’ het restaurant in het hotel. Onze voeten verdienden een welverdiende break want morgen hebben we, voor we naar Miami vliegen, nog een tour in het Capitol!

Een indrukwekkende dag

Weer een stralende dag. Vanmorgen zijn we op de Hop on – hop off trolley gestapt en richting Witte Huis gegaan.

 

Bij de ingang is een strenge controle, er zijn lijsten waarop de namen van de bezoekers staan vermeld. Je toont je paspoort en na verificatie kun je door. De gegevens van Léonine klopten niet met de lijst, haar achternaam is voor Amerikanen nauwelijks uit spreken en lastig op te schrijven. We werden beiden apart gezet en er werd een check op haar paspoort gegevens gedaan. We moesten zo’n 20 minuten binnen hekken wachten. Uiteindelijk werd ze gecleared en konden we, na een uitgebreide security check beginnen met de tour. Je loopt door de gangen met aan de wanden veel familiefoto’s van presidenten. Vervolgens ga je langs de kamers die regelmatig door de president en de first lady worden gebruikt. De Green room voor recepties, de Red room voor kleine(re) recepties, deze kamer is de favoriete kamer van de first ladies.

De Blue room wordt gebruik voor de ontvangst van gasten en daar wordt ook de jaarlijkse kerstboom opgetuigd. De state dining room heeft verder geen uitleg nodig… of toch? In de Eastroom waar onder andere de persconferenties worden gegeven, hier heeft ook JFK opgebaard gelegen.  De kamers lijken b.v. op TV ruimer dan in werkelijkheid. Maar hebben zeker ieder hun eigen charme. 

De President en zijn vrouw hadden verplichtingen elders en de kids waren naar een soccergame. Buiten mocht er eindelijk gefotografeerd worden maar helaas deze foto’s gemaakt met de smartphone krijgen we niet ge-upload, die volgen later.

We vonden het een bijzondere ervaring en zijn blij dat we de kans kregen dit mee te maken.

Hoge nood had zich inmiddels aangediend dus wij vielen terug op onze oude aan te raden strategie. Selecteer een 5 sterren hotel, loop naar binnen met de air van een een gast en loop zelfbewust naar de restrooms. Onze ervaring: niemand vraagt wat je komt doen en je maakt gebruik van altijd schone en meer of minder luxe toiletten.

Vervolgens moesten we terug naar ons hotel om de camera’s op te halen en zijn we weer op de trolley gestapt.

Wij vonden die trolley een goede deal, je betaalt $ 35,—p/p en je kunt er dan 2 dagen gebruik van maken.

 

Een aantal jaren geleden wilden we Arlington bezoeken, dat is toen niet gelukt en deze keer wel.

Hier ligt ook President John F. Kennedy begraven.

We vroegen ons af waarom hij wel en een aantal andere presidenten niet op Arlington zijn begraven. We kregen het antwoord ter plekke, bij een eerder bezoek aan deze begraafplaats verzuchtte hij uitkijkend over de graven en in de richting Lincoln memorial: ‘ik zou hier voor eeuwig willen blijven’

en aldus geschiedde. Zijn vrouw Jacky ligt naast hem en zijn broers liggen in de naaste omgeving.

De klim naar Arlington house is inspannend maar meer dan de moeite waard.

Na onze ‘afdaling’ klommen we weer aan boord van de Trolley om richting hotel te gaan. Ons eindpunt zou Union station zijn maar de buschauffeur was zo vriendelijk om ons op de hoek bij het Hyatt af te zetten.

Onze pootjes waardeerden dat zeer want die hadden er behoorlijk wat miles opzitten.

Morgen gaan we naar Georgetown en willen we verschillende musea bezoeken. 

Back to the US of A

Vrijdag zijn we op tijd vertrokken en op Schiphol konden we weer heerlijk de rijen voorbij en bij de premier balie inchecken. Léonine heeft nu de Premier status. Hoopvol vroegen we de United medewerkster of er nog een kans op upgrade inzat, ze vertelde dat BC en 1st overbooked waren en een aantal reizigers ‘gedowngraded’ zouden worden. We wensten haar sterkte en gingen richting koffie en thee. In hal 3 is een enorme verbouwing aan de gang en het is er rommelig. Aan de gate verliep de security check aanvankelijk voorspoedig tot een Amerikaanse dame wiens belongings net voor die van ons door de X-ray machine gingen, ineens uitriep dat ze geld miste. Verwarring alom want waar zou dat gebeurd moeten zijn? Kennelijk in de X-ray … ja, ja … Ze maakte behoorlijk stampij en hield alles op. Uiteindelijk werd de manager erbij geroepen die het gelukkig snel en adequaat afhandelde.

We hadden helaas vertraging maar desondanks vormde zich al een uur voor boarding indrukwekkende rijen in de boardingarea.

 

Indeling in seating areas werkt op papier goed maar aan verzoeken om vooral te blijven te zitten tot jouw area wordt omgeroepen, wordt niet of nauwelijks gehoor gegeven. Onze vlucht verliep goed in lekkere E+ stoelen. Bij het boarden loop je door de BC en daar grapte Léonine met de purser over de ‘tempting’ champagne. Guess what, hij kwam ons even later 2 glazen brengen! In Washinghton in plaats van door naar ‘transfers’, door naar ‘arrivals’, waar ons geduld toch wel wat  op de proef werd gesteld. Uiteindelijk naar de supershuttle die ons naar DC bracht. We hebben een mooi hotel, alles erop en aan, Starbucks in house én aan de overkant, dus dat zit wel snor. We kijken uit op het Capitol en zitten op steenworp afstand van Union Station.

  

Stukje gewandeld en uiteindelijk bij een basic tentje, eenvoudig maar heerlijk gegeten en een  biertje! erbij genomen. Op de kamer aan de wijn en op de dumbostand naar de televisie gekeken. We moesten van onszelf wakker blijven tot minimaal 22.00 uur. Dat is gelukt maar doorslapen was niet echt een succes. Een aantal keren wakker en om 5 uur de tv aangezet en dus op de good old ‘kletsstand’. Onderwerpen te over en never a dull moment.

Net lekker ontbeten en we gaan ons nu voorbereiden op ons bezoek aan het Witte Huis.

Almost ready for take off…

We zijn dol enthousiast want Senator Bill Nelson, heeft ons approved voor een visit to the White house.  Waarvoor onze hartelijke dank!

Wij ontvingen per mail dit bericht:

Thank you for contacting my office regarding your upcoming visit to Washington, D.C.  I am pleased to let you know you have been approved for a White House tour.

Your tour request for the White House has been approved for Saturday, May 7th at 11:30 am. The group name is XXXX and the confirmation number is XXXXX.

Sincerely,

Bill Nelson

Senator Bill en President Obama

We staan op DE lijst. Niet zomaar een lijst maar de lijst van de bezoekers aan het Witte Huis. President Obama kiest voor openheid als het gaat om nezoekers. Kortom we worden geregistreerd in het openbare register: Visitor access records.  Want dit schreef Bill ook:

In addition, please be advised that on September 4, 2009, President Obama announced that visitor access records for the White House Complex will be made publicly available 90-120 days after the date of visit. This policy includes the full name and date of visit for all guests touring the White House.

Your Social Security number and date of birth will NOT be released.

Pff dat laatste is wel een opluchting!!

Plattegrond was attached

Het zal wel een uitdaging worden waar we onze ‘personal belongings’ moeten laten want volgens de bijgevoegde instructies mag dit niet mee naar binnen:

handbags, book bags, backpacks, purses, food and beverages of any kind, strollers, cameras, video recorders or any type of recording device, tobacco products, personal grooming items (make-up, hair brush or comb, lip or hand lotions, etc.), any pointed objects (pens, knitting needles, etc.), aerosol containers, guns, ammunition, fireworks, electric stun guns, mace, martial arts weapons/devices, or knives of any size.

Maar gelukkig dit wel:  Umbrellas, wallets, cell phones and car keys are permitted.

Nou die paraplu gaat toch echt niet mee naar Amerika.

Mall Washington DC

Zondag zullen we waarschijnlijk de hop on hop off tour nemen, handig, je ziet veel kunt overal uitstappen en rondkijken. Georgetown staat zeker op ons lijstje.

Georgetown

Maandagochtend hebben we onze tour door het Capitool en in de middag vliegen we door naar Miami.

Het hotel is nu ook geregeld, het is hotel Casablaca geworden. Omdat de reviews nogal wisselend zijn hebben we intensief contact gehad met de manager, die heeft ons nu crystal clear op haar netvlies staan. Ze heeft ons overtuigd dat we een prima verblijf in het hotel zullen hebben. Jenn (Figment) is voor ons een kijkje gaan nemen, het hotel ligt op 10 autominuten van South Beach. Haar mening: prima lokatie en de kamers hebben een kitchenette, altijd fijn. Bedankt Jenn voor je moeite.

Hotel Casablanca

De afgelopen maanden heeft United een planechange en 6 schedule changes doorgevoerd. Aangezien we rechtstreeks hebben geboekt moesten we iedere keer bellen om te bevestigen dat we de change gezien hadden. Geloof het of niet: de laatste wijziging betrof een schedule change van 2 minuten!

Verder staat niets een heerlijke vakantie meer in de weg, nog een paar daagjes werken en dan heerlijk fun in the sun in DC, Miami en Bradenton! 

Breaking news: Leonine heeft de United ‘PreFlight Notification mail‘ ontvangen, ik niet, dus het kan nog zo zijn dat ze alleen gaat.

Alle foto’s van internet behalve de plattegrond van het Witte Huis.